Filipino Alamat Novels & Stories

pasalamat ko nang ibigay niya sa akin ang note. Lumabas na ako matapos noon dahil nakakahiyang magtambay sa loob. Puro sila busy sa ginagawa. Nang makalabas ako ay saka ko pa binasa ang nakasulat sa note. Helexion Corporate Center Elliptical Road corner North Avenue, Diliman, Quezon City, Metro Manila Napakamot ako ng sentido. Wala akong prepared na pamasahe dito! May pera ako pero enough na iyon para sa one-month na gastusin ko!

Alam ko na ang magiging reaksyon nila kapag sinabi ko kung nasaan kami. “Huwag kayong mabibigla pero wala tayo sa Pilipinas. Nasa Marionette mansion tayo at ito ay matatagpuan sa Englatera,” ang sambit ko. Nanlaki ang mga mata ni Gray. Sinasabi ko na nga ba. Agad niyang kinuha ang phone niya. Malamang walang signal iyon dahil walang network ng Pilipinas ang gumagana sa ibang bansa dahil wala itong tower.

"Can you point exactly where?" "Sa Pampanga. Iyon na lang ang natitirang lupain namin dito sa Pilipinas bukod sa condo na tinitirhan ko ngayon." I've been there many times. Palagi kaming bumibisita roon noong nandito pa si papa.

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?

Nakangiti pa ring tanong niya, habang si Xander naman ay naguguluhan na. "What?" "Is the capital of the Philippines? Basic men... Zambales, where you can see a beautiful lady like me." Pinitik ni Xavier ang noo niya dahil sa mga kalokohan niya na ikinairap niya naman. "Pikon mo naman, para joke lang eh. Alam ko naman na Manila ang capital ng Pilipinas 'no, pero mas gusto ko kasi ang Zambales... kasi taga rito ako." Paglalahad niya pa. "Pero maiba nga tayo, bakit ba nandito si bayaw?"

Kinakabahang tumugon si Doris, “Young Master, ayaw kitang abalahin para sa mga problema ng pamilya ko…” Malamig na nagsalita si Charlie, “Ibigay mo lang sa akin ang address mo. Pupunta ako diyan ngayon na!” Nang marinig ni Doris ang mahigpit na tono ni Charlie, hindi niya mapigilang sumunod. Wala na siyang magawa kundi ibulong na lamang ang address niya, “Ang address ko ay… Villa No. 11 sa Quinteria Villa Second Phase…”

Napahawak si Marion sa kaniyang bibig nang maintindihan niya ang sinabi ng lalaki. Tiningnan niyang muli ang mukha ng dalagita at lalo siyang nakumbinsi. Ito na talaga… Nakita na niya ang lalaking kailangan niyang makilala. “Uhmmm…” Nag-iisip siya kung paano niya makakausap pa nang matagal ang lalaki kaya naman nag-isip siya ng alibi para naman samahan siya nito. “I am a foreigner. I am a Filipina. I… I’m just new here in Seoul so I don’t know where I should go. I think I’m lost. Can you help me? T-this is my address.” Mabilis niyang ipinakita ang kaniyang address na nakasulat sa kaniyang cellphone.

"May balita?" "Alam ko na kung saan siya nakatira dito sa Taguig. Sa malaking residential village ng McKinley Hill, isang mixed-use development sa Fort Bonifacio, Taguig. Ipapadala ko na lang sa iyo ang residential address kung saan matatagpuan ang bahay ni Ms. Balmeda," ulat niya, na nagpahinto sa akin sa pagbabasa ng dokumento.

Na nami-miss niya ako. But I could not forget. I could not forgive. “Ang Papa mo, hinahanap ka niya. Gusto ka niyang makita.” Kinuha ni Tita Maria ang bag at naglabas ng nakatuping papel. Inilagay niya iyon sa mesa papunta sa direksyon ko. "Number niya 'yan. Address niya. Nakatira siya sa maliit na apartment sa Quezon City. Hindi maganda. Pero 'yun lang ang kaya namin."

Halata sa dami ng sinabi nito na gusto niya talaga akong makita. Napapikit ako. Para bang isang taon kong hinintay marinig ang boses niyang ‘yon. “Wala na ako sa Manila,” agad kong sagot, halos mangiyak-ngiyak na naman kasi sa wakas ay narinig ko na ulit ang boses niya. “Nandito ako sa Yay Town. Sa Apple Street. Kung gusto mo akong makita… bumalik ka na agad dito.”