Kailaliman Ng Lupa Novels & Stories

But after minutes and quarters I have waited, nothing happened. Heh? Eh? My forehead creased as I look back to the sky and shift down to the ground. Did I say the wrong words? Or is it not the right chant? I took a deep breath and puffed. “Labi sin umagsapa, Manbalanga’y dada say umayus. Agew ya taw-en ay lumabas. Silaw di bulan, danan ay manpaila. Las-ang ay naginek, kansyon di dagem san umayag,

Lapuz demonstrated the greeting. Kate imitated her ma and said: “Laumlayag. What does it mean, ma?” “It comes from two words: laon and layag. As I mentioned earlier, Kan-Laon is the supreme god of the encantos. His name means Ruler of Time. So, laon means time while layag means sail.” “Whoa…” “Yes, Laumlayag means something like ‘I’ll see you across time.’ Encantos aren’t really immortal, you know, but they sure live a very long time. They greet each other Laumlayag on a daily basis. Isn’t it romantic?”

Sapantaha WALA kang makikitang kakaiba o anumang espesyal sa kanya, lumalarawan tulad ng mga karaniwang bato na dinadaluyan ng tubig-tabang sa mga ilog kung saan-saan. Siya ay may katamtamang tangkad, may pagka kayumanggi ang kulay ng balat na gaya ng nakakarami. Di kapansin pansin sa anuman meron sa kanyang pisikal na kaanyuan at pagkatao. Tulad namin, isa rin siyang may pangarap at nagpapatuloy sa buhay ng mundong ito.

Kaya pala andilim ng dinadaanan namin at may mga lobong nagsilabasan kanina. "My lady?" Napalingon ako kay Chelsea at nakitang nasa labas na pala siya ng karwahe, hinihintay akong makalabas. "Hindi ba masyadong marami atang tao sa bayang 'to? At ibang klase din ang mga infrastructures dito ah, pati na din yung mga village lights," namamanghang sabi ko kay Chelsea. "This is the Livilian Kingdom, located at the northern part of Winter Island. Karugtong nito ang nagtataasang nagyeyelong bundok na makikita mo kapag nasa gitna kana ng bayan."

Nahulog dito si Luna, at naipit nang magsara muli ang lupa. Lumapag ang puting usok sa parte ng gubat na walang gaanong puno. Nagpormang tao uli si Galindra.Dito'y nag-iisa ang isang punong-sentinaryo, malaulupong ang mga ugat at baging, animo'y walang dulo sa sobrang taas. May pag-aalala sa mga lingon ni Galindra. Hindi niya alam kung nasaan na ang sanggol, at kung nasaang parte na siya ng gubat.

"Dito na lang, Kuya!" Naghukay sila sa lupa gamit ang itak, doon ay ibinaon nila ang lubid na nakapulupot sa kahoy at saka tinabunan ng lupa. Ang iba naman ay itinali nila sa mababang sanga ng puno. "This is enough, let's go back. Be alert, Marian, baka biglang umulan." Bumalik na ako sa kwarto at tinignan ang email kung may naipasa ba sa'kin ang seatmate ko.