How There You In Tagalog の小説・ストーリー

Kahit mabigat ay nakaya kong kunin lahat, that an adrenaline rush. Pagbalik ko ay wala na si Padre pero rinig ko ang boses niya, kumakanta siya. "Going back to the corner where I first saw you," I know that song. "Gonna camp in my sleeping bag and I'm not gonna move, Got some words on cardboard, got your picture in my hand Saying, If you see this girl can you tell her where I am?," Teka, Hinanap ako ni padre nung nawala ako? Padre nasaan ka?

"Can I ask a question?" "Sure, unsa imong gipangutana?" aniya sa ibang linggwahe. Ako naman ang kunot nuong tinitigan siya. What did she say? "Sorry but I don't know what you said. You can speak Tagalog, Miss" "Of course sir, ano po ba ang itatanong ninyo? dalian nyo kailangan ko ng umuwi at makita ko ang mga pamangkin ko" naiinip na ani nito

Kaya sinubukan ko siyang kalmahin. "Stacey… I'm really sorry. Hindi ko alam na magagawa niya 'yan. Sabihin mo sa akin kung nasaan kang ospital ngayon at pupuntahan kita," mariin kong wika. Ibinigay niya sa akin ang pangalan ng ospital.

Tanong ni Joel sa crew "Ano daw Mary Joy? Tama ba ung pagkakarinig ko sa pangalan? tanong sa isip ko. Pero Hindi na ako nagtanong at binaliwala na Lang Ang sinabi ni Joel baka Kasi magkapangalan lang sila NG kaibigan ko. Parating na Po sir si madam Sabi NG crew. Nang biglang may sumigaw" honey" sigaw NG babae sa likodan namin at humarap Naman kami sa tumawad "honey" tawag Naman ni Joel. Nabigla ako dahil sa aking nakita.

3 years ago. Paris, France. Sanya... "THE only way for me to get over you ay kung hindi kita nakilala." Napangiti ako. How korni! "Napaka-imposible naman yata nun." Tumawa ako at tinitigan ang mukha niya sa screen ng tablet ko, "Ang korni mo."

Mas mabuting solusyunan kong mag-isa kung paano ako uuwi. Bayan ng Tagdan. Iyon ang nakita ko sa isang arkong nalagpasan ko kanina. Mukhang nasa Luzon lang rin kami dahil tagalog din naman ang salita ng mga tao. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad at pagmamasid sa paligid. “Mama, hungry.” Saka ko lamang naisipan na kamustahin ang aking anak nang magsalita siya.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

"Andito naman ako sa tuwing kailangan mo ako,ah?" "Oo, pero I need you here with me, dito sa tabi ko, hirap na akong hanggang screen na lang kita nakikita! Kaya nga I'm begging you na dito ka na lang din mag-aral." Ramdam ko sa mga mata ni Angel ang pagkaseryoso niya, at napakasakit sa akin ito. "Mahal naman," bulong ko and she cried.

Parang naramdaman kaagad ni Miguel ang emosyon ng dalaga kaya nag-alala ito. "Please, honey... stop your tears from crying. Ang layo mo sa akin ngayon para yakapin kita at aluin." pakiusap ni Miguel. "Promise... after the event, I'll find ways to be with you, just don't cry. Please?" nag-alala ang boses nito sa kabilang linya.

Not in my condo unit! Where am I? Bakit nandito ako? Sino ang nagdala sa 'kin dito? I don’t fucking know this place! Anong nangyayari?