Godzilla Vs Kong Fanart

Simula nang isinilang si Mhelcah ay kadiliman na ang nakikita niya. Paano kapag nakilala niya ang lalaking dahilan ng pagbilis ng tibok ng kanyang puso? Paano niya ito tatanggapin sa buhay niya kong hindi niya ito nakikita. Kaya bang magmahal ng isang bulag? Sa isang lalaking misteryoso para sa kanya. Kilalang masugit, arogante at walang puso si Simon Blake. Sa edad niya ay masasabing isa siya sa mga pinakabata at pinaka matagumpay na businessman sa buong bansa. Kilala siya hindi lang sa Pilipinas kundi sa iba pang panig ng mundo. Ngunit mailap ito sa camera tanging mga staff lang niya sa kumpanya ang nakakakita sa kanya. Isa siya sa kambal na anak ng mag-asawang Luke at Caye. Simula noong bata siya ay napaka tahimik at napakaseryoso niya. Masasabing may pagkamisteryoso ito. Ano ang mangyayari kapag tumibok na ang puso ng isang misteryosong lalaki? Kaya ba niyang ipakita ang tunay niyang pagkatao sa taong mahal niya? Paano ipaglalaban ang pag-ibig na puno ng kasinungalingan?

【青梅竹馬，追妻火葬場，1V1，雙潔】 【濃顏性商界美女財閥VS眼瞎作死貴公子】 在程知鳶被檢查出懷上雙胞胎的當天，賀瑾舟甩給她一份離婚協議，並給了她三個億的分手費。 因為他的白月光回國了！ 程知鳶不哭不鬧，拿著分手費，瀟灑地搬離婚房。 可賀瑾舟實在是沒人性，居然逼她打掉孩子。 程知鳶憑什麼聽他的？ 「不打是嗎？」賀瑾舟嗤笑，「以為懷著我的孩子，就可以不離婚？」 程知鳶回給他一聲冷笑。 沒幾天，她意外流產，出院後就去跟賀瑾舟辦了離婚手續。 三年後，媒體意外拍到，程知鳶牽著一對漂亮的龍鳳胎出現在國外街頭。 賀瑾舟盯著照片，慢慢猩紅了雙眼，然後以最快的速度，飛過去堵在了程知鳶母子三人的面前。 「程知鳶，你耍了我三年，氣是不是也該消了？」 程知鳶接下墨鏡，嫵媚的眼尾輕輕一挑，「抱歉，你哪位？」

Walang perpektong pamilya, alam ko iyon. Away-bati. Tampuhan. Pagtatalo. Normal na tagpo ang mga iyon sa tahanan ng sinumang mag-asawa. Wala kaming ipinagkaiba ni Gavin pero kampante ako sa pagmamahal na ibinibigay ng asawa ko. Naniniwala akong sa kabila ng kawalan namin ng anak ay sa akin pa rin siya laging umuuwi. Ako pa rin ang nagmamay-ari ng mga salitang hangad na marinig ng karamihan sa mga babaeng nangangarap ng matinong kabiyak. Pero ang lahat ng bagay ay kumukupas nga ba pati ang pagmamahal? Sa araw ng wedding anniversary naming ay ginimbal ako ng kataksilan ng asawa ko. Gusto ko sana siyang sorpresahin pero ako ang ginulat niya sa annulment paper na nilapag niya para pirmahan ko. Bumagsak ang aking mundo at sa sobrang desperasyon ay naisip kong magpakamatay. Pero imbis na magawa ang gusto ay natagpuan ko ang sariling pinipigilan ang lalaking nakasampa rin sa railing ng tulay at gusto ring tumalon tulad ko. Sa pagtatagpo naming dalawa, umusbong ang damdaming kinatatakutan ko na kung ang bilyonaryong kapitan ay handa akong samahang mahiga kahit sa mga tinik sa kama?

