Nothing Matters

ในวันที่เฮ่อหลานฉือได้เลื่อนตำแหน่งเป็นอัครมหาเสนาบดี ทันทีที่กลับถึงจวน ประโยคแรกที่เขาพูดกับเซี่ยหลิงหลัวคือ เขาต้องการรับกู้อวิ๋นเหยาเข้ามาเป็นภรรยาร่วมศักดิ์

เซี่ยหลิงหลัวพยักหน้าอย่างเฉยชา

จากนั้น นางก็ดูเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

แต่ก่อน เพียงได้ยินว่าเฮ่อหลานฉือเหลือบแลมองบ่าวสาวใช้ผู้ใดมากเป็นพิเศษ นางก็จะโกรธอยู่หลายวัน ทว่าบัดนี้ นางกลับเป็นผู้จัดเตรียมพิธีรับภรรยาร่วมศักดิ์เข้าจวนด้วยตัวเอง พิธีการดูยิ่งใหญ่ ทุกขั้นตอนพิถีพิถัน จนยิ่งใหญ่กว่างานแต่งของตัวนางเองเสียอีก

แต่ก่อน นางมักจะหาข้ออ้างนำน้ำซุปหรือของว่างไปส่งให้เขาที่ห้องหนังสือ ทว่าบัดนี้ นางเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน และไม่ปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีก

แต่ก่อน นางมักจะแต่งตัวอย่างพิถีพิถันทุกวัน หวังว่าจะได้รับการโปรดปรานจากเขาบ้าง ทว่าบัดนี้ นางกลับปล่อยหน้าสด เก็บตัวไม่ออกไปไหน แม้กระทั่งตอนที่เฮ่อหลานฉือเข้ามาในเรือนของนาง และโน้มกายหมายจะมาจุมพิต นางก็ยังผลักเขาออกไปอย่างแผ่วเบา!

“วันนี้ข้ามีรอบเดือนมาเยือน เกรงว่าจะปรนนิบัติท่านได้ไม่รอบคอบ น้องอวิ๋นเหยาเพิ่งเข้าจวนมาได้ไม่นาน นางย่อมต้องการความเห็นใจและการดูแลจากท่านพี่ ท่านพี่ไปหาน้องอวิ๋นเหยาที่เรือนเถิดเจ้าค่ะ”

เฮ่อหลานฉือชะงักไปชั่วขณะ ก่อนผุดกายลุกตรงและหันไปมองหน้านาง แสงเทียนวูบไหวบนใบหน้าของนาง ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความรักที่มีต่อเขา บัดนี้เหลือเพียงความเย็นชาที่ห่างเหินเท่านั้น

“เซี่ยหลิงหลัว เดือนนี้ข้ามาหาเจ้าหลายสิบหนแล้ว แต่รอบเดือนของเจ้าก็จะมาทุกครั้ง เจ้าคิดว่าข้าจำรอบเดือนของเจ้าไม่ได้ หรือคิดว่าข้าเป็นคนหลอกง่ายฮะ?”

เซี่ยหลิงหลัวเงยหน้าขึ้น สายตาเฉียบคม “ข้าไม่บังอาจหรอกเจ้าค่ะ แต่ตัวข้านั้นไม่สบายจริง ๆ ข้าเองก็ไม่ทราบรอบเดือนถึงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะเหตุอันใด อีกอย่าง น้องอวิ๋นเหยาก็เพิ่งเข้ามาในจวน ย่อมต้องกานการดูแลเอาใจใส่จากท่านพี่เป็นพิเศษ หากท่านพี่จะไปอยู่กับนางให้มากหน่อย มันก็เป็นเรื่องอันสมควรอยู่แล้ว”

เฮ่อหลานฉือถึงกับพูดไม่ออกสักคำเมื่อเห็นท่าทีไม่ยอมอ่อนข้อของนาง โทสะที่สะกดกลั้นอยู่ภายในอกเป็นเวลานานก็ระเบิดขึ้นอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม

เขาจ้องหน้านางอยู่นาน ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “ข้าจะไปเรือนของอวิ๋นเหยาเอง ทว่าวันนี้ ข้าจะพักที่เรือนของเจ้า ข้าอยู่กับอวิ๋นเหยามาตลอดทั้งเดือนแล้ว หากข้ายังไม่มาค้างที่เรือนของเจ้าบ้าง ข่าวลือภายในจวนก็คงจะทับถมเจ้าจนตายได้”

