Francisco Mañosa

Tahimik ang buhay ni Alexandra Cruz—isang working student na mas piniling magbanat ng buto, magtinda ng balut, at alagaan ang ama kaysa umasa sa kahit kanino. Para sa kanya, malinaw ang direksyon ng buhay: magsikap, magtiis, at huwag umasa sa mga pangakong madaling mabasag. Samantala, si Diego ay kabaligtaran niya—isang lalaking mayaman, sanay sa luho, at handa nang mag-settle down para sa babaeng mahal niya. Isang proposal ang dapat magtatatak ng bagong yugto ng kanyang buhay… hanggang sa hindi sumipot ang babaeng pinili niyang pakasalan. Sa gitna ng galit, lungkot, at pagkalasing ng damdamin, isang impulsive na desisyon ang ginawa ni Diego—isang publikong proposal sa isang estranghera na hindi niya kilala. Isang alok na hindi dapat tinanggap, at isang kasunduang nagsimula sa maling dahilan.. Isang lalaki na desperadong ayusin ang wasak niyang mundo. Isang babaeng ayaw madamay sa problemang hindi kanya. Ngunit paano kung ang isang maling simula ay humantong sa isang relasyong pilit na pinaninindigan? Hanggang saan ang kaya nilang tiisin sa isang kasal na nagsimula sa kasinungalingan? At sa gitna ng isang kakaibang proposal, matutunan kaya nilang piliin kung alin ang mas mahalaga—ang planadong buhay, o ang pag-ibig na hindi nila inaasahan?

Eu me casei com Don Matteo em segredo. Toda vez que ele ia para a cama com sua paixão de infância, ele me prometia um casamento de verdade, diante das Cinco Famílias. Por cinco anos, Matteo me fez noventa e nove promessas. E ele me deixou no altar noventa e nove vezes. Na primeira vez, o gato premiado de Cecilia morreu. Para consolá-la, ele adiou nosso casamento por três meses. Eu fiquei sozinha no altar, com os olhos vermelhos, tentando acalmar os anciãos da família. Na segunda vez, Cecilia fez um escândalo em um cassino e quebrou um vaso antigo avaliado em cem milhões de dólares. Ele desviou o jato particular que nos levaria para o casamento e passou a noite inteira resolvendo a confusão que ela tinha armado. E todas as vezes, bem antes do nosso casamento, seu amor de infância enfrentava algum tipo de emergência. Eu chorava. Eu gritava. Cheguei até a colocar uma arma na cabeça dele. Mas Matteo apenas me encostava contra a parede e me calava com um beijo frio e firme. — Ela é só um caso. Você é a Sra. Falcone. Tenha um pouco de classe. Depois da nonagésima nona vez, eu cansei. Empurrei os papéis sobre a mesa. A tinta ainda estava fresca, com o selo da família Falcone carimbado na base. — Nosso casamento e nossa aliança acabaram.

Mi hijo me pidió algo que no podía darle. —Solo tres oportunidades, mamá —susurró—. Si después de eso realmente no nos ama... nos iremos para siempre. Estaba hablando de su padre, Giovanni Romano, el heredero de un imperio mafioso y mi esposo solo de nombre. Él nunca nombró a mi hijo como suyo y no me dijo que me amaba ni una sola vez. En la primera oportunidad, a Giovanni le falló la memoria, en la segunda, mintió y en la tercera... rompió algo que ninguna disculpa podía arreglar. Así que empacamos nuestras maletas, tomé la mano de mi hijo y nos fuimos. Sin lágrimas ni despedidas, solo en silencio. La noche en que nuestro avión despegó, mi teléfono vibró. “Espera”, decía su mensaje. “Regresaré a casa”. Pero ya mi casa no estaba donde él estaba, sino donde mi hijo finalmente pudiera dormir sin llorar. Porque algunas promesas no se rompen, se destruyen, y algunas madres se cansan de esperar.

