Romans & histoires Is Everything Ok

“Are you okay, babe?” Yun yung mga usual lines niya, sabay yung boses niyang may halong kaba, yung tipong kaya niyang tumakbo papunta sa akin anytime just to check on me. Iniisip niya na kapag “Okay” lang ang sinagot ko, may mali na agad. May tension. May problema. Pero ngayon? Ilang “Okay” na ang nareply ko sa kanya, pero wala. Walang tawag, walang follow-up, walang tanong. Parang napunta na sa spam folder ang pagkabahala niya.

Hindi na niya ito maigalaw kaya napangiwi siya. "Okay lang po?" Nag-aalalang tanong nito. Do I look okay? Kung nasa normal lamang ang sitwasyon niya ngayon, buong katarayan niyang itatanong ang mga salitang ito. Tiyak na tiyak din niya na tatarayan niya ito ng husto. Nakakabuwisit naman kasing itanong pa ang mga bagay na makikita naman kung anong kanyang nararamdaman. Siyempre, hindi siya okay.

Napapikit ako at napahilot sa sentido. "Kumusta ka na, 'Nak?" Tanong niya sa kanyang katandaang boses. "Ito po, okay lang. Medyo pagod lang po sa trabaho." "Naku! 'Wag kang masyadong magpagod sa trabaho, 'Nak. Ang importante pa rin sa lahat ay kalusugan." Aniya. Kahit hindi naman niya ako nakikita ay napatango pa rin ako. Agad na nag-init ang sulok ng mata at nagbadya ang luha sa pagtulo.

"Are you okay?" I always think that the best answer to that questions is, "Yes" kasi parang napakahirap sabihin na, "No, I am not." Dahil hindi mo rin naman alam at hindi ganoon kadali ipaliwanag kung bakit hindi ka okay. "Y-Yes, I am okayz Thank you for taking care of Dad. I can see that he's fine now. Hindi na rin ako magtatagal, Zack. Nariyan na rin naman si Mom at Caitlin."

Wari'y nahiya ang kanyang dila. "Are you okay?" 'Marcus...'

“Are you okay?” “Ah eh oo naman hehe. Ok lang ako.” hindi ako makatingin sa mga mata niya. Ewan ko pero gustong gusto ko yung ngiti niya kaso sobra naman na ata yung pagngiti ngiti niya ngayong araw. “You’re not okay right? Ayaw mo ba ng nakikita rin nila ang ngiti ko. Gusto mo ikaw lang?” “Ha? hindi ah, wala lang ako sa mood.”