Romans & histoires Eyebags Tagalog

Tumingin ako ng diretso sa kanya. Parang unti-unti akong nahipnotismo nito at muntik na akong mawala sa aking sarili ng makita kong papalapit na ng papalapit ang labi ko sa kaniya. Agad naman akong tumayo at tumawa para hindi mahalata ang nakakailang na nararamdaman ko. Take note: Salakot - Salakót is a traditional lightweight headgear from the Philippines used for protection against the sun and rain. Credits to Wikipedia.

Nakangising kong sabi. Nakita kong kumislap ang kanyang mata pero dahil anak ako ng nanay ko, at tingin ko inborn na talaga 'tong ugali na 'to. "Sa baguio, marami. Try mo umakyat!” Hikayat ko pa sa kanya. “Doon hindi ka talaga mauubusan."

Kaya inusumpa kita binata na habang buhay maging isang agila, nang sa ganun hindi ka kailanman makatapak sa lupa. Napahiga si Dareen, nabali ang mga buto saka nabalutan ng balahibo ang buong katawan. Sa kaniyang likuran naman lumabas ang dalawang pakpak. At tuluyan na ngang naging agila ang binata. Kreeeeee--arr. Saka lumipad palayo. *** Sa himpapawid, naghahabulan pa rin ang dalawang ibon. Kreeeeee---arr!

You lock your bedroom door and close the window Indeed you know that there is no way to hide I get in from the door on the backside Baby, I'm your nightmare Sinubukan ni Gaia na wag pansini ang nakakakilabot na kantang ikinanta ng tinatawag ng kararamihan na--anghel.

Pero ang salitang nakaukit sa punong 'to ay simbolo ng pagkakaibigan naming binuo ng nakalipas na ilang taon. *Flashback* "Paaaa. Pasan mo 'ko. Please" paglalambig ko kay Papa habang binabaybay namin ang malawak na kagubatan. Naisipan kasi nila Mama na pumunta kami sa probinsya nila. At ngayon kasama ang mga kamag-anak ko ay papunta kami sa isang ilog na nasa dulo ng gubat. "Sabihan mo muna si Papa ng Iloveyou." masayang wika ni Papa saka lumuhod sa harapan ko.

sagot ko "Ah ganon ba" sabi nya at bigla akong inakbayan na parang sinasakal ng bahagya Hinampas hampas ko braso nya, "G*go! Tumigil ka nga! Pag ako natuluyan, sige ka!" Tumawa naman sya at binitawan ako. Nung nakikita ko na ang walo ay umayos na kami ng paglalakad. Walang nangyaring ganon, cous

Kailangan ang talas ng paningin at pang-amoy para makaiwas sa mga nakakalat na dumi ng aso. Isang grupo ng mga istambay na nakatago sa mga anino ng isang matandang puno ng Balete ang naaninag niya ngunit hindi pinansin dahil walang nakitang ka-hugis ng mga kapatid. Papalampas na ang dalaga nang may maulinigang mahihinang buskahan at malalakas na tawanan. "Pipoy, dumaan 'yung syota mo."

Ang hindi pa niya makakalimutan ay ang eksena sa banyo na kamuntik na niyang ikamatay sa gulat. Si Sadako naman, hindi niya maintindihan. Minsan masigla, minsan malungkot kaso kadalasan parang multo. Grabe! Ngayon lang siya nakakita ng may amnesia na nanood ng TV na iyak-tawa ang ginagawa nang salitan. Normal pa ba ‘yon? Tapos ang resulta eh mukha na naman itong multo sa laki ng eye bags.

malumanay pa rin ang boses nitong tanong sa kaniya. Napakurap at napailing siya nang bahagya kasabay ng pagsungaw ng mga munting luha sa gilid ng kaniyang mga mata. “Hey, why are you crying?” “I-I’m so sorry... h-hindi ko intensyon. Hindi ko sinasadya—”

Bigla kong naalala ang pakay ko kanina sa magkaibigan. “Lola, anong ibig sabihin ng gardo…wait garbo?” “Garbo. Ligaw. Bakit? Saan mo narinig ‘yan?” “Ha? Sa isa sa mga bata,” ngumiti ako pero deep inside iba ang kaba ko. “Iyong word na uyab?” “Jowa. Syota.” A little O-shaped in my mouth. “Ahm…yong dire?” “Hindi. No.”