Si Mallie ay isang simple at mahirap lang na babae, ng mapag desisyunan niyang lumayas sa bahay nila para mamuhay mag isa at sundin na kong anong gusto niya sa buhay. Sa araw ng paglalayas niya ay nakilala niya si Losian, isang gwapong estranghero na lalaki. Inalok siya nito ng tulong at sinabing matagal na siyang gusto ni Losian. "You don't need to suffer anymore" "Just be my girl and I can be your genie" Tinanggap ni Mallie ang alok ni Losian Sa mga lumisan na mga buwan ay walang humpay na kasiyahan ang natanggap at naramdaman ni Mallie. Ngunit sa lahat nga ng kasiyahan ay may kalungkutan. Mas marami pang problema ang dumating sa buhay ni Mallie. At ang kaniyang pagmulat sa katotohanan na nararapat lang ba talaga niyang gamitin si Losian para sa mga bagay na hindi niya naranasan dati. Nararapat lang ba na gamitin niya ang pagmamahal ni Losian para sa kaniya na hindi niya makakayanang tumbasan. Malalagpasan kaya ni Mallie ang mga problemang ito. Sa kasabihan nga ay wala kang matatanggap na karangyaan na walang kapalit.

“Please… kahit ano gagawin ko. Iligtas mo lang siya. Pagsisilbihan kita kung gusto mo. Itusok mo sa akin ang kahit ano.” Pakiusap ni Aurelia sa lalaking nakasuot ng doctor coat na ngayo’y nakatayo sa kaniyang harapan. “Why would I do that, honey? We’re not even in the hospital,” Dahang-dahang lumapit si Evander kay Aurelia at saka ngumisi, “Iba ang itutusok ko sayo. At sisiguraduhin kong hindi sakit ang mararamdaman mo… kundi sarap.” Ipinangako ni Aurelia Valdez na ang isang gabing kapusukan kasama ang isang hottie na doctor ay kaniya nang kakalimutan. Wala na sa isip niya ang magmahal matapos siyang lokohin ng kaniyang boyfriend kasama ang kaniyang itinuring na kaibigan. Ngunit hindi niya inaasahang makikita niya ulit si Evander Dela Vega. Naalala niya ang isang mainit na gabing pinagsaluhan nila at kung paano niya isinuko ang sarili sa lalaki. Ngayon ay si Evan pala ang doctor ng kaniyang may sakit na ina at ang natatanging pag-asa para gumaling ito. Pero maililigtas rin ba ni Aurelia ang puso niya o hahayaan niyang tuluyan siyang lamunin ng mapanganib na tukso ni Evander Dela Vega?

"You left without saying a word, Ciana. Hinanap kita, naghintay ako. Umasa akong babalikan mo 'ko dahil baka sakali na maisip mo ako," napatitig ako sa mga mata niyang kulay kayumanggi ngunit lumuluha. "Tapos ngayon babalik ka na para bang walang nangyari?" nakagat ko ang ibabang labi kasabay ng pagyuko sa kaniyang pangunguwestyon. "Sinisisi mo 'ko kasi hindi kita magawang kausapin ng maayos? Pansinin tulad nang dati?" napapikit ako ng matapos niyang sabihin iyon ay hinampas niya ang pader sa aking tabi. "You think I'm okay? Nasasaktan ako Ciana, kahit sorry man lang galing sa mismong bibig mo wala akong natanggap." Tinitigan ko siya ngunit ako mismo ang nasaktan nang umaagos na ang luha sa mga mata niya. "I'm sorry," mahinang sabi ko. "This is not the right time to do that, because I can't f-forgive you for l-leaving me." Malamig niyang sabi ngunit bakas ang hirap sa pananalita. "Mahal kita at nakalimutan kong may gusto ka nga pa lang iba," hindi ko siya makapaniwalang tinitigan dahil sa sinabi sa akin. "I'm leaving." Paalam ni Mateo tapos tumango at lumabas na ng kwarto.

Nagising si Atasha sa hindi pamilyar na kwarto. Her head was spinning and her body was sore down there tanda ng isang gabing pakikipagniig sa isang estranghero kapalit ng salapi na ibabayad sa kanya na kukunin naman ng walang puso niyang ina ngunit laking gulat niya ng mag krus ulit ang landas nila sa mismong kasal ng nanay niya. Wala siyang ka-alam-alam na ang customer niya kagabi sa ginanap na stag party na pinag raketan niya ay ang lalaking pakakasalan ngayon ng nanay niya na walang iba kundi si Adonis Salcedo. Sa araw ng kasal ng mga ito ay nagkubli si Atasha sa hardin ng mga Salcedo dahil sa labis na lungkot at pagkabalisa ngunit hinanap siya ni Adonis at muling ipinaalala sa kanya ang isang mainit na gabing pinagsaluhan nila. “Wag kang mag-alala. Hindi ko sasabihin kay mommy ang nangyari sa atin, kaya mas mabuti pang kalimutan mo na,” “Kalimutan? Paano ko magagawang kalimutan ang gabing iyon, kung ibinigay mo sa akin ang lahat, Atasha? Ni-hindi ako halos makatulog kakaisip sayo. Gusto kong maulit ulit iyon. Ibigay mo ulit sa akin ang kasalanan ko,”

