Langit Ka Lupa Ako Novels & Stories

Damien’s POV The sun was just beginning to rise, casting a dim orange glow over the horizon, but my mind was far from calm. The events of the last few days kept playing over and over in my head like a broken record. Elsa our Luna, my best friend, my everything was still missing. It didn’t matter how many hours I spent trying to piece together every clue, every detail, it all led me to the same place,nowhere.

Hindi man bumalik lahat ng ugali ko noon ay unti-unti na itong bumabalik. Bakit? Hindi ba matagal na matagal ko ng ikinulong ang dating ako sa pinakailalim ng pagkatao ko, ni hindi ko na matandaan ang feeling ko noon. Bakit ganun ako kasaya, bakit kahit wala namang dapat ikasaya masaya ako. Tulad ngayon, bakit masaya ako? Wala namang dapat ikasaya dahil sinabuyan lang naman ako ni Harvey ng harina, dapat nga magalit pa ako. Pero, bakit ganun? Hindi ko talaga maintindihan, eh!

She forced me into the only escape route, leaving herself behind. As her voice gradually faded into the rubble, her final words to me were, "We're even now. I owe you nothing." I knew she had done all that just to make amends for forgetting me and falling for someone else, not because she still loved me. Tamping down the bitterness welling up in my chest, I uttered softly, "There's no going back for Eleanor and me." In this life, I would never repeat that mistake. Leaving the Ashby residence, I headed to the village clinic to find Dylan.

My memory is blurred. Natigil ako sa pag-iisip ng maalala ang pinag-awayan nila mama at kuya kanina. Paano kung iyon ang sinasabi ni mama na memorya na hindi ko naaalala. What if ... what if there was an important event that day that I can no longer remember. It's possible right? Kumalabog ang puso ko sa takot. Pero may parte pa din sa akin na gustong maalala kung ano man ang sinasabi ni kuya na nangyari.

tanong ko minulat naman nito ang kanyang mga mata at bigla itong namungay. "Who are you, ang ganda mo." kahit lasing ay deretsyo parin ang pag sasalita nito, pero hindi niya ako kilala? Ganito pala siya kapag lasing nawawala ang kanyang kasungitan. Naka inom lang tas nag karoon na kaagad ng amnesia. What if mag lasing din ako para makalimutan ko ang lahat ng nangyari sa buhay ko.

Nahiga naman s'ya at pinagmasdan ang mga bituin sa itaas. "Napaka ganda ng mga kislap ng mga bituin hano? Kung titingnan sila parang ang lapit lang nila pero ang hirap-hirap nilang abutin. Kahit siguro ibagsak pa ang mga butuin sa langit o humingi ako ng sign sa kanila, hindi pa rin mababago ang katotohanang bilang na ang mga araw ko. Na darating din ang sandaling mawawala ang kinang ko sa mundo. Na kapag natapos na ang gabi, isang kakaibang liwanag na ang babalot sa kalupaan at tatangayin na nito ang liwanag ko na sa gabi mo lang makikita." malungkot n'yang sabi. Tagos sa puso ang mga salitang narinig ko sa kan'ya. Hindi ko magawang magsalita dahil natatakot ako. Natatakot ako na posibleng

In just a few minutes, tuluyan na kaming nakababa sa matarik na daan at mga ilang metro nalang mula rito ay tanaw na namin ang bayan ng San Isidro. Pero kahit ilang minuto na kaming naglalakad, my mind was still wandering about last night's event. I guess banging my head to his granite head would be best para matapos na ang amnesia kong 'to.. Blowing out an annoyed sigh, pinili ko nalang na magsalita.. "Kung anuman ang mga sinabi ko sa'yo kagabi, kalimutan mo nalang 'yon. Nasabi ko lang 'yon dahil lasing ako."

Mukhang may kakaibang sense of humor talaga ang universe. Napahawak ako sa noo ko. Pagod na pagod na ako. Pero kahit anong pilit kong magpahinga, ayaw tumigil ng isip ko. Lalo na nang maalala ko ang sinabi ni Lucien. Three years ago. Palawan. Accident. Lost memories. Eksaktong panahon na pareho naming hindi maalala. Hindi ko alam kung coincidence lang iyon o may mas malalim pang dahilan.

Mukhang hindi siya makapaniwala sa nangyari kaya naman madiing napapikit na lang ako. “U-uhm, h-hindi naman sinasadya Jeo. J-just….k-kalimutan mo na lang…..I will also think that it n-never happen,” utal na ani ko at naglakad papasok ng yate kahit na medyo masakit pa ang likod ko. “Let’s go, malapit ng gumabi,” matigas na sabi niya bago ko naramdaman ang muling pagandar ng yate.

Tears streaked their faces. “I miss Mom,” Milton sobbed. “Me too. Mom would never treat us like this. Sophia is no good. I want Mom!” Travis cried as well. Justin barely noticed. He and Sophia were lost in each other, moving from one position to another until exhaustion finally claimed them both. Sophia was too tired and fell asleep, but Justin could not. He stared at her face, but his mind was filled with the image of another woman. Yvonne still had not come back.