Valentina Paiva suportou um casamento por contrato durante cinco anos. Mesmo sabendo que Lucas Montenegro, o renomado e poderoso advogado, mantinha uma amante delicada e charmosa fora do casamento, ela escolheu o silêncio e a resignação. Até o dia em que descobriu que o filho que criou como seu era, na verdade, fruto do relacionamento de Lucas com a amante. Foi então que Valentina percebeu que seu casamento nunca passou de uma grande mentira. A amante, agindo como se fosse a verdadeira esposa, apareceu com o contrato de divórcio redigido por Lucas, exigindo que Valentina assinasse. Naquele mesmo dia, Valentina descobriu que estava grávida. Se o homem estava corrompido, ela não o queria mais. Se o filho não era dela, ele deveria voltar para quem realmente o merecia. Decidida a cortar qualquer laço emocional, Valentina renasceu. Ela mostrou ao mundo sua força, brilhou sozinha e reconstruiu sua vida do zero. Os parentes que a desprezaram? Agora imploravam por sua atenção. Os ricos que zombaram dela? Disputavam sua aprovação com fortunas. O filho que foi ensinado a odiá-la? Voltou chorando, chamando-a de mãe. … Certa noite, o celular de Valentina tocou. Do outro lado da linha, ela ouviu a voz rouca e embriagada de Lucas: — Valentina, você não pode aceitar o pedido de casamento dele. Eu nunca assinei o divórcio.

“Don’t expect me to love you, Lian. I only married you because I knew I could control you. You’re just a plaything, easy to use, easy to manipulate.” – Prince Yul Maagang namulat sa realidad si Lian, isang babaeng kayod-kalabaw para sa pamilyang puro luho ang inaatupag at walang ginawa kundi lustayin ang perang pinaghirapan niya. May tatay siyang lasinggero, kapatid na lulong sa bisyo, at inang comatose sa ospital. Kahit anong trabaho, pinasok niya makaraos lang hanggang sa nakuha siyang bodyguard ng isang miyembro ng royal family. Akala niya, doon na magsisimula ang pagbabago. Pero mas naging demanding pa ang pamilya niya pagdating sa pera. Sa trabaho, hindi rin maganda ang trato sa kanya pero tiniis niya dahil sa laki ng sahod. Pakiramdam niya, palagi siyang pinagkakaitan ng tadhana. Hanggang sa isang araw, dumating ang prinsipe sa bansa upang maghanap ng mapapangasawa. Sa gitna ng isang engrandeng event sa palasyo, aksidente siyang nakita ng prinsipe. At sa harap ng maraming tao, bigla siya nitong inalok ng kasal, isang eksenang ikinagulat ng lahat. Ang akala ng prinsipe, madali lang kontrolin si Lian. Bodyguard lang naman niya ito dati. Pero ang totoo, inalok niya ito ng kasal para pagtakpan ang matagal na niyang relasyon sa isang babae, isang sikretong ayaw niyang mabunyag sa kanyang maharlikang pamilya. Pero nagkamali siya. Habang patagal nang patagal ang pagsasama nila, unti-unting nahuhulog ang loob ng prinsipe kay Lian. Sa araw-araw na bangayan, asaran, at hindi inaasahang mga lambingan. Napalapit sila sa isa’t isa. Pero paano kung mabunyag ang sikreto ng prinsipe? Tatanggapin pa rin ba siya ni Lian lalo't dinadala na nito ang anak niya? O mas pipiliin nitong tumakbo palayo at bumalik sa dating buhay?

