Tuwing naiisip ko si Komori, unang lumilitaw sa isip ko ang eksena kung saan tahimik niyang pinakita ang tapang niya sa court — hindi yung malakas na spike o dramatikong block, kundi yung maliit na sandali na ramdam mo ang bigat ng presensya niya. Para sa akin, nakakaantig ang eksenang iyon dahil ipinapakita nito na hindi lang physical strength ang mahalaga sa volleyball; yung mental na steady-ness at ang kakayahang mag-concentrate kahit kapag naka-pressure ang laro, iyon ang nagpapakilala sa kanya.
May mga pagkakataon na simpleng serve o receive lang ang ginamit niya, pero yung paraan ng pagtuon niya, yung maliliit na detalye sa animasyon at sound design sa eksena ng 'Haikyuu!!' ang nagpapatingkad kung bakit tumatatak ito. Hindi kailangang maging sentrong player para maging memorable — minsan ang quiet determination lang ni Komori ang sapat para tumimo sa puso ng manonood, lalo na kapag hinihimok niya ang sarili at ngkaagad na kumikilos para sa team. Sa huli, para sa akin iyon ang pinaka-malakas na alaala: hindi grand gesture, kundi tapat at tahimik na dedikasyon.