Tila ba ang 'puson ligaw' ay isang lihim na kumukulong usok sa loob ng katawan ng kwento — hindi lantad, pero ramdam. Para sa akin, una itong pumapaksa sa ideya ng ugat na naputol: ang puson bilang simbolo ng pinagmulan at koneksyon sa ina, at kapag ito’y 'ligaw' nagiging larawan ng paglayo, pagkakawalay, o pagiging ulila sa sariling pinagmulan. Sa maraming eksena, ang imaheng ito ang nagpapaliwanag kung bakit ang isang tauhan ay laging naghahanap — hindi lang ng lugar kundi ng isang identitad na parang naiwan nang hindi sinasadya.
Bukod doon, madalas kong nakikita ang 'puson ligaw' bilang representasyon ng di-inaasahang pagnanais at panganib. Sa isang mas erotikong pagtingin, tumutukoy ito sa isang uri ng kalayaan ng katawan at pagnanasa na hindi sumusunod sa tradisyonal na regulasyon; sa mas madilim na bersyon naman, simbolo ito ng basag na pamilya o trahedyang panlipunan na nag-iiwan ng sugat sa susunod na henerasyon. Kahit ang tunog ng parirala—magulo at malambot—ay nagbibigay ng tensyon: may nostalgia, may galit, may pagtanggi at paghahangad.
Sa pagtatapos, personal kong naramdaman na ginagamit ng manunulat ang imaheng ito upang gawing tactile ang mga abstrakto — pagmamahal na wala, identidad na tumatagas, at isang paglalakbay pabalik sa mga bagay na kailangang buuin. Hindi basta simbolo; ito ay pulso na paulit-ulit kong naririnig sa bawat pagbukas ng kwento, at hindi ko maiwasang makiramay sa mga taong may pusong, o puson, na ligaw.