Kahalagahan Ng Pagmamahal นิยาย & เรื่องราว

mukhang hindi sapat ang pagmamahal lang. Kailangan muna niyang patunayan na kahit wala siyang pangalan, kayamanan, o pamilyang maipagmamalaki, karapat-dapat siyang mahalin ng apo nito. At higit sa lahat... karapat-dapat siyang maging bahagi ng pamilyang ito.

dagdag na sermon pa nito Hindi naman umimik si Red, hindi siya umiimik simula ng magising ito. Wala siyang kinakausap kahit isa. Maging ang matalik na kaibigan nito na siya na rin niyang pinsan. Naiisip niya pa rin ang panloloko ng dating girlfriend nito sa kanya. Niloko siya ng isang babae na mahal na mahal niya. Iniputan siya sa ulo, meron pala itong ibang kasintahan na mas malapit sa kanya na siyang kasama niya sa araw araw. Bakit nga naman kasi mag mamahal siya ng nasa malayo at hindi niya nakikita araw-araw. Sinisisi tuloy niya ang kanyang sarili sa nangyari.

Bakit ka mag-aalala at bakit namimiss mo siya tuwing hindi mo siya nakikita? Nakakaramdam lang ng sakit, pag-aalala ang mga taong nagmamahal. Kaya normal lang talaga sa tao ang nagmamahal kahit iyong iba ayaw 'yong pagdaanan. Ngayon masasabi kunang worth it na nasaktan ako noon. Mas minahal ko ang asawa ko. Mas pinapahalagaan ko siya at pinagkatiwalaan.

“Hindi mo naiintindihan kung paano magmahal. Kung paano tanggapin ang isang tao kahit walang maiaalok kundi sarili niya.” Ngumisi si Apolo, isang mapanlinlang na ngiti na lalong nagpapainit sa ulo ni Primo. “Mali ka, anak. Naiintindihan ko ang pagmamahal—pero hindi ko ito pinapairal. Dahil ang pagmamahal ay kahinaan. At sa mundong ‘to, ang kahinaan ang sisira sa’yo.”

Lahat ng kahit simpleng okasyon ay may larawan siya. Bakit hindi na lamang nitong ipinakita ang tunay na pagmamahal nito sa kaniya noong mga panahong magkasama pa sila. Bakit hindi na lang nito ipinaramdam ang pagmamahal nito sa kaniya. Sa totoo lang ay hindi naman talaga siya naghahangad ng kayamanan nito sa totoo lang dahil para sa kaniya ay hindi naman ang pera o kayamanan ang pinakamahalagang bagay sa mundo, dahil para sa kaniya ay ang oras na kasama mo ang mga mahal mo sa buhay ay mas higit pa sa kahit gaano karaming kayamanan.

Nagsimula kami sa pag-ibig na pinagkaitan ng pagkakataon, ang pag-ibig na sa una ay mali sa paningin ng lahat ngunit ngayon nandito kami sa tamang pagkakataon na hindi na mahalaga kung anong agwat ng edad basta ang mahalaga ay ang pag-ibig na nararamdaman namin sa puso, iyon ang pinakamasarap na pakiramdam na naranasan ko sa buong buhay ko. Hindi nga naman talaga mali ang pagmamahal dahil ang kailangan lang ay maghintay upang dumating ang tamang pagkakataon, iyon ang pinakamahalaga sa lahat ang gawin at pillin ang isang bagay na alam mo kung saan ka talaga sasaya at ngayon alam kung sa piling niya doon ko mararanasan ang totoong saya.

Magiging masaya ba ako kung patuloy ko paring mamahalin yung taong 'yun o palalayain nalang kasi natatakot na ulit masaktan? Hindi iyon pagiging duwag kundi pagbibigay halaga sa sarili. Self love, self worth. Kasi hindi natin namamalayan sa sobrang pagmamahal natin sa isang tao, nawawalan na tayo ng halaga sa ating sarili. Naibubuhos ng sobra sa iba kaya ang resulta kapag nasaktan or iniwan kana, simot na simot na lahat, wala nang natira para sayo. Ubos na ubos kumbaga.

Sa huli, natutunan nilang ang tunay na halaga ng pagmamahalan ay nasa pag-unawa, pagtanggap, at pagsasakripisyo para sa isa’t isa. At sa kanilang paglalakbay bilang mag-asawa, natutunan nilang ang mga simpleng bagay, gaya ng pagtulong sa mga gawain sa bahay, ay nagiging mga pagkakataon upang mag-bonding at mag-enjoy sa bawat sandali. Ang bawat tawanan sa hapag-kainan, bawat kwentuhan sa tabi ng kama, at bawat yakap ay nagiging simbolo ng kanilang pagmamahalan.

Mahalaga para sa isang tao ang katapatan, especially when it comes to love. Isang malaking bagay na hindi niya naibigay sa babaeng kaniyang minamahal nang labis noong mga panahong nasa tabi pa niya ito, bagay na hindi niya na-ipadama sa kaniyang sinisinta noong panahong mayroon pang pagkakataon. Bagay na hindi nito na-ialay noong mga araw na nasa tabi pa niya ito at magagawa pang dinggin ang lahat ng kaniyang sasabihin, madarama pa ang kaniyang pag-ibig...

‘Yung ngiti ng isang ina na alam mong totoo ang pag-aalala pero mas nangingibabaw ang pagmamahal. “Good,” sabi niya, sabay tapik sa kamay ko. “Kasi sa marriage, anak, minsan ‘yung tiwala ay mas matimbang pa kaysa sa mismong pagmamahal.” Tahimik akong tumango. Trust. Oo nga. Kung may isang bagay na talagang pinanghahawakan ko kay Chansen, ‘yun ‘yun. At sa loob-loob ko, tiniyak kong walang kahit sinong makakasira ro’n.