Look Into My Eyes Novels & Stories

Labag sa ‘king kalooban ang bawat salitang lumalabas sa ‘king bibig. “Look at me, Asli Shaina.” This time, malamig na ang kanyang tinig. “Look at me in the eye and tell it straight to my face.” Kinurap-kurap ko ang aking mga mata at palihim na suminghot. Nang masiguro kong maayos na ang ekspresyon ko ay saka pa lang ako nag-angat ng tingin sa kanya. And the moment our eyes met, it felt like something in me broke.

Kulang na kulang ako sa tulog. Pinigilan kong bumahing at yumuko nalang para pisilin ang ilong ko. Aksidenteng pag angat ko ng tingin ay dumeretso sa kanya ang mata ko, automatic na umiwas ako dahil nakatingin din pala siya sa'kin. I can't read her eyes. Malamang ayaw mo ngang tumingin diba? Nag scan nalang din ako. Mabuti nalang at nakasagot ako sa tanong niya. Ayun nga lang hindi ako makatingin sa kanya, kundi sa whiteboard o hindi kaya kahit saan basta maiwasan ko lang siyang tingnan.

Kahit saang sulok ay may nagbebenta. Napalingon ako kay Nico na abala lang sa paglilibot ng paningin sa paligid. Napansin ko na ang pinapanood niya ay hindi ang malaking stage sa harapan kundi ang mga taong nanonood. His gazes were soft. One thing that I rarely see. I love it when he looks like he’s appreciating his surroundings. Because when he appreciates his surroundings, his eyes are the most expressive. His eyes would look like it’s smiling. It would look so sparkling every time.

Nakita ko ang pagtuwid niya ng upo bago binasa ang pang ibabang labi. Deretso lang ang tingin ko sa lamesa niya, hindi hinahayaang lumagpas ang mga mata sa kanya. Nang mailapag ko na ang kape niya sa table ay saka ko lang siya tinapunan ng tingin. Bagahagya pa akong natigilan ng magtama ang mga mata namin. He is looking at me intently with questions in his eyes. Dahil dito ay mabilis kong iniiwas ang tingin sa kanya.

"Just look at me in the eyes straight." Tiningnan ko siya sa mata, his eyes captured my senses. Those eyeballs are so clear na halos pwede ko ng gawing salamin para sa sarili ko. Habang tinititigan ko ito ng matagal ay nararamdaman ko ang pagtibok ng puso ko.

In a staring contest, I never did lose before. I look at him, straight back to his eyes. His eyes locked on mine, that seems to be talking to me. Parang hinihila ako nito, ang atensyon at presensya ko. Parang ang nais sabihin at ipahiwatig ay ituon na lamang itong lahat sa kanya. So by this moment, I gave it to him.

So secured. Hindi ko rin maintindihan bakit nakakaramdam ako ng kapayapaan sa ilalim ni Lazarro. Parang walang kayang manakit sa akin ngayon dahil naririto siya... Prinoprotektahan ako. I look up. He is looking at me-Intensely. Worry are very evident in his ocean blue eye and white eye. The world shrank until there was only his eyes, looking at me full of calmness and softness.

Nilamon ko ito, nilalasap, at ninanamnam ang mga halinghing na tumatakas mula sa mga labi niya. Hindi ko inaalis ang aking pakikipag eye contact sa kaniya, upang makita ko ang kaniyang facial expression sa tuwing itutuon ko ang aking mga paningin sa kaniya habang ako ay nasa ilalim niya.

Mabilis kong tinapos ang pag huhugas ng kamay at tangkang ng aalis pero mabilis itong humarang sa daraanan ko. I slowly lift up my eyes to looked at him in the eye. Pero hindi ko mapigilang bumangon ang kirot kada mag tatama ng ganito ang mga mata namin. I can't help but rolled my eyes and scratch my forehead. "Please, mamaya na tayo mag-usap. Gutom na ako."