Glimpses Mga Nobela at Kwento

Mabuti na lang rin at umabot pa ako rito sa sasakyan nang hindi bumibigay ang mga paa ko. I don't want him to see me as broken hearted as I am inside. My hands are trembling and I can hardly open my eyes. They are heavy and full of tears. As soon as I open my eyes, my gaze landed to the rear view mirror. My eyes landed to him.

Pagkalibing sa kanya sa lupa, hulog agad siya sa apoy. I get my sunglasses and wear it. Pati iyong malaki kong sombrero tutal summer naman. Bagay naman ang outfit ko. Pumasok ako sa firm nila at pinagmasdan bawat taong dumadaan. Pasimple kong ginagala ang paningin ko. Nakita ko si Atty. Ibasco na pumasok sa elevator. Susunod sana ako kaso baka mamukhaan niya ako. Hindi pa ako masyadong batikan sa character ko as Adira. Baka malaglag ako.

when I smell her scent again I groaned, nakita ko sa gilid ng aking mga mata Ang pag-upo niya malapit sa pintuan ng limousine I watch her movements until my eyes landed on her body,her tiny waist that I badly want to gripped and hold nagsalubong ang aking kilay habang pinapanood siya,I can't fucking take away my eyes on her nawala ang pagkakunot ng aking nuo ng Makita ang pagdaloy nv kaniyang luha sa kaniyang pisngi,she silently sobbed while looking outside the window pumikit ako ng mariin ng naramdaman na naman na tumigas ang aking p*********i"fuck"I curse and close my eyes

Ito nalang ang gagawin ko para kung sakaling hindi ko maintindihan, pwede kong balik-balikan mamaya para basahin at intindihin. I didn't notice that I was biting the tip of my pencil while listening to him. I was distracted by his simple gestures, pinasadahan ko ng tingin ang kanyang mukha. His defined thick eyebrows that's always furrowing when he's being grumpy and mad, his long lashes, his hallow cheeks. His color hazel deepset eyes, that when you look at it, your heart will automatically pound.

Nang mukhang kontento na siya sa papanakit sa akin ay iniwan na niya ako sa shade habang ako ay napahiga na lang habang iniinda ang sakit na nararamdaman. Gamit ang aking natitirang lakas at kahit nanlalabo na ang aking mata ay kinuha ko ang aking cellphone para humingi ng tulong. Hindi ko alam kung nananaginip ba ako o dahil sa sakit na nararamdaman ko ngayon, pero nakikita ko si Oreus sa harapan ko. Ito ba talaga ang paraan para makita ko siya? Ang masaktan? Kung gano'n lagi ako'ng magpapabugbog kay Raize para makita siya nang paulit-ulit.

Walang gana akong tumayo para umalis na ng napadako ako sa huling pagkakataon sa salamin. For once, I looked at my eyes, and memory suddenly flashed on my mind. I hate how my eyes scream vivid, and people can easily search through my soul no matter how I tried to hide it deep inside. My eyes are the only thing I hate the most on my face. I hate how people can easily read it. My eyes can easily perceive things, and I hate that people can easily see through them. They see it as my greatest asset, but I see it as the worst. My eyes always scream loneliness and longing. It never showed emotions at all.