Eu era a Conselheira e a assassina mais habilidosa de Don Alexander, além de sua esposa secreta. Mesmo assim, após cinco anos de casamento, ele nunca permitiu que nosso filho o chamasse de pai. Ele dizia que as famílias inimigas estavam constantemente nos observando, e que nós éramos a sua única fraqueza, então aquilo era para nos proteger. Eu acreditava nele, por isso aceitava tudo em silêncio, ajudando a administrar todos os assuntos da Família. E foi assim até o dia em que Bella, o primeiro amor de Alexander, voltou e trouxe consigo um menino de cinco anos. Naquele dia, era aniversário do nosso filho, Leo, que esperava ansiosamente pela visita do pai, segurando um bolo quase derretido. Enquanto isso, Alexander havia reservado a Disneylândia inteira para se divertir com sua nova família. Foi então que eu perdi as esperanças e fiz uma ligação: — Me ajude a desaparecer e apagar todas as informações sobre mim e Leo. Então, quando eu finalmente desapareci, o poderoso Don Alexander enlouqueceu, procurando pelo mundo todo qualquer vestígio de mim e de Leo...

Rini, seorang istri yang dituntut untuk memenuhi kebutuhan rumah tangga. Haris--suaminya, seolah lepas tanggung jawab, karena sang istri juga berpenghasilan. Haris mempercayakan keuangan rumah tangga pada ibunya. Dia terlalu percaya dengan omongan ibunya. Hal itu justru berdampak pada hubungannya dengan sang istri. Rini yang merasa tertekan, mulai merasa bosan dengan bahtera rumah tangga yang ia arungi selama ini. Lama kelamaan, Rini akhirnya menyerah. Ia rela melepas Haris, asal hidupnya bahagia.

Berkali-kali gagal menjalani hukuman, membuat Sà shuāng putus asa untuk kembali ke Istana Langit. Hingga akhirnya dia memutuskan untuk tetap menjadi manusia bersama kembarannya yang terlahir dari jiwanya yang terpecah, dan berusaha mengumpulkan pecahan-pecahan teka-teki kehidupan yang dijalaninya selama 2555 hari yang menjadi sebuah karma kehidupan sebelumnya. "A Wei, kau jangan ikuti aku! Takdir kita berbeda!" ucap Sà shuāng yang mengusir A Wei. "Tidak! Aku akan tetap ikuti dirimu, Sà shuāng, kemanapun kau pergi!" tegas A Wei. Saat itu A Wei pun memutuskan untuk menyusul Sà shuāng ke bumi, bukannya bereinkarnasi menjadi manusia, A Wei bereinkarnasi menjadi seekor anjing golden retriever. Hanya Sà shuāng yang mengerti bahasa A Wei. A Wei yang putus asa, hanya bisa kembali menjadi manusia di pukul dua belas malam sampai pukul lima pagi, dan setelah itu dia akan kembali menjadi seekor anjing. Bahkan saat Sà shuāng dicintai oleh seorang manusia, A Wei tak bisa berbuat banyak, karena dia hanya seekor anjing. Apakah A Wei dan Sà shuāng bisa kembali bersama ke dunia sebelumnya, atau menjalani takdir mereka yang baru?

Aku adalah seorang dosen cantik di sebuah universitas yang menderita penyakit kecanduan seks. Penyakit ini kambuh tanpa mengenal waktu dan tempat, dan hal ini sangat memengaruhi kehidupan asmaraku dengan tunanganku. Akhirnya, tunanganku mencarikan sebuah klinik kecil di luar kampus untuk menjalani pengobatan pengendalian hasrat. Namun, yang bertugas memeriksa pasien di klinik itu ternyata adalah mahasiswa laki-lakiku sendiri, dan metode pengobatannya sangatlah tidak biasa. Tampilannya memang kalem, tapi tanpa banyak bicara dia langsung membuka kakiku dan memasukkan jarinya ke dalam...

—Amiga, por favor, ayúdame a dejar satisfecho a mi esposo. En serio que yo ya no puedo con él. Últimamente mi esposa no aguantaba mi ritmo en la intimidad desde que tuve ese segundo despertar físico, así que se fue llorando con su mejor amiga para desahogarse. Para intentar que nuestra relación no se arruinara, Mariana vino sola a buscarme a la casa. Traía puesto un vestido corto muy provocativo y su busto se notaba demasiado bajo la tela. —Me dijeron que ahora eres muy bravo, ¿no? Déjame ver si es cierto que lo tienes tan grande.