Ang akala mo ay makakatakas ka na din sa pang-aalipusta sayo ng mga magulang mo dahil sa may taong nagmamahal na sayo, ang hindi mo din alam ay ginagamit ka lang din naman nito. Pag-ibig? Ano ba talaga ang silbi ng salitang iyan, kung lahat naman sila ay pinagkakaisahan ako, pinagkaisahan ako ng tadhana. Ang pagmamahal na kay sagana noong una ay bigla na lang naglaho ng malaman kong ginagamit niya lang ako. Ng mapakasal ako sa isang lalaking hindi ko kakilala ay mas naging impyerno pa ang aking buhay. Wala na bang mas ikakalupit ang tadhana? Pagod na ako, pagod na pagod na ako, kung bakit kasi nangyayari sa aking ang mga ganitong bagay. Naghintay ako, kinuha nila ang kompanya na dapat ay para sa akin, mga ari-arian na dapat para sa akin, ang anak ko na pinatay nila kahit nasa sinapupunan ko pa ito, hindi pa sila nasiyahan at pati ako ay pinapapatay nila. Naghihintay lang ako ng pagkakataon, hintayin niyo ang aking pagbabalik. Tiyak na sa pagbabalik ko ay hindi ko kayo papalampasin lahat.

“IKAW?” My eyes nearly popped out of my face when I saw him—the mysterious stranger from last night. Is it him? The same man? Parang gusto kong mahimatay. Wehh? Hindi pwede! Impossible! my inner voice screamed, pero ang katawan ko nanginginig na parang nakuryente. Hard f*ck na yata ng buhay ‘to. And suddenly, a memory crashed into me like a tidal wave. That night. That stupid, reckless night. The stolen kisses, the laughter between moans, the way he made me beg—“Wag kang titigil!”—like I’d lose myself if he stopped. I swore I’d never see him again. I swore it was just a one-night stand, a mistake I could bury. But now he’s standing right in front of me. Not just a man. Not just anyone. But the CEO. And worse… the ex-boyfriend who once shattered my heart. His smug grin sent shivers down my spine. “Of course. Why wouldn’t I?” he said, like fate itself was mocking me. I froze, torn between rage, fear, and something I couldn’t even name. My mind screamed run, but my heart whispered, stay. My world was spinning, and suddenly, every choice felt heavier than ever. Will this be the start of something dangerous… or a responsibility I can’t escape?

“I don't love you. Hindi ikaw ang babaeng gusto kong makasama habang-buhay at alam mo ito.” - Audric Villanueva “M-maghihintay ako. Maghihintay ako na darating ang araw na matutunan mo akong mahalin. Hindi ako m-mapapagod na hintayin ang araw na iyon, at kung s-sakaling mapagod man ako, magpapahinga lang ako at muli kang mamahalin ulit, Audric.” - Ffion Sacueza ••••• Isa lang naman ang gusto ni Ffion, ang mahalin ang asawa niya araw-araw kahit sobrang imposible na matugunan ito. Oo, mag-asawa sila pero sa papel lang ito dahil ang totoo, hinding-hindi siya kayang mahalin nito. Isa pa, paano siya magagawang mahalin ni Audric? Lalo na't muling bumalik at pumasok sa buhay nito si Ivony, ang babaeng totoong mahal ng lalaki. Ang babaeng dapat sana ay nasa katayuan niya bilang asawa nito. Ang babaeng pinakamamahal nito. Buntis ang babae. Magiging isang masayang pamilya na ang mga ito. Habang siya? Kailangan niyang lumayo. Kailangan niyang lumayo kahit dala-dala niya sa sinapupunan ang isang gabing inangkin siya ni Audric. Kailangan niyang lumayo kahit parang hinihimay-himay ang kaluluwa niya sa sobrang sakit. . .