Filipino Alamat Novels & Stories

Fil Am's P.O.V. Habang nasa canteen kami. Oo, may kasama ako. Si Calvin. Kaibigan ko na siya simula nung dumating kami dito sa Pilipinas. Tumira kami ng nanay ko sa Digos City, Davao del Sur, Mindanao. Hindi ko alam kung anong exact name location namin at hindi ko rin alam kung anong name ng lugar namin ngayon. Basta ang alam ko na sa Digos kami ngayon nakatira. Hinihintay ko ngayon si Calvin na makabalik dito sa table namin.

Pagkakataon na masundan ko si Delphi. Hindi naman ako nahirapan pang hanapin si Delphi sa Davao. Nataon na ipinakita ni Jenny ang lahat ng chat convo nila ni Delphi kay November kaya nakuha ko ang location. Nasabi ni Delphi kay Jenny ang address kung saan mahahanap ito. Address na nang dumating kami kanina sa lugar ay wala naman tao sa bahay nila. Aalis na sana kami at babalik na lang mamayang hapon nang…

muling untag niya sa akin. “Liz, matulog na tayo. Maaga pa akong gigising mamaya para mag-asikaso rito sa bahay. Kung hahanapin man ako ni Alonzo, huwag na huwag mong ibigay ang address ko rito sa Valenzuela. Iyong address ko na lang sa Laguna ang ibigay mo,” paalala ko pa. Ayokong matunton niya ako kung nasaan man ako ngayon.

liar. Nakita ko ang sarili kong repleksyon sa salamin nang buksan ng guard ang glass door. Nakasuot ako ng maroon suit and tie at black turtle neck sa loob. Hindi na ako nagpasalamat pagkalabas ko, hindi ko naman ugali iyon. Nakabase sa Davao City ang PhilPages at nagtatayo na rin ng panibagong establishment sa Manila. Nauna sa Davao dahil hometown ng Pangulo.

Ten minute passed and now here we are with Ellya’s parents. “Kahapon po pagkauwi, may nag uwi sa amin ng mga litrato na ito. May mga nakalagay sa likod na I am sorry but there is one thing na naiiba. It has an address.” I said at pinatingnan ang nakalagay. “It is familiar.” Tita said and looked at Tito na iniisip kung ano yung address. Sa tagal nilang wala sa Pilipinas ay hindi na nila matandaan ang mga bagay bagay o lugar. Kaya laking gulat ko nang magsalita si Tito.

Na nagkaayos na kami ng taong lubos kong kinamuhian noon at sa hindi inaasahang pagkakataon ay nagkaroon din ito ng PTSD gaya ko? “Hmm, #7 A. Villa, Manuel Residence, Nashville Estates, Mabini, Batangas. Wait, Nashville Estates? Hindi ba’t puro mayayaman lang ang mga nakatira sa beach-front subdivision na ’yan, sissy? Woah, umamin ka nga sa’kin! Is my best friend here a secret heiress?” Karen raised her left eyebrow at me while smiling from ear-to-ear, bago niya ipinagpatuloy ang paglalagay ng nasabing address sa infotainment system.

-=Ang's POV=- Tahimik lang ako habang hinihintay na matapos si Ram sa pagsulat ng naturang address pati na din kung paano ang pagpunta doon dahil ayon dito ay medyo tago ang lugar na iyon sa Batangas.

Di ko pa iyon narinig ng maayos dahil wala ako sa wisyo kanina. "Ano?" Medyo pasigaw ko ring tanong. "Sabi ko yung location niyo. Where is it?" Ngayon ay rinig ko na. Nahiya pa ako dahil sa kalutangan ko kanina. "Sa Eldorado! Segovia St, sa Brgy. San Jose! Sa may baba." Sagot ko. Naramdaman ko na medyo bumagal ang pagpapatakbo sa motor. "What did you say? San yung location niyo?" Muli niyang tanong. Eh? Di pa niyaw narinig ang sinabi ko? Ang lakas-lakas na nun ah?

Ilang ring lamang at sinagot nito ang tawag. “We’re here,” sabi niya sa inis na boses. “Tama ba ‘tong address na binigay mo?” “Bakit?” malamig na tanong ni Callie mula sa kabilang linya. “Huwag mo akong pinagloloko, Callie, ah. E, address ‘to ng mga mayayaman sa Manila. Imposible namang dito ka nakatira!” bulyaw niya rito. “O baka naman nangatulong ka na? Palibhasa ay hindi ka na nakatira sa amin kaya kailangan mo nang buhayin ang sarili mo?”

Napakurap ako. “Rafael…” ulit ko, parang sinusubukang hanapin sa memorya ko kung may bahagi ba ng buhay ko na kumakapit sa pangalang iyon. Pero wala. Ni hindi ko nga alam ang tunay na pangalan ni Papa. “May address din,” dagdag ni Calvin, nakakunot ang noo habang binabasa. “It’s… somewhere in Quezon.” Nanlamig ako. Quezon?