Glimpses Novels & Stories

when I smell her scent again I groaned, nakita ko sa gilid ng aking mga mata Ang pag-upo niya malapit sa pintuan ng limousine I watch her movements until my eyes landed on her body,her tiny waist that I badly want to gripped and hold nagsalubong ang aking kilay habang pinapanood siya,I can't fucking take away my eyes on her nawala ang pagkakunot ng aking nuo ng Makita ang pagdaloy nv kaniyang luha sa kaniyang pisngi,she silently sobbed while looking outside the window pumikit ako ng mariin ng naramdaman na naman na tumigas ang aking p*********i"fuck"I curse and close my eyes

Bakit ang awkward ng feeling ko ngayon lang. Agad kaming nagkatitigan ni Remus. Inalis niya ang tingin niya sa akin at bumaling kay Morpheus samantalang ako ay patuloy pa rin na nakatingin sa gawi niya. "Grabe ang awkwardness, ha! Nangangalay na ako, tara na lang umupo," at nauna nang umupo si Raize. Sumunod naman sila at gano'n din ako. Tumayo ako at nakalimutan na dapat ko nga pala silang intindihin. "Wait lang, magtitimpla lang ako ng juice," at kinuha ang pitsel na iniligay ni Azamy kanina na may lamang tubig.

Walang gana akong tumayo para umalis na ng napadako ako sa huling pagkakataon sa salamin. For once, I looked at my eyes, and memory suddenly flashed on my mind. I hate how my eyes scream vivid, and people can easily search through my soul no matter how I tried to hide it deep inside. My eyes are the only thing I hate the most on my face. I hate how people can easily read it. My eyes can easily perceive things, and I hate that people can easily see through them. They see it as my greatest asset, but I see it as the worst. My eyes always scream loneliness and longing. It never showed emotions at all.