Jinx X Male Reader Wattpad

When I was ten years old, I was kidnapped by some human traffickers, where I was sold to an old widow as her slave. She locked me up in a pig sty and had me solve all of my basic needs there, be it eating, drinking, or defecating. My life there was less than that of livestock. My parents never gave up on looking for me. They managed to save me when I was 17 years old. On the day I get reunited with them, my mom's eyes redden when she notices how skinny I've become. "Oh dear, just how much have you suffered, my child?" My dad just keeps slapping himself the whole time. "We're so sorry, Silas…" Even my younger brother reaches out, hoping to take me home. That's when I finally realize that I have a home now. In order to repay my family for their benevolence, I've laced their food with the most potent poison. That way, their deaths will be painless.

Yvonne Larson, my housekeeper, has always been punctual, but she ends up being late today. "I'm so sorry, Mr. Carter. Dinner's not ready yet. I hope you won't mind. I had no choice. I waited for over half an hour, but no one got the door for me. I even called Mrs. Carter a few times, but she didn't take my calls. That's why I ended up running late." Halfway through changing into my house slippers, I pause and frown. "Yvonne, didn't Susanna give you the access card to the apartment?" Yvonne looks confused. "The access card? Mrs. Carter never gave me any card." "Never?" "That's right," Yvonne confirms timidly while wiping the sweat off her brow. "For the past month, I've always had to call Mrs. Carter and ask her to open the door for me. She wasn't picking up her phone today, so I had to wait outside…" That's strange. I've checked the logs before. The access card has been used multiple times throughout the past month.

เมื่อวันหนึ่ง 'กับดัก'​ ของคนร้าย ๆ กำลังจะกลายมาเป็น 'กับดัก'​ ของความรัก "อึก ช่วย ... ช่วยฉันด้วย" "ช่วย? แล้วฉันจะได้อะไร?" "ทะ...ทุกอย่าง" "ทุกอย่าง?" "จะเอาเท่าไหร่ กะ..ก็บอก ฉัน อึก ฉันยอมจ่าย" เพราะเงินทองเป็นแค่ของนอกกาย จะกี่แสนกี่ล้านยูกิก็ยินดีจ่ายหากมันทำให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของคนหวังดีประสงค์ร้ายไปได้ เธอจึงให้คำมั่นสัญญาไว้ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะเลือนรางลงจนกลายเป็นความดำมืด โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่าคำสั้น ๆ คำนั้น จะกลายมาเป็นพันธนาการที่ทำให้เส้นทางชีวิตของเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ในเซตมีทั้งหมด 5 คนนะคะ 1. คชา x หมอนิล จาก ทำไมถึงเป็นเธอ 2. หมอนัท x หมอฟ้าใส จาก รักอำพราง 3. หมอเกมส์ x น้ำค้าง จาก รักอำพรางคู่พิเศษ 4. ต้นไม้ x ใบบัว จาก เพื่อน(ไม่)จริง 5. อาร์ม x ยูกิ จาก กับดักรักร้าย สามารถอ่านแยกกันได้ตัวละครมีความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงกันในบางฉากเท่านั้น

เรื่องในคืนนั้น ... สำหรับเธอ มันคือความผิดพลาด แต่สำหรับเขา มันคือความตั้งใจ! เมื่อ 'ต้นไม้' หนุ่มหล่อผู้พ่วงท้ายด้วยตำแหน่งเดือนคณะ ที่เกิดไปตกหลุมรัก 'ใบบัว' เพื่อนสาวสวยสุดแซ่บผู้ตั้งมั่นกับตัวเองไว้ว่าเธอจะไม่มีวันใช้หัวใจกับใครอีกแล้ว หลังจากเพียรพยายามตามจีบแบบมึน ๆ อยู่หลายปีจนเกือบจะถอดใจ แต่แล้ววันหนึ่งก็เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้คนทั้งคู่ข้ามเส้นของคำว่า ‘เพื่อน’ ในเซตมีทั้งหมด 5 คนนะคะ 1. คชา x หมอนิล จาก ทำไมถึงเป็นเธอ 2. หมอนัท x หมอฟ้าใส จาก รักอำพราง 3. หมอเกมส์ x น้ำค้าง จาก รักอำพรางคู่พิเศษ 4. ต้นไม้ x ใบบัว จาก เพื่อน(ไม่)จริง 5. อาร์ม x ยูกิ จาก กับดักรักร้าย สามารถอ่านแยกกันได้ค่ะ เพียงแค่มีความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงกันในบางฉากเท่านั้น

My girlfriend keeps saying that she comes from a poor family, but she gives her childhood sweetheart a yacht on our anniversary. I text her to ask about this, but all she does is berate me. "Who do you think you are? How dare you stick your nose into my business! I'll give anyone whatever I want. My money, my call. Get lost!" Unbeknownst to her, I'm covered in blood on the other end of the line.

After my breakup, my best friend encouraged me to join a cycling club. I quickly came to realize that this was no ordinary cycling group. To my shock, I stumbled upon my friend, caught up in a moment on her bike, doing something that went far beyond anything I'd anticipated. Surprisingly, instead of running away, a thrill of anticipation flickered within me. Because, truthfully… I'd been waiting for a moment like this for a long time.

On the Goldman heir's wedding day, I take a small bite out of a piece of cake because I am hungry from waiting too long at the ceremony. But my fiancee, Sheryl Wilson, slaps me in the face immediately. "You really are shameless! How could you eat in an occasion like this?" Dazed from the slap, I look at the other guests, who are staring at us at the moment. Having tasted copper in my mouth, I turn on my heel and approach the heir with a plate in my hands. "The cake's pretty delicious. Do you want a slice?" Sheryl started to panic. She's about to drag me away when the groom of the wedding takes a small bite out of the same slice. He remarks coolly, "It really is tasty. I'll have my men prepare 100 slices of cake for the woman who slapped you just now."

I could always hear strange noises coming from the room next to me. A cacophony of people having intercourse. The noise kept me awake all night. But the strange thing was, he lives alone.

I'm the second child of the family. Because of that, I'm also the one everyone neglects by nature. The birthdays of my older brother, Joe Thompson, and my younger sister, Lyra Thompson, are jotted down on the calendar by my parents. But they always fail to remember my own birthday. Joe and Lyra often have new clothes to wear, whereas my parents keep forgetting to buy new clothes for me. Heck, Joe and Lyra often receive holiday gifts! Meanwhile, my parents never bother giving me anything during the holidays. In fact, when we're traveling back to our hometown, my parents end up ditching me at a deserted highway rest stop when the temperature is extremely low…

The project I had poured my heart and soul into earned the company over a hundred million in profit, yet the credit was handed to the vice president's nephew. I stood in a corner, the stack of source code documents trembling in my hands, nearly crushed by my grip. That nephew—who couldn't even get Hello World to compile—was now on stage, smiling brightly as he accepted the award. The vice president came over and draped an arm around my shoulder like we were old friends. "You're just an outsourced worker," he said casually. "These honors wouldn't mean anything to you anyway. Jason is new. He's got limitless potential. From now on, you'll be responsible for mentoring him properly." Only then did I realize that decades of struggle had been nothing more than laying out a red carpet for someone else's glory. That very night, while reviewing the project's code repository, I discovered a massive flaw—one serious enough to bring the entire system crashing down within three days.