Sorte Novels & Stories

saad nito sabay bigay ng suhestiyon. "Good idea. Fine, pupunta na ako. Ang hirap naman kasing pumunta kung namumugto ang mga mata ko. Kontakin mo nalang ang organizer na binayaran ni Orson na ibahin ang theme ng party. I guess naman, maisipan niya nang paraan agad, right?"

Patawad Sheena. Umiiyak kung sabi sa sarili ko.

His one of a kind. ......

Sagot ko ng seryoso. Ngumiti naman siya sa'kin. Ngumiti rin ako sa kaniya pa balik. Grabe, talaga mahilig siya sa pagngiti. Ganiyan din kaya siya sa mga nakakausap niyang iba? Marahil oo dahil madami ngang nagkakagusto sa kaniyang babae at nababaliw pa ang mga ito sa kaniya. Hindi ko sila masisi mabait, gwapo, talented at matalino si Ran. Lahat na lang siguro nasa kaniya na. Ang swerte din talaga ng magiging kasintahan niya. Hindi ko akalain na yung lalaking nag-aalok sa'kin ng juice no'ng enrollan ay magiging kaibigan ko. Sa isip-isip ko pa.

Bakit naman kailangan niya pang maging ganito kabango? Simpleng plain black shirt lang naman 'yong suot niya, maong pants and white shoes. But he's got this different aura. He's so attractive. "Hope, marami pang food sa function," I heard Faith said. "Ah, right. Tara Sir?" Aya ko. Ngumiti lang siya sabay tango. Kaya naglakad na kami papunta sa function. Few meters away lang 'yon mula sa pool. It was just a simple hall na may mga chairs and tables at sa pinakaharap iyong mga food.

sagot ni Vico "Ano?" takang reaksiyon ni Louie "Hindi tagutaguan ang larong sinasabi niya Louie, kundi Spin the bottle, ginagamit niya ang larong yun, to choose randomly kung sinong sunod na biktima niya satin. lahat tayo kasali sa larong 'to at ipagpalagay natin na siya ang taya, kailangan sundin natin ang rule nang laro niya, dapat hindi tayo magtiwala kahit kanino, dahil isa sa atin ang taya, kaya wala tayo dapat pagkatiwalaan, kasi hindi natin alam kung sino siya," napanganga kaming dalawa ni Louie sa mga konklusyong sinabi ni Vico. Tama siya sa ngayon wala kaming dapat pagkatiwalaan.

sa puntong ito, nagkaroon ng pag-aalala ang mga magulang namin nang nakailang tawag na si Kat ay hindi ko pa rin nasagot. Saka lamang naisip ni Kat na si Brix ang tawagