I'm Not Okay Novels & Stories

The next morning, I woke up with a heavy heart but I can't tell anyone. I can't excuse myself from everything. I feel the obligations heated my skin as soon as the sun kissed it. I have to endure another day, making myself believe that I am fine. I have to work, to socialize, to go out, to fix something, and many more. I have to do the things I don't have the will to fulfill. But nevertheless, there's nothing I can change. I'm living my entire existence carrying a heavy heart without any word anyway—I'm getting used to being not okay. And I hate it more than anyone could know.

Kailan ba nagsimula ang ganitong damdamin ko sa kanya eh hindi ko naman siya gusto? Oh, my, this is not good. I don't want to like him because he is unlikable. . C.m. louden

Medyo kinakabahan dahil ibang ekspresyon na ang kanyang pinapakita. Mapait siyang napatawa dahil sa narinig. He looks fine naman talaga! Kung hindi ko lang nga siya makikitang ganito, masasabi kong masaya na siya at kontento. Base palang sa kasuotan niya at sa estado ng buhay niya, hindi na ako magtataka pa. "Hindi. You're wrong. Hindi ako okay, at hindi nagiging okay." napa-iwas naman ako sa sinabi niyang iyon!

Kasalanan ko, bakit ang sakit? Sinuntok-suntok ko ang dibdib ko dahil sa nahihirapan na akong huminga, puso kumalma ka wag ngayon. Am I a bad person? That's bullshit S--Stela. "Are you okay?" Tanong ni Sophia sa akin kaya tango lang ang sinagot ko. Hindi ko alam na ganito palang kabigat ang lahat, akala ko wala akong problemang kinakaharap kaso meron pala.

“Cass, kamusta-” “Ellie, I’m fine. I sleep well, I eat well. I know you guys are worried pero pwede bang pagbigyan niyo ako? I won’t ask for too much. Kahit isang buong araw lang. I’ll update you when I can. I’m sorry. I need to go.” I didn’t want to be a bitch but I’m not fine and I want to be not okay. Ayaw ko munang kinakamusta ako because that would mean I have to say I’m fine again, even when I’m not. I sighed looking at my now empty plate. Gutom pa ako.

Naupo ako sa silya at naitukod ko ang isang kamay sa kabilang pisngi ko habang nakatingin naman ako kay Ubi na nasa sala lamang at tahimik na nanonood ng tv. "I'm okay, mom. Yes, I'm okay." nakangiti kong tugon. Ngunit nagsimula na lamang mahulog ang mga luha ko sa aking pisngi na hindi ko namalayan. Maybe saying it's okay is okay, even if the truth is it's not. Minsan madaling magsabi ng salita pero hindi malaman ang tunay na kahulugan. Katulad ko, sinasabi ko na okay lang ako kahit alam ko deep inside ay nasasaktan pa rin ako.

"If you are just going to preach me, please don't. I don't need that right now. Ginawa ko lang kung ano ang sa tingin kong tama kong gawin." "I just want to ask you if you're okay." "Is there a reason why I can't be okay?" Humugot ako ng hangin at marahan iyong ibinuga. "You think I won't be okay because of them?" "I just—" "I'm fine. Actually lumuwag ang pakiramdam ko dahil nasabi ko ang mga gusto kong sabihin sa kanila. We're even. Don't worry too much. I'm fine," sabi ko na sumakay na sa sasakyan ba naghihintay sa amin.

“Are you okay?” “Ah eh oo naman hehe. Ok lang ako.” hindi ako makatingin sa mga mata niya. Ewan ko pero gustong gusto ko yung ngiti niya kaso sobra naman na ata yung pagngiti ngiti niya ngayong araw. “You’re not okay right? Ayaw mo ba ng nakikita rin nila ang ngiti ko. Gusto mo ikaw lang?” “Ha? hindi ah, wala lang ako sa mood.”

Bakit hindi na lang ako? Humagulhol ako sa kama ko habang pilit na pinapasok sa utak ko na okay na ako. Pero hindi pa pala. "Why can't I be okay? Okay na ako. I can face him. He already touches my skin. Or I am just afriad right now dahil walang ibang tao. Kasi walang kukwestyon sa kahinaan ko. I am fucking tired!" I whisper as I close my eyes then minutes later I fall into a deep sleep.

This is damn fucking me up! ---