Interaksyonal Na Wika Novels & Stories

sabi ni Varek. “Or rhythm,” dagdag ni Mara. Si Elian ay tumango. “This could be the beginning of a shared language,” sabi niya. “Not in symbols,” dagdag niya, “but in patterns of change.” Ang ideyang iyon ang nagbigay direksyon sa kanilang susunod na hakbang: ang pag-develop ng Pattern-Based Dialogue Mapping. Sa framework na ito, hindi nila sinusubukang i-translate ang interaction sa salita.

ulong niyang wika, napangiti ako ng patago dahil sa sinabi niya, pero nag kunwari akong hindi narinig, kasi dikodin alam kung tama ba ang narinig ko o nabungol lang ako "a-ano ang sabi mo?" kunwari kung tanung "ah dimo narinig?" pagtatanung niya na ikinatango ko naman "mabuti naman" napa simangut ako sa sinabi niya "ano ngayun?" pagtatanung ko "w-wala, siguro masarap ang pagkain sa Sixias restaurant" sagot niya na marahil dahilan niya lang para baguhin ang usapan "di iyon ang narinig ko kanina" pag sasagut ko naman "akala koba dimo narinig" pagtatanung niya kaya lumaki nalang ang mata ko "diko gaanong narinig" mabilis kong sagut dahil gusto kong marinig ng malinaw mula sa kanya ang salitang

maramdaming wika ni Conrad bago siya nito hinawakan sa pisngi. Hindi kaagad nag-sink in sa utak ni Carla ang sinabi sa kanya ng binata. Bagkus, nakatulala lamang siya. "Carla, alam kong natatakot ka... naguguluhan ka... nag-aalangan kang sumugal sa akin pero maniwala ka sa akin. Ikaw ang mahal ko. Mahal kita, Carla. Mahal na mahal. Ilang taon din akong nagtiis na hindi ka lapitan at kausapin para makapag-focus ka sa sarili mo. Pero ngayon, ayoko ng pakawalan ka pa. Ayokong mapunta ka pa sa iba. Kaya please, hayaan mo akong mahalin ka. At sana buksan mo ang puso mo para sa akin," nakikiusap na wika ni Conrad.

Muling wika niya, kaya muli akong humarap sa kanya. “Kung ayaw mong mapahiya, bilisan mo na.” Wika ko, habang nauna na nagpunta sa lamesa. Nang matapos kaming kumain, ay hindi ko pa rin siya ini-imikan, dahil naiinis pa rin ako kay Isaac. “Sa akin kana sumabay.” Wika niya habang mabilis na tumayo at hinawakan ang braso ko. HABANG nasa loob na kami nh kotse, ay hindi ko pa rin siya inimikan.

wika nya "P-pwede bang sumabay sayo?" "S-sure... ikaw ang bahala." Wika nya. Magkasabay silang naglakad, tahimik lang silang dalawa. Walang gustong mag salita. Naka pamulsa ang dalawa nitong kamay samantalang sya ay naka ekis naman ang bisig sa dibdib nya. Iniiwasan nyang magkasagian ulit ang mga bisig nila hanggang sa makarating na sila sa kwarto nya. Tumigil sila sa harap ng pinto nya. Hindi pa ito umaalis... parang may gustong sabihin sa kanya. "Ahm V...can we talk?"

nakangiting wika niya para maiba ang usapan. "Huh? Akala ko ba maiiwan ka muna?" "Huh? Ah, eh... Sige na, maligo na tayo. Excited na akong makita ang pinagmamalaki mong batis niyo dito." pag-iiba nyang usapan. "Sure, bestie! Hihihih... I’m sure you’re gonna love it." "Sama kami!" excited din na wika ni Jonie.

seryoso niyang wika. “Kaya nga po, thank you, Kuya! Kung dati, ganito ka kabait sa akin, eh di sana, noon pa tayong magkasundo! Baka sabihin ko pa na you’re the best Kuya in the world!” nakangisi kong wika habang papikit-pikit Ni hindi ko nakita pa ang biglang pagbabago ng expression ng mukha nitong si Winston habang nakatitig siya sa akin.

At mga tinuturing kong kapatid, ay ang kambal. Sa biglang inis ko, hindi ko namalayan na, ibang lenggwahe na pala ang nagamit ko. Hindi naman iyon bawal, kaso nasa kasunduan namin ni Lolo at Ama, na hindi ako magsasalita nang ibang lenggwahe, maliban na lang kong itong taong kausap ko, ay hindi makaintindi ng salita namin. Language to Language.

request ko. "At bakit? Gagabihin na tayo, okay lang ba sayo na makasama ako. E' mukhang ayaw mo naman." sarkastikong wika nito. Hindi naman ako manhid alam kung napikon ko siya. "Maya ka na mag emote tanda na iihi na talaga ko." nakasimangot na wika ko. "Okay," sambit nito na blangko ang mukha.

ngiting wika ko. --