Gabriel's Inferno Book Novels & Stories

“Tapos na ba talaga? Wala na bang hahadlang sa atin?” Hinaplos niya ang aking buhok at hinalikan ang tuktok ng aking ulo. “Tapos na ang laban para sa kapangyarihan, Gabriel,” sagot niya nang malambing. “Ngunit ang laban para sa ating kinabukasan… doon pa lang tayo magsisimula. At huwag kang mag-alala. Hangga’t humihinga ako, hinding-hindi na hahayaang may humarang, dumikta, o magbawas sa halaga mo. Ikaw ang aking buhay. At sinumang susubok na kumuha sa’yo, kailangan muna nilang dumaan sa ibabaw ng aking patay na katawan.”

"I'll stay here, Angel. Matulog kana." Napahinga siya ng malalim saka umusog para isiksik ang ulo sa d****b ni Gab. Angel ang kadalasang ginagamit ni Gab na endearment sa kanya lalo na pagnalalambing ito. Awtomakito naman nitong pinulupot ang braso sa kanyang tagiliran. Naramdaman pa niya ang pagbuntong hininga nito. And she could almost hear the beating of his heart. Hindi niya alam pero pakiramdam niya ay biglang bumilis ang tibok ng puso nito o sa kanya ba iyon? Nakagat niya ang pangibabang labi. She couldn't let Glenn's idea drift over her head. Hindi pwede! Hindi! Not after what happened ten years ago. And definitely not with Gab!

Malaki rin talaga ang tulong nito sa kan'ya dahil dito rin galing ang mga bomba at granada na ginamit niya noong sirain niya ang unang hq nila Gabriel. "Paano ba 'yan mukhang talo ka na?" Aniya tsaka dinampot ang naputol niyang katana "Napakataas ng ambisyon mo Gabriel pero ganito ka naman pala kahina. Umasa ka lang sa mga pipityugin mong tauhan. Inakala mo ba talaga na matatalo ako ng isang robot na walang pag-iisip? Para sabihin ko sa'yo Gabriel. Minsan na akong tumira sa impyerno kasama ang mga demonyo." Malamig na aniya tsaka mabilis na lumapit rito

At minsan, nagtagpo sila ni Eloise. Hindi maganda ang tingin ni Eloise sa kanya at agad siyang tinapunan ng malamig na pananalita. “Nagka-interest ka pa talagang hanapin ako, Gabriel?” Umupo si Gabriel sa tapat niya, may ngiting may laman sa labi. "Of course. My cousin-in-law’s backyard is on fire, and you still have time to sip coffee and eat cake?" Umismid si Eloise, “Are you talking about me or about yourself?”

“Gabriel is not my grandson. He is the incubator for the Next Gen AI. Maria knew this. Kaya niya binura ang sarili niya. Pinili niyang maging digital virus para wasakin ako. Pero hindi niya alam na sa bawat code na binubura niya, mas lalo niyang pinapatatag ang aking pundasyon.” Naramdaman ni Javi ang paggalaw ni Gabriel sa kaniyang bisig. Ang bata ay dahan-dahang tumayo. Ang pulang liwanag sa kaniyang mga mata ay napalitan ng isang kumikinang na kulay pilak—ang parehong kulay ng mga mata ni Maria sa kaniyang peak power. “Daddy...” ang boses ni Gabriel ay hindi na bata. Ito ay boses ni Maria. “Run. Javi, run now. I am holding him back, but the system is too strong.”

Puro haka-haka pa lang ang nasa isip ko, wala pang kasiguraduhan kong iyon nga ba talaga ang mangyayari, at bumabase lang ako sa nakalagay sa sulat. Ngunit kagaya ng mga nababasa kong kwento sa libro, may pag-asa kayang maging wasto ang nakasulat naming tadhana, kahit alam kong malabo iyong mangyari, at walang basihan ang magiging kalalabasan nito. May kirot sa aking puso tuwing naalala kong may posibilidad na hindi ako ang makakataluyan ni Gabriel, pero alam ko namang sa tatahakin niyang landas na iyon ay sasaya siya kahit papano.

Chapter 42 Gabriel pushed Felicity before the winged man reach them. He knew this man- he's a revengeful fallen Angel, Kalexx. It's Gabriel's bad luck to run over this angel here in the street. He is not alone, Felicity will be in great danger if they will continue ro fight here.

Mahigpit ang hawak niya sa manibela, bakas sa kanyang postura ang pagod at bigat ng mga nangyari, ngunit malinaw rin ang determinasyon sa kanyang mga mata. “Huwag na nating isipin kung sino ang taong gumawa niyon,” wika ni Gabriel sa kalmadong boses, bagaman ramdam ko ang lalim ng kanyang iniisip. “Magpasalamat na lamang tayo sa kanya. Kung sakaling magpakilala man siya sa akin balang araw, magbibigay pa ako ng nararapat na gantimpala.”

Patuloy lang na naglalakad ang mga lalaking ito sa gitna ng gubat, paakyat sa mismong tuktok ng bundok na ito. "Bakit nga ba natin tinanggap ang misyon na ito? Paano nga kung talagang may mga demonyo nga sa bundok na ito? Anong magiging laban natin sa kanila?" Dinig ko ang bawat pintig ng kanilang mga puso at ang bawat daloy ng kanilang dugo sa kanilang mga ugat. Minasahe ko ang batok ko dahil sa iritasyong nararamdaman ko ngayon. Agad kong binalingan ang mga taong nasa ibaba na mismo ng punong inuupuan ko.

Ngunit ang hindi niya mapigilang mapansin… ay ang walang tigil na pagbuka ng bibig nito habang kinakausap ang mga walang buhay na libro. Napailing nang bahagya si Gabriel sa kaniyang isip. She's completely absurd. Kahit mag-isa, hindi talaga nito kayang manahimik. Ngunit sa likod ng pagiging madaldal nito, napansin din niya kung paano nito maingat na ibinabalik ang mga mamahaling first-edition volumes na tila ba alam nito ang tunay na halaga ng mga hawak nito. Walang galaw na pabalang. Walang pagmamadali para lang matapos.