Eyes Never Lie Meaning Novels & Stories

Naiinis na utos niya pero tumatawa pa rin ito. “Ikaw naman ang makakapagsabi dahil nakikita mo ikaw sa salamin.” “Ikaw nga ang magsabi.” “Malamang. Lahat nga ng babae nakatingin sa'yo kahit saan. Parang pumupuso ang mga mata nila, sa totoo lang.” “How about your eyes.” Umiwas ito ng tingin kaya agad niyang hinawakan sa baba at iniharap sa kanya.

"You are not so sure about that, Virgil. We don't know but what if they could be possibly behind the abductio——" "Ely, you're right. I am not sure. But you are not sure as well. Pero sabay kaming lumaki ng mga gagong 'yon... no, nauna ako sa kanila kaya may alam pa rin ako kahit papaano and there's one thing that could connect us... and that is our eyes. I saw in their eyes how they regretted everything, Ely." Lahat kami natigilan dahil sa sinbing 'yon ni Virgil at seryosng-seryoso ang mga mata niyang nakatitig sa amin.

Hanggang sa hinawakan niya na ang baba ko at dahan-dahan niyang inangat ang mukha ko. Biglang may tumulong luha mula sa aking mata. Pinunasan naman iyon, kaninang madilim niyang tingin ngayon ay parang lumambot ang kanyang mukha. "There. Just look at me, don't look to someone else. Just look at me and look me in the eyes. Only look into my eyes and focus on what it says." I did as he said, I looked into his eyes and analyzed what they were saying, which was nothing but sparkles. Those eyes are sparkling... To me. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------- :>

She look at him trying so hard to see the truth in his eyes. Kahit na malinaw na sa kanya ang lahat, may parte pa rin sa kanya na ayaw maniwala, na posibleng kasinungalingan lamang ang lahat ng sinabi ni Aries. Levin met her eyes, at nanlumo siya sa nakita niya doon. Hindi na kailangan ng salita para kumpirmahin niya ang katotohanan. His eyes tells it all.

Walang gana akong tumayo para umalis na ng napadako ako sa huling pagkakataon sa salamin. For once, I looked at my eyes, and memory suddenly flashed on my mind. I hate how my eyes scream vivid, and people can easily search through my soul no matter how I tried to hide it deep inside. My eyes are the only thing I hate the most on my face. I hate how people can easily read it. My eyes can easily perceive things, and I hate that people can easily see through them. They see it as my greatest asset, but I see it as the worst. My eyes always scream loneliness and longing. It never showed emotions at all.

No, hindi ko siya kayang tingnan sa mga mata. Nang di ko pa rin magawang iangat ang mukha ko ay kusa ng gumalaw ang kamay nito. Ngayo'y hawak na nito ang aking baba at inangat ang aking mukha dahilan para mapatitig ang mga mata ko sa kanya. Kita ko ang kasabikan at kasiyahan sa abuhing mga mata niya. Ayaw ko mang umasa at mag assume pero iyon talaga ang nakikita ko. And eyes cannot lie.

“I love you...” Nanlaki ang kanyang mga mata. Hindi siya makapaniwala sa narinig. Panaginip lang ba ito? Lihim niyang kinagat ang ilalim ng pisngi at napaigtad siya sa sakit. Hindi pala ito panaginip. Palipat-lipat niyang tiningnan ang namumungay nitong kulay light brown na mga mata. He doesn't even blink. It was as if he's trying prove her that he's not lying.

At hindi na kataka-taka kung may makita siyang hindi maganda kay Laishia. Kahit na gusto kong sabihin ang nalaman ko. Hindi ko pwedeng sabihin na lamang sa iba na walang permiso ng taong may kinalaman sa mga bagay na ito. Marunong akong rumespeto sa mga desisyon ng ibang tao. Mukha lamang akong hindi mapagkakatiwalaan dahil sa mga mata ko. I don't know what's wrong with my eyes. Wala namang pagkakaiba sa kanila ring mata, nagkaiba lamang sa kulay.

Tinitigan naman ako ni Elijah na tila binabasa niya ako kaya mas lalong pinagbutihan ko ang pagpapanggap na maayos lamang ako. "It doesn't look nothing to me, sweetheart. I already told you, I trust my instinct more than my eyes when it comes to you." Saad niya sa akin at gusto ko naman sampalin ang sarili ko. Nararamdaman niya kung hindi maganda ang nararamdaman ko. I can deceived him visually, but not his instinct.

Pinilit niya ang sariling ngumiti at umiling. “It’s called tears of joy, Mira.” She lied. Mas lalong nangunot ang noo nito. “Is it called tears of joy if your eyes are sad?” Napaiwas siya ng tingin dito. Suminghot na lamang siya at umayos na sa pagkakatayo. Naglibot siya ng paningin sa buong paligid at mariing hinilot ang kanyang sintido. “Let’s go?”