It's Beautiful Life Novels & Stories

Mukhang nakainom ang dalawa dahil naaamoy ko silang amoy-alak na sumasama sa hangin. "Hello, Miss Beautiful. Nag-iisa ka lang ba? Baka gusto mo ng kasama? Puwede kami," nakangising bati sa akin ng lalaking matangkad at medyo mahaba ang buhok. "Mukhang malungkot ka, Beautiful. Gusto mong pasayahin ka namin?" nakangising kausap naman sa akin ng kasamahan nito. Puno ng malisya ang mga mata na hinagod niya ako ng tingin mula ulo hanggang paa.

Ito ang gusto niyang estado ng buhay para sa kan’yang anak pero malabo sigurong mangyari iyon, milyon-milyon ang gastos sa pagpagawa ng bahay na ito, hindi niya afford, tama na siguro ang simple at di-sementong bahay dahil iyon ang afford niya. Bukas ang pintuan ng bahay kaya dahan-dahan siyang naglakad papunta sa loob, kung sa labas ay namangha siya, mas pa ang nararamdaman niya nang makita ang loob ng mansion. Sobrang ganda nito, bungad mong makikita ang malaking frame ng wedding picture ni Tiya Lolita at ang kanong asawa nito. Napangiti siya nang makitang malaki ang ngiti ng kan’yang tiyahin sa larawan. How she wish, maramdaman din niya ang sayang nararamdaman ng kan’yang tiya noong kinas

Bakit gusto kong magkalayo kami pero ang hirap tanggapin na talaga ngang magiging malayo siya sa akin. I always believe that life is beautiful. But then... everyone has their own opinion about what makes life beautiful. Is it money? Is it the people that you love? Is it the opportunities? Ngunit para sa akin, wala sa mga ito ang tunay na nagpapaganda ng buhay. It is the pain...

Pinikit ko ang mata at sa pagdilat ay. I saw how my world beautiful is. My daughter ,my wife is my life. -THE END.-

"This place is beautiful, indeed. But you're more than beautiful in my eyes when you're happy." "Hon..." emosyonal kong sabi. Naluluha na ang aking mga mata dahil sa sayang nararamdaman ko. Bawing-bawi naman sa pag-aalalang naramdaman ko kahapon. "You're like a flowers that blooms my life. You make my life beautiful to live because you're in it, wife. I can't imagine my future without you..." madamdamin niyang sabi habang ako'y naiyak na.

Nasa gitna ng kila Heart at Patrica ang lapida ng lola nila. Sa ngayon ay hindi tuluyang nareresolba ang kaso ni Heart pero base sa mga reaksiyong nakikita ko ay masaya na sila kung nasaan sila. Masaya na silang magkakasama. Napakadaya lang na mas nauna pa silang matanggap pagkawala nila kaysa sa akin na mas matagal nang nawala. Seeing them will forever remind me that life is so unfair. They also made me keep in mind that we should be careful on who we trust for they can make us feel LIFELESS.

“Ang ganda… parang fairytale.” Tumayo si Harrison sa tabi niya, hands in his pockets, watching her and not the roses. “You’re the one making this place look beautiful.” His tone was low, sincere, dangerous. “Stop that,” she muttered, pero namumula pa rin. “Sobra ka naman—” “Azalea,” he cut her gently, “You deserve beautiful places. Beautiful things. A beautiful life.” Naglakad sila papasok, Harrison keeping her close, his hand occasionally brushing her lower back—protective, gentle, but undeniably possessive.

Now is my turn. So as long as I live I love you will haven and hold you You look so beautiful in white… And from now till my very last breath This day I'll cherish You look so beautiful in white Tonight….. My Ally is really beautiful in her white gown. She's the most gorgeous among all of women her. Para sa mga mata ko ang babaeng ito nag pinakamaganda at magbibigay ng katuparan ng lahat ng mithiin ko. Natatanaw ko na naglalakad na ito at napupunas ng mata. Ako man ay naiiyak na rin. Ito pala yung sinasabing hindi scripted ang pag iyak sa araw ng kasal.

he whispered on my ears, sumandal ako sa kaniyang balikat at umiling kasalukuyan kami ngayong nasa Sala nila at nanonood ng isang movie pumulupot ang kaniyang kamay sa aking bewang at linapit ako sa kaniyang katawan, naramdaman ko ang pagpunas niya ng tissue sa aking pisngi dahil sa mga luhang tumulo sa aking mata "beautiful"bulong niya at pinatakan ng malambot na halik ang aking pisngi pero hindi ko siya pinansin nakaabang na naman ang panibagong batch ng luha sa aking mata habang pinagmamasdan ang bida na namatayan ng Mahal sa buhay.Her life is so hard,nawalan siya ng anak dahil sa tatay niya tapos pinapatay pa ng nanay niya ang asawa niya at ngayon naman namatay ang taong palagi lamang na

Nang mabasa ko ang caption ay napagtanto kong hindi lang umaga ko ang nasira, kundi buong araw. Jazz Morales: “Life is better when you're smiling.” #YourMyGreatestGift