Inspirational Fight Quotes Novels & Stories

Hindi naman ako sumagot at tumitig lang sa kaniya. “Ate ayos lang po ‘yan, lagi po kaming andito para damayan ka. Hindi ka po namin iiwan katulad no’ng King at no’ng Queen. Ate, Fight fight lang! malalagpasan mo rin yan katulad namin, nag fight fight lang kami sa buhay kaya ngayon masaya na kami.” Napangiti naman ako sa sinabi ni Mica sa akin. She’s right, I just need to fight for me to live happily.

dagdag niya habang tinaas ulit ang wine glass niya, “kung nalagpasan natin lahat ng struggles noon… kakayanin din natin ito.” Napangiti ako nang totoo dahil tama siya hindi naging madali ang lahat. Maraming beses kaming muntik sumuko. Maraming taong hindi naniwala sa kakayahan namin. Pero nandito pa rin kami. Lumalaban at nangangarap pa rin. Kaya muli kong tinaas ang wine glass ko. “To bigger dreams,” sabi ko. Ngumiti si Zahra. “To winning them.”

Pero sa kabila ng lahat ng ito, ang puso niya ay puno ng determinasyon. "If they fight back, Veronica..." sagot ni Jarred, ang mga mata nito ay puno ng tapang. "We’ll fight back harder. We won’t let anyone break us. We’ve already been through so much, and this... this is just another challenge. We’ll face it head-on."

mahinang sambit ko. Sunod-sunod siyang tumango na ikinangiti namin pareho. "Let's fight together." He then pulled me into a hug na agad ko ring sinuklian. His embrace feels warm that it could almost conquer me. Lahat nang naiisip kong mangyayari sa laban namin ay nagsipaglaho at ang tanging natira lamang ay dedikasyon na ipagpatuloy ang hindi pa namin nasisimulang laban.

"Lagi mong pinapalakas ang loob namin." Humiwalay sila sa yakap sakin at pinunasan ang mga luha nila sa mata. "Tama si Ace! We need to prove ourselves!" "Yeah! We are not losers!" "We are not weak!" "We are WORTH IT" "WE ARE STRONG!" sabay-sabay na sabi nila. Napangiti naman ako dahil don. Malakas ang fighting spirit nila. Nakakatuwa. "Oh? Ano pang tinatayo-tayo nyo dyan?!" Mataray kong sabi, "Move your ass now! Go to Training Room!"

Fearlessly. That night, habang magkahawak kamay silang nakaupo sa veranda ulit, tinanong ni Althea, mahina pero puno ng sincerity. “Adrian… what if this fight breaks us?” He looked at her, steady and sure. “Then we fight harder. Until it doesn’t.” At sa ilalim ng parehong mga bituin na pinag-usapan nila ang future, ngayon ay pinagtibay nila ang isa’t isa—hindi lang laban sa tsismis, kundi laban sa buong mundo.

I said slowly. "Even we have not splendid life before. But never lose hope, never give up and never felt unqualified. Instead, we make it all an inspiration and motivation to pursue our dreams." l continued. "Even people may drag us down but do not be shaken. We believe and exist for those people who loves and believe in us. No matter how darks our world just still keep shining." After I said those words they gave a big applause. Wala akong ibang narinig kundi ang malakas na palakpakan nila.

Napakaliit n'on pero para sa kanya ay kapiling na niya ito. Mas lalong umiigting ang rason upang hindi siya sumuko sa buhay. In spite of all the struggles we are facing we should always look even at the smallest chances to survive. In a million reasons to quit, don't forget to hold even at one reason to fight. Niyakap niya iyon at tahimik na lumuha. Ipinaliwanag sa kanya ng obygene ang dapat niyang malaman, kahit walang pumapasok sa isip niya pinilit niyang pakinggan ito.

“Mamuhay ng mabuti at magmahal ng mabuti. Kahit na hindi ako makuntento sa sinuman, Hangga't kaya kong buhayin ang sarili ko, Hindi ko pinipiling isuko ang aking mga mithiin, Kahit sa mga araw ng kahihiyan." Sabay-sabay silang kumanta, at si Alex ay tumakbo, tumalon, at nag-inat sa likod nila para ipahayag ang fighting spirit ng kantang “The Atmosphere.”

I feel hope—sharp, steady, real. And I know, somehow, we have to hold together. Or we die. Or worse… we lose ourselves. Gold and black swirl, my heartbeat pounding against their rhythm. I close my eyes. I will fight. I will not be taken. I will not be broken. And I will not leave him.