เซี่ยหลิงหลัวกลับส่ายหน้าเบา ๆ แล้วถอยหลังลงไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง “ข้าไม่สนใจคำพูดของคนอื่น อีกอย่าง…ข้าไม่ได้มีแค่รอบเดือน แต่สองสามวันก่อนข้าต้องลมหนาวทำให้เป็นหวัดด้วย บัดนี้ยังไม่หายดี เกรงว่าจะทำให้ท่านพี่ติดไข้ไปด้วย”

เฮ่อหลานฉือเงยหน้าขึ้นมองนาง แต่กลับเห็นว่าสีหน้าของนางแดงระเรื่อ ลมหายใจสม่ำเสมอเป็นปกติ มีอาการป่วยได้ที่ไหน?

“เซี่ยหลิงหลัว!” เขาเรียกนางด้วยชื่อเต็ม น้ำเสียงแฝงด้วยความกรุ่นโกรธ “เจ้ายังโกรธข้าเรื่องนั้นอยู่ใช่หรือไม่?”

“ได้ ข้ายอมรับ ตอนแรกภายในใจข้ามีอวิ๋นเหยาเพียงผู้เดียว แต่หลังจากเกิดเรื่องกับพ่อของเจ้าเมื่อครั้งก่อน ข้าก็บอกกับเจ้าแล้วว่า หลังจากนี้ ข้าจะปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนปฏิบัติต่อนางทุกประการ แล้วเจ้าจะไม่พอใจเรื่องอะไรอีก? นี่เจ้าต้องการอะไรกันแน่?”

“ท่านพี่คิดมากไปแล้วเจ้าค่ะ วันนี้ข้าเพียงตัวไม่สบาย จึงไม่สามารถปรนนิบัติท่านได้เท่านั้นเอง”

เป็นเช่นนี้อีกแล้ว! นางยังคงเป็นท่าทีเฉยเมย ราวกับทุกเรื่องบนโลกนี้ล้วนไม่อาจทำให้นางหวั่นไหวได้!

เฮ่อหลานฉือรู้สึกออกแรงไปเสียเปล่า เพลิงโทสะที่ไร้ที่ระบายแผดเผาหน้าอกของเขาจนเจ็บหน้าอกแปล๊บ

“ได้” เขาระงับความโกรธลง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและแข็งกร้าว “เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าค่อยจะมาใหม่”

“พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องมาหรอกเจ้าค่ะ” เซี่ยหลิงหลัวตอบกลับอย่างทันที “พรุ่งนี้ข้าจะไปสวดมนต์ขอพรให้ท่านพ่อที่วัด”

“เช่นนั้นก็วันมะรืน”

“วันมะรืนก็ไม่ได้เช่นกันเจ้าค่ะ ข้านัดกับช่างปักผ้าไว้ ข้าต้องรีบตัดเย็บชุดในฤดูใบไม้ร่วงสักหลายตัว”

“วันมะเรื่อง!”

“วันมะเรื่อง…เกรงว่าร่างกายข้ายังคงไม่ฟื้นดีเจ้าค่ะ” เซี่ยหลิงหลัวเงยหน้ามองที่เขา ก่อนจะพูดทีละคำอย่างชัดเจน “ท่านพี่ หลังจากนี้…ท่านอย่ามาที่นี่จะดีกว่าเจ้าค่ะ เรือนแห่งนี้เงียบเหงา อีกทั้งตัวข้ายังเจ็บป่วย ข้าไม่อยากจะทำให้ร่างอันสูงศักดิ์และบริสุทธิ์ของท่านต้องมัวหมอง ในเมื่อท่านพี่กับน้องอวิ๋นเหยามีใจตรงกัน จากนี้ไปท่านก็ทำเป็นว่าข้าไม่มีตัวตนในจวน และไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงเรื่องศักดิ์ศรี ท่านจะค้างที่เรือนของน้องอวิ๋นเหยาทุกคืน ข้าเองก็จะไม่ตำหนิเลยสักคำ”

“เจ้า—!” เฮ่อหลานฉือถูกคำพูดของนางกระตุ้นจนโมโห หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง พายุที่ทำให้ผู้คนหวาดกลัวปรากฏขึ้นในแววตาของเขา “เซี่ยหลิงหลัว! นี่เจ้าจงใจทำเช่นนี้ใช่หรือไม่ ชีวิตยังเหลืออีกยาวไกล หรือว่าเจ้าคิดจะผลักไสข้าเช่นนี้ไปทั้งชาติ? บัดนี้จวนแม่ทัพล่มสลาย เจ้าก็ไร้ที่พึ่งแล้ว หากเจ้าจะมาประชดข้าเช่นนี้ มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร!”

