Kapag tahimik ang kwarto at umiikot ang mga alaala, naiisip ko agad ang linya na 'pangarap lang kita' at tumitigil ako sandali para namnamin ang bigat nito.
Sa unang tingin, madali itong sabihing romantiko — ang taong iniisip mo ay tila laging nasa panaginip mo: sarili mong mundo na pinupuno ng imahe niya. Pero personal kong nakikita ito rin bilang isang banig ng pagtakas; ang panaginip ang nagiging lugar kung saan ligtas kang mag-asa, dahil sa paggising, maaaring wala doon ang tao o hindi tugma ang realidad.
Pangalawa, kapag sinabi kong 'pangarap lang kita', madalas may halong pagtatanggol: tinatanggap ko na hindi pa pwede ang makasama siya sa totoong buhay, kaya hinahayaan ko na lang sa panaginip. Sa huli, parang pangako sa sarili na patuloy na magpapakatotoo habang pinapangalagaan ang damdamin — bittersweet pero totoo. Nagtatapos ako nito na may ngiting malungkot; handa akong magpakatatag at maghintay kung kakayanin, pero alam ko ring kailangang mag-move on kung hindi na magtutugma ang tadhana.