Novel & Cerita Indonesia Architecture

Tahimik na ang site, tanging ang tunog ng hangin at ang ilang ibon na pabalik na sa kanilang pugad ang naririnig. “You know, Isabelle, nung una kitang nakilala sa Manila, akala ko puro structures lang ang nasa isip mo. Skyscrapers, steel, concrete,” sabi ni Rajah habang nakapamulsa. “Ganoon naman talaga ako dati. Pero iba ang itinuro sa akin ng Palawan. Architecture is more than just the building itself. It’s about the people inside it,” sagot ko. “And the ones around it,” dagdag ni Rajah. Tumingin siya sa akin. “I’m glad you changed your mind about going back to Manila right away.”

“Pero bakit… sa Southeast Aciatic?” “Dahil kilala sa buong mundo ang arkitektura ng Southeast Aciatic sa kagandahan nito!” Paliwanag ni Lina. “Nanatili sa arkitektura nila ang natatanging etnikong katangian nito habang hinahaluan ito ng istilo mula sa ibang grupo, na nakakagawa naman ng naiiba at magagandang disenyo. Ito ang pinakatuktok ng architectural art.” “Oh…” Walang kaide-ideya rito si Zuko na nakabisita na sa grand palace ng Southeast Aciatic nang napakaraming beses.

Ang siyam na bansang kasama sa Architectural Mission ay isang tour ng resilience: mula sa seismic zones ng Indonesia, ang mga flood-prone delta ng Vietnam, hanggang sa mga drylands ng Kenya. "Ang bawat bansa ay may problema sa pagtatayo, Papa," sabi ni Damian, habang itinuturo ang daliri sa Africa. "Tulad ng tinalakay natin sa Ghana, hindi natin pwedeng dalhin ang mga bato ng Alps doon. Kailangan natin ang local materials."