เซี่ยหลิงหลัวมองใบหน้าหล่อเหลาดุจเทพเซียน ตอนนี้แววตาของเขาดุดันขึ้นหลายส่วนเพราะความโกรธ แต่ภายในใจของนางกลับสงบนิ่งและว่างเปล่า

“ข้าไม่ได้ประชด ในเมื่อท่านพี่ชอบน้องอวิ๋นเหยา เช่นนั้นต่อจากนี้ก็ขอให้ท่านทั้งสองรักใคร่ให้เกียรติซึ่งกันและกัน ครองรักกันไปจนแก่เฒ่า ส่วนข้าเอง…จะปฏิบัติตนให้สงบเสงี่ยมเจียม และจะไม่ไปรบกวนพวกท่าน”

เฮ่อหลานฉือจ้องมองนางด้วยตาเขม็ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเพิ่งได้รู้จักกับสตรีที่ตนแต่งเข้าจวนมาเป็นภรรยานานห้าปี แต่ไม่เคยใส่ใจอย่างแท้จริง

สายตาของนางสงบนิ่งมากเกินไป ความสงบนิ่งนั้นกลับทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา ราวกับว่ามีของสำคัญบางอย่างกำลังหลุดหายไปยังสถานที่ที่เขามองไม่เห็นอย่างรวดเร็ว

“ได้!” เขาสะบัดแขนเสื้อ แผ่นหลังแข็งทื่อ ท่าทางเต็มไปด้วยโทสะที่พลุ่งพล่าน “เซี่ยหลิงหลัว หวังว่าเจ้าจะจดจำคำพูดของเจ้าในวันนี้ให้ดี! อย่าเสียใจภายหลังก็แล้วกัน!”

เขาปิดประตูอย่างแรงจนเสียงดังลั่น ฝุ่นที่อยู่ด้านบนก็ร่วงกราวลงมา

เซี่ยหลิงหลัวยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้ขยับไปไหน

จนเสียงฝีเท้าหายไปจากด้านนอกเรือนโดยสิ้นเชิง นางจึงค่อย ๆ เดินไปนั่งลงข้างโต๊ะ ก่อนยกถ้วยชาที่นางรินเอาไว้จนเย็นชืดไปนานแล้วขึ้นมาจิบ

ความเย็นแล่นผ่านลำคอและทำให้ตัวนางสั่นเล็กน้อย

เสียงกระซิบกระซาบจากสาวใช้ก็ดังแว่วขึ้นมาจากนอกหน้าต่าง

“ดูสิ ทะเลาะกันอีกแล้ว ไม่ทราบจริง ๆ ว่าฮูหยินกำลังคิดสิ่งใดอยู่ เดิมทีนางก็ไม่เคยได้รับการโปรดปรานจากท่านอัครมหาเสนาบดี ยิ่งบัดนี้ตระกูลของนางก็ล่มสลายแล้ว แทนที่จะหาหนทางเอาใจท่านอัครมหาเสนาบดี นางกลับผลักไสท่านออกไปอีก…”

“นั่นน่ะสิ ข้าว่าจากนี้ไปจวนนี้จะต้องตกอยู่ในอำนาจของฮูหยินกู้แล้ว พวกเราก็ต้องรีบหาวิธีออกจากเรือนแห่งนี้ให้เร็วที่สุด รับใช้ผู้เป็นนายที่ไร้วาสนา พวกเราจะลืมตาอ้าปากได้เช่นไร?”

