Advice Para Sa Mga Nasasaktan นิยาย & เรื่องราว

Naiinis ako sa sarili ko. Muli na naman akong naging marupok. Paano nga naman ako makaka-move on kung ganitong konting yapos at halik lang ay natutupok na ako? Paano ko pa magagawang umusad kung bumabalik ako muli sa umpisa sa tuwing maglalapat ang mga labi namin?

"Walang kasiguraduhan kung kailan. Posibleng bumalik nang paunti-unti, may chance rin na hindi na talaga." Napayuko siya nang marinig ang huli nitong sinabi. "Alam niyo po ba kung anong klase at paano po ako naaksidente?" Matagal bago siya nito harapin. "It is better kung maaalala mo ito on your own. I recommend na huwag mo munang i-recall ang traumatic event na 'yon. Discuss it with your family. Sa ngayon, mas mabuti kung babawi ka muna ng lakas para mas maaga kang ma-discharge. And don't stress about anything, ang pamilya mo na ang bahala sa'yo. Okay?"

"Actually no, kailangan mo muna matignan ng doctor tungkol diyan sa sugat mo, baka kung anong bacteria na ang pumasok diyan" "Ha? magpapa-doctor tayo saka pupunta ng office?" "Ahmm hindi ulit, you will stay here kasi you still need to rest" "Hala, ang daya naman eh, kahapon pa ako nababagot kaya rito" "Please, you cant risk your health, sa akin ka pinagkatiwala ng pamilya mo"

Bakit hindi nila nakikita kung gaano ako nasasaktan? ‘’Maari nating pahintulutan ang mga pagsubok na ilugmok tayo at wasakin, o hubugin tayo at patatagin. Maaring tangayin tayo nito sa mga bagay na mahahalaga sa atin o ilapit sa mga bagay na mas mahalaga sa atin’’, sabi niya. Sa totoo lang, pagod na ako.

Hindi ko alam kung tama bang gawin ko ang sinasabi niya dahil pareho kaming nasasaktan. Nasasaktan ako kaiisip sa taong pinaubaya na ako sa kanya, at nasasaktan naman siya na makita akong umiiyak dahil palagay niya miserable ako sa piling niya. "I don't know..." Nasapo ko ang ulo ko at muling napaiyak kaya hinawakan niya ako sa balikat. Gulong-gulo ang isip ko. "Okay, breath..." He helped me to ease. "The first thing you can do is to start over again, maybe... without me? It would help you."

To: Daylon Huwag kang masyadong magpapagod sa training. Uminom ka ng madaming tubig at huwag magpatuyo ng pawis. Galingan mo. Kapag may nangyare sa’yo tawagan mo na lang ako o kaya magpatulong ka sa mga kaibigan mo. Good luck!

Sabi ng doctor bago ngumiti. "Mrs, hanggat sa maaari ay ilayo niyo siya sa bagay na ikaiistress niya. Sigurado ako na may iba pa siyang dahilan, if you want po ay irerecommend ko kayo sa kaibigan kong Psychotherapist para mas matutukan po siya. And also ilayo siya sa mga bagay na makapagpapaalala ng problema o trauma sa kanya. Mas mabuti nang libangin niyo siya sa ibang bagay o bigyan nang pagkakaabalahan sa bawat oras."

sarkastikong sambit ni Kaena. Marahang ngumiti si Mariana," Pinapayuhan kita huwag pumunta sa silid ng psychological counseling kapag may oras ka. Tutulungan kita na tingnan ng maayos ang iyong problema sa sikolohikal. Huwag kang masyadong may sakit at hindi na maaaring isalba." "Ikaw!" galit na inangat ni Kaena ang kaniyang kamay at tangkang tatama.

“Normal lang na masakit. Ang bali, hundred days ang recovery. Tapos likod pa ang sugat mo, kaya syempre masakit.” “Tinatapat lang kita kasi parang kapatid na rin kita. Ayusin mo muna yung sarili mo. At please, wag mo munang isipin yung… ganoong bagay. Kapag fully recovered ka na, bahala ka na.” “Pero for the next two months, kailangan mo talagang magpahinga.” Pagkatapos ng check-up, pinaalalahanan pa ulit siya ni Hanson Chuck, “Inumin mo lang ang painkillers kapag hindi mo na kaya. Pag sumobra ka diyan, magiging dependent ka.”

Advice niya. "Kung kinakailangan mong masaktan ang tao kahit na ang kapalit ay ang paglayo nito sa 'yo, gawin mo." Marahan niyang pagtango. "Kaysa 'yung pilitin mo ang sarili mo sa bagay na hindi mo naman gusto. Ikaw lang din ang mahihirapan sa desisyon mo." Tahimik lang ako't hindi umimik. "Iyong kay Richard naman, talagang siraulo 'yon." Pag nguso niya kaya parang nawala 'yong seryosong hangin kanina. "Lakas ng topak no'n, 'no? Dinaig ka pa."