Naku, nakakatuwa isipin kung gaano kalaki ang puwedeng iparating ng simpleng kasabihan tungkol sa pagkakaibigan.
Para sa akin, ang isa sa pinakamagandang kasabihan ay: 'Ang tunay na kaibigan, hindi sinusukat sa dami ng oras kundi sa tibay ng pag-unawa.' Madalas kong gamitin 'to kapag nagbibigay-kumpiyansa ako sa kakilala na nag-aalangan humingi ng tulong — kasi hindi kailangang laging magkasama para mahalaga ang presensya ng isa't isa. Naalala ko noon, may friend ako na busy sa trabaho pero basta may kailangan ako, lagi siyang nandiyan; hindi perfect, pero sapat ang pag-unawa niya.
May iba pa akong gusto: 'Kaibigan: salamin ng pagkatao at payong sa unos.' Medyo poetic pero totoo — kaibigan ang nagpapakita ng totoo mong sarili at nagbibigay ng payo kahit masakit. Para sa akin, mas mahalaga ang intensyon kaysa grand gestures, at yan palagi kong sinasabi kapag nagpapayo ako sa mga bagong kaibigan ko.