روايات وقصص ضمن Kahalagahan Ng Edukasyon

paliwanag ni Aston. "At walang masama doon... Pero tandaan mo rin ito. Ang high school ay para ihanda kayong lahat sa buhay sa labas ng paaralan, para maging responsableng mamamayan, at matutunan ang mahahalagang kaalaman gamit ang kritikal at praktikal na pag-iisip," dagdag ni Astley. "Huwag mo ring kalimutan ito. Ang high school ay para rin sa kasiyahan, paggawa ng magagandang alaala kasama ang mga kaklase, at pakikipagtulungan sa iba," dagdag naman ni Francine.

Sabi niya sa isipan habang nakikinig sa kanyang ina. ‘’Kaya hangga’t kaya namin ng ama nyo na mapag-aral kayo, dapat mag-aral kayo ng mabuti. Iyon lang kasi ang tanging maipamana sa inyo ang magandang edukasyon at magandang kinabukasan dahil mahirap lang tayo at hindi mayaman na may ipapamana sa inyo na kayamanan. Ang tanging maipamana sa inyo ang yamang kahit saan man kayo magpunta ay hindi mawawala at hindi mananakaw ng kahit sino man. Dahil iyon ang pamanang magiging taglay niyo hanggang sa kayo ay tumanda….’’mahabang pahayag ng nanay niya. Mga salitang paulit-ulit at di nagsasawa na sabihin sa kanila. Halos masaulo na nga niya iyon.

Education is nothing without them. The problem with some people is that they may be studying, but they never seem to learn the right behavior of an educated person. In my case, I'd rather shut up. If I don't, it would be too easy for everything to fall apart. My plans—everything I've worked for—could be ruined in an instant. Kung wala lang akong mission ay baka napilipit ko na ang mga leeg ng mga palakang iyon.

Pabulong na sabi ni Tanch kaya napatawa ako at tumango tango. Nagsimula na ang klase. Nakikinig lang kami kasi puro discussion lang naman at may surprise quiz pero nasagutan ko naman lahat. Nakangiti kong pinasa sa teacher ang papel na sinagutan ko. Studyante na ulit ako. Mahirap pero masaya kasing mag aral. Ito din ang sinabi ni Kuya sa akin, mahalaga ang merong kaalaman kasi iyon lang ang kayamanan na madadala ko habang buhay.

"What's going on here?" Napunta ang aming mga mata sa isang babae na nakasuot ng lab gown. Sa palagay ko ay isa siyang doktor. Kahit sa ganitong sitwasyon ay hindi ko maiwasan na mamangha sa kagandahan nito. Poor us, we did not have that kind of life she has. Sabi nila, edukasyon ang susi sa tagumpay. Ngunit paano kung hindi mo abot ang edukasyon sa isang katulad namin na mahihirap? Is it still the key to success?

Pinangaralan kasi nila ito ng kaniyang Nanay, pati na rin ang dalawa pa niyang kapatid na sa gaya nilang mahihirap ay ang edukasyon lamang ang tanging maipagmamalaki nila. Ang edukasyon ang pinakamabisang sandata laban sa kahirapan. Lubos naman ang pasasalamat niya sa mga ito dahil nag-aaral naman ng tatlo niyang kapatid ng mabuti. Si Ezekiel na pawang matatas lagi ang marka sa pagsusulit.

In the end, halos magmukha na akong nerd dahil sa pagtutok lagi sa pag-aaral dahil para sa akin ay isa itong instrumento para makaahon kami sa kahirapan. Education ang kursong kinuha ko dahil bukod sa mahilig akong magturo ng mga kaalaman ko ay gusto ko ring nakikita ang ngiti sa labi ng mga bata. Gusto ko rin kasi na ako ang magtuturo sa magiging anak ko.

Anya ng isang tinig mula sa aking isipan, dahilan kung bakit mabilis na naglaho ang lahat ng pag-aalinlangan sa sarili ko. Tumigas ang ekspresyon ng mukha ko At taas noo na naglakad sa harap ng lahat. Ang isang tulad ko na nabubuhay sa isang maruming mundo ay hindi pinahahalagahan ang edukasyon. Bagkus mas pinapahalagahan pa namin ang aming mga buhay dahil sa isang kisapmata lang ay maaaring matapos ang lahat sa aming mag-ina. Aanhin ko nga naman ang pinag-aralan kung kamatayan rin lang ang aking patutunguhan.”

giit niya sa lahat ng mga naroroon. Napansin niyang waring natahimik ang president ng organisasyon. “Siya nga po pala, nais ko pong ipabatid sa inyo na kahit na paano ay nakakasulat na ako at nakakabasa. Hindi pa gaanong bihasa. Mabagal pa akong magsulat, at mas lalong napakabagal ko pang magbasa lalo na kung English. Pero pinagsusumikapan kong matuto at mahasa hindi na lamang para sa aking asawa kundi mas higit ay para sa aking sarili. Ngunit gusto kong bigyang diin na hindi sapat na nakapag-aral lamang tayo. Mas mahalaga pa rin ay ang kalinisan ng ating puso. Walang silbi ang mataas mong pinag-aralan, o kung ano ang narating mo sa buhay kung ang puso mo naman ay punong-puno ng inggit

Dahil kung matalino ang mamamayan, hindi nila ito basta-basta mapapaikot sa mga palad nila. Sabagay... ganun din naman sa panahon ko. Education is a right and not a privilege. Pero bakit marami pa ring hindi makapasok sa school dahil walang pera pampaaral? Dapat libre ang tuition fee at matrikula sa public school pero naniningil pa rin sila. Ang mga bata, hindi makapag-aral kasi walang gamit like notebooks and pens. May mga pumapasok sa school na walang laman ang tiyan. Mahirap mag-import ng new learnings kung walang laman ang tiyan. Kaya imbis na pumasok sa school at mag-aral, kumakayod na lang sila. Dahil mas mabuti na ang walang lamang utak kaysa walang laman ang tiyan.