“จริงดังว่า! เจ้าดูสิฮูหยินกู้เพิ่งเข้าจวนมาได้ไม่กี่วัน ท่านอัครมหาเสนาบดีก็ดูแลนางดั่งแก้วตาดวงใจ! ไม่ว่าจะเป็นไข่มุกหนานไห่ เครื่องเทศจากซีอวี้ ล้วนถูกส่งมายังเรือนของนางอย่างไม่ขาดสาย! ได้ยินมาว่าเมื่อวานนี้ ท่านยังเชิญแม่นมหลวงจากในวังเพื่อมาทำอาหารเจียงหนานให้นางโดยเฉพาะ เพียงเพราะนางพูดแค่ว่าอยากกินเท่านั้น!”

“เบาเสียงหน่อย! ฮูหยินยังไม่หลับนะ!”

“จะกลัวสิ่งใดเล่า? ตอนนี้นางยังเอาตัวไม่รอดเลย แล้วนางจะทำอะไรพวกเราได้ ข้าว่ารีบไปประจบประแจงเอาใจฮูหยินกู้จึงจะเป็นหนทางที่ถูกต้อง บางทีพวกเราอาจพลอยได้รับวาสนาไปด้วยนะ…”

เสียงนั้นค่อย ๆ ห่างออกไป

เซี่ยหลิงหลัวถือถ้วยชาที่เย็นชืด ปลายเล็บซีดขาว ใบหน้ายังคงไร้อารมณ์เช่นเดิม

จนกระทั่งมีนกพิราบส่งสารสีเทาตัวหนึ่งกระพือปีกเข้ามา แล้วจิกที่ซี่กรงตรงหน้าต่างเบา ๆ นางถึงได้ลุกเดินเข้าไปหา จากนั้นก็แกะท่อไม้ไผ่เล็ก ๆ ที่ติดอยู่ตรงขาของมัน ก่อนจะเปิดจดหมายที่อยู่ด้านใน

นั่นคือจดหมายของท่านพ่อที่ถูกส่งมาจากชายแดน

ลายมือหวัด อีกทั้งยังแฝงความหยาบกร้านของสภาพแวดล้อมที่ชายแดน

【ลูกสาวของพ่อปลอดภัยดีหรือไม่? เรื่องการหย่าร้าง พ่อไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน เห็นว่าไม่สมควร ตามกฎหมายแห่งราชวงศ์แล้ว เมื่อฝ่ายชายไม่ได้เขียนหนังสือหย่า หากฝ่ายหญิงเป็นผู้ร้องขอหย่า และต้องไปรับทัณฑ์กลิ้งตะปูที่จวนจิงเจ้า! มีโอกาสรอดเพียงหนึ่งในสิบ ทรมานเจียนตาย! พ่อสำนึกผิดเหลือเกิน พ่อไม่ควรใช้อำนาจบีบบังคับให้เฮ่อหลานฉือแต่งกับลูก จนทำให้ลูกต้องทรมานถึงเพียงนี้! หวังว่าลูกจะไตร่ตรองให้รอบคอบ อย่าได้ผลีผลามเป็นอันขาด! พ่ออยู่ที่ชายแดน ยังพอปกป้องตนเองได้ ลูกไม่ต้องเป็นห่วง】

ทัณฑ์กลิ้งตะปู…

พอเซี่ยหลิงหลัวเห็นคำนั้น ปลายนิ้วก็สั่นขึ้นมาเล็กน้อย

แต่ไม่นานนางก็สงบใจลงได้ และยื่นกระดาษแผ่นนั้นเข้าใกล้เปลวเทียน นางมองกระดาษที่ค่อย ๆ ม้วนงอ เปลี่ยนเป็นสีดำ แล้วกลายเป็นเถ้าถ่าน

ทรมานเจียนตาย?

นางครุ่นคิด ไม่มีสิ่งใดเจ็บปวดไปกว่าการที่นางยังรักเฮ่อหลานฉืออยู่ ทว่ากลับต้องยืนดูในดวงใจของเขามีเพียงผู้อื่นอีกแล้ว

ไม่มีสิ่งใดเจ็บปวดไปกว่าการที่ยืนดูท่านพ่อถูกเนรเทศอย่างไม่เป็นธรรม ตนเองนั้นกลับหมดหนทางที่จะร้องขอความช่วยเหลือจากผู้ใดได้

บัดนี้นางทบทวนอย่างถี่ถ้วนแล้ว

นางจะหย่า!