Workplace Quotes Funny Novels & Stories

Makapangyarihan na wika ni Eachen at mabilis na naglakad patungo sa elevator. "Get back to your work! The president's orders are clear, no one is dismissed until he addresses you all." Galit na sabi ni Dick sa mga empleyadong sakop niya. Isa-isa namang nagbalik sa puwesto ang mga ito. Lahat ay kinakabahan sa maaaring mangyari sa kanila. Ang iba ay nagsisi kung bakit nakiusyoso pa sa insidenteng iyon. The company president's capacity for anger is no secret to them. They're anxious about facing suspension or even termination.

Pero mabilis naputol ang kanilang titigan nang may mangahas na magsalita. “Nang dahil sa basurang delivery man na ‘yan aalisin mo kami sa trabaho? Wala kang kwentang boss!” sigaw noong isa sa apat na babaeng natanggal sa trabaho. “Kasalanan mo ‘to mabaho at bobong delivery man! Nang dahil sa’yo nawalan kami ng trabaho!” dagdag naman ng isa.

"Everytime I hear bad words coming from your mouth, My Lady, I will punish!" Mumurahin ko sana ito ngunit baka halikan na naman ako, kaya mas maganda ang manahimik na lamang. Pagdating namin sa office ay nagtaka Ako sa ibang tingin ng mga empleyado sa amin habang naglalakad kami pero itong katabi ko ay wala man lang paki-alam at deri-deritso lang kung maglakad. "Do you want me to carry you again?"

"Happy workers are productive workers. Sabi mo 'yan, Daddy." ​Atticus froze. He looked at me. ​"Did I say that?" he asked. ​"You said that during the Q1 Town Hall," I confirmed, sipping my coffee. "She was listening." ​Atticus sighed. "Fine. Three chocolate chips. No more." ​"Five," Solene bargained. ​"Four." ​"Deal." ​They shook hands.

" Si Jhude Nang sabihin niya ito, ang kanyang mga ekspresyon at kilos ay labis na nakakainsulto. Ha ha! Sa isang iglap, sunod-sunod na ang tawanan. "Damn it! He is that trash Anthony, he really is a trash." "Mas maganda ang makakita kaysa makarinig ng isang daang beses. Ganito pala ang hitsura ng maalamat na sawing-palad." Ilang sandali, tumawa at nanunuya ang mga empleyado ng kumpanya sa paligid ni Jhude.

Hindi talaga ako sanay na madalas ko siyang nakikitang ngumiti at tumawa, ngayon lang. "Because I found you funny and bubbly, Suzzete..." he said the reason. "Kung sa akin sanay kang madalas akong seryoso, ganoon din ako sa iyo, hindi kita madalas makitang ngumiti unless you are with your close friends at work." Natahimik ako, bagay na may katotohanan. Madalang din dahil masyado ako focus sa trabaho lalo na kapag mga patients ang kaharap.

Itong si Via kung makapagsalita eh parang sarili lang niya ang makakarinig sa sasabihin niya. “Gulo, ano?” natatawa na sabi ni AJ sa akin. “Mas magulo, mas masaya.” sabi ko naman at saka kami nagtawanan dahil kaagad na sumang ayon si AJ. “I know right, kaya laging positive ang atmosphere sa office kahit na minsan nag c-cram na or may mga errors sa process ng work.” aniya sabay tingin sa mga kasamahan namin na para bang proud na proud siya sa mga ito.

nagmamaktol ko nang sinabi dito at hindi ko na ito hinintay na magreact at basta basta na lang lumabas nang office. Habang nasa loob ng cr ay hindi ko pa din mapigilang hindi magdabog, kasi naman sobrang gutom na gutom na talaga ako dahil hindi naman ako nakapag-almusal sa bahay. "Talk about work ethics, employees are entitled to have one hour lunch but instead we're waiting for some big shot that doesn't seem to care." I said out loud, nasinghalan ko pa tuloy iyong kawawang janitor na naglilinis nang cr kanina pa kasi tingin nang tingin sa akin eh.

Bigla akong napatayo at napatuwid naman sa pagkakatayo ang mga kasama ko na narito nang makita sa bungad ng pinto ang hindi inaasahang tao. “Good morning, Sir!” sabay-sabay naming pagbati. “Fonteverde's Corporation do not allow chit-chatting inside of working hour. What did you all doing?” panenermo niya sa amin na ikinayuko ng ulo ng apat. “We are sorry, Sir,” paghingi ng tawad ni Veronica para sa aming lahat. Napayuko ako nang ituon niya ang kaniyang tingin sa akin. Naglakad siya papalapit.

Kaya habang hindi pa sigurado, iniwasan muna namin mag-usap about work related kapag lunch break. Tumawid na ako sa pedestrian lane nang mag-green ang stop light. Nauuna kasi ako palaging bumalik sa dalawa, one thing I'd learned about working, ayoko na may napupuna saakin kahit tama naman ang ginagawa ko. Unless it was really something to be change of. I was about to run to the huge building when a hand stopped me from running. "Ay, Mr. Esqueza!" Someone laughed. "Seryoso, Mr. Esqueza?"