Kahalagahan Ng Libro 소설 & 이야기

May klase na agad silang dalawa samantalang ako ay may natitira pang 30 minutes sa break hour ko. Siguro ay tatambay muna ako sa library, doon lang naman ang pinakatahimik na lugar dito sa university para sa akin. Walang mahaharot na aaligid sa akin dahil hindi naman mahilig sa libro ang mga makakati rito sa school. Some of them believe that boys are more valuable than books, iyon daw kasi ang mahalaga sa panahon ngayon. Parang encyclopedia at almanac na ba ang mga lalaki ngayon? Doon na ba sila nakakakuha ng knowledge? Tss whatever, wala naman akong pake sa kanila.

"Katulad mo Aleyah, mahilig rin akong magbasa." "Mabuti. Akala ko ay ako lang ang nagpapahalaga sa mga libro." "Makatutulong rin kasi minsan kapag bibitiwan muna natin ang ating mga sandata at hahawak naman tayo ng libro para naman mailihis ang laman ng ating mga isip at hindi lang palaging sa pakikipaglaban nakatuon. Matanong ko lang, paano ka nga pala nahilig sa pagbabasa Aleyah?"

Knowing Gab, kahit makita niya iyon ay 'di niya bibitbitin iyon papunta dito sa flat ko. Nagmamadali akong lumabas at tinahak ang daan papunta sa lugar na sigurado akong napag-iwanan ko non. Honestly, I prefer books to men. Books have the power to evoke various emotions, depending on their content. They can make you feel happiness, sorrow, pain, doubt everything, and leave you pondering countless questions. In the end, you gain valuable lessons while your heart remains unscathed. Men, on the other hand... You can indeed learn from them, but when they leave, you're never the same. They depart, leaving behind a broken heart, a melting soul, and unbearable pain.

Salubong ang mga kilay niya dahil iniisip niya ang sinasabi ng mga ito na napunta sa kaniya ang isang notebook nila kung saan naglalaman ng maraming impormasyon at may kasama pa itong mga diamond. Mas mahalaga sa kanila na makuha ang notebook kesa sa mga diamond. Ganun ba yun kahalaga? Mas mahalaga kesa sa mga bagay na may value? Pero kung sabagay, kung dun nga naman nakasalalay ang buhay mo. Kapag nasa kaniya nga ang notebook na yun malaking tulong yun para sa trabaho niya pero wala siyang maalala na may napunta sa kaniyang notebook at mga diamond. Wala rin siyang nakikitang notebook na may mga nakasulat na pangalan na papatayin at ang mga taong nag-utos na patayin sila.

Dahan-dahan niya itong iniabot kay Cassie. “Lahat ng librong naisulat niya ay nandiyan.” Napakurap si Cassie. “Magkakaiba ang mga kwento, pero sa totoo lang, bawat isa roon ay bahagi ng sarili niyang buhay.” Mahigpit niyang hinawakan ang kahon. “Keep it.” Napababa si Cassie ng tingin. Parang biglang bumigat ang hawak niya. Hindi dahil sa laman nito. Kundi dahil sa kahulugan nito. Parang isang alaalang maaaring hindi na muling madagdagan.