Novel & Cerita First Aid Sa Nawalan Ng Malay

Itinaas nito ang kamay niya na nagkasugat dahil sa makapal at magaspang na pagmumukha nang binugbog niya kanina. "Iyon lang? Pwede namang sa bahay na lang 'to gamutin. Okay na ang first aid dito." "Anong 'yon lang? Hindi pwedeng first aid lang ang i-apply diyan. Kita mo ng kinakalawang ang mukha no'n. Paano kung magkaimpeksyon 'yan?" Hindi niya mapigilan ang mapatawa sa sinabi nito at hindi na din siya tumutol dahil baka magkaimpeksyon talaga ang kamay niya. Kinakalawang na nga ang mukha no'n, eh.

aniyang maluha luha na. “Bigyan mo ako ng gamot para mawala ang sakit.” Nagmamadali niyang kinuha ang first aid kit. Naghanap ng gamot. “Alin ba dito?” aniyang nanginginig ang kamay ng makitang tumutulo ang dugo sa paa ni Adrian. “Kiss-pirin ang gamot. Wala diyan. Gamitin mo lang ang labi mo!” anitong may pilyong ngiti sa labi.

Sinubukan niyang bawiin ang kamay niya, ngunit mahigpit na ang pagkakahawak nito sa kanya. "Huwag kang gumalaw." Hinawakan ni Joshua ang kamay niya habang inabot ng isa ang first aid kit. Tinanggal nito ang benda sa likod ng kamay niya para makita ang namamaga at pulang sugat. Ang paltos ay pumutok, at may umaagos na dugo.

sabi ni Dylan, "hindi ka ba marunong mag-ingat?" "Tawagin ko lang ang first aid," sabi niya, ang boses niya ay malamig pero ang kilos nya parang natataranta sya dahil sa pag aalala. Tumawag siya ng waiter at humingi ng first aid kit. Nang dumating ito, binuksan niya at kinuha ang isang band-aid. Dahan-dahang niyang nilagay ito sa sugat ko.

Isinarado na ng nurse ang pintuan ng sinasakyan kong ambulansya at nagsimula na itong magwang wang. Binigyan nila ako ng first aid para tumigil ang pagdaloy ng dugo sa balikat ko. Unti unti na ring nagdidilim ang paligid ko at kaunti na lang ay babagsak na ang mga talukap ng mata ko. Nahihilo na ako, kumikirot na rin ang sugat ko. Matagal pa ang byinahe namin kaya hindi ko na namalayang nawalan na ako ng malay.

Walang hiya at walang pag-aalinlangan, inabot ni Tala ang laylayan ng duguan at basang undershirt ni Zaymon at marahas itong pinunit paitaas upang ilantad ang sugat. Napasinghap si Tala nang makita ang pinsala. Ang matalim na bakal ay nakabaon pa rin nang malalim sa matigas na tagiliran ng Major. "Huwag mong huhugutin ang shrapnel," malamig at paos na paalala ni Zaymon habang nakasandal, nakapikit nang mariin. Ang kanyang matalim na panga ay basa ng malamig na pawis. "Mas lalong dadanak ang dugo. Kailangan lang nating pigilan ang bleeding hanggang sa makarating tayo sa klinika."

Umiling ang doktor at sinabi sa seryoso at nababalisang tono, “Ito-san, sobrang seryoso ng mga injury mo. Hindi lang na mayroon kang ilang baling tadyang, ngunit nasugatan din nang sobra ang mga laman loob mo. Kailangan ka naming dalhin sa ambulansya ngayon at bigyan ng first aid!” “Bago kami pumunta dito, naghanda na kami ng maraming first aid equipment sa eroplano. Pwede ka naming gamutan habang pabalik tayo sa Japan. Pagdating natin sa Japan, ipapadala ka namin agad sa pinakamagandang hospital para matanggap mo ang pinakamagandang treatment!” Sa sandaling sinabi niya ito, inutos niya agad, “Bilis! Umalis na tayo ngayon!”

Hinawakan niya sa pulsuhan si Nathan at sabay silang naglakad patungo sa kotse. Hindi na tumutol ang lalaki. Maya-maya, dumating si Marvin dala ang first-aid kit. Kinuha iyon ni Serenity at agad na binuksan. Kumpleto naman ang mga gamit sa loob, kaya mabilis niyang hinanap ang mga kakailanganin. Nang makita niya ang disinfectant, maingat niyang nilinis ang sugat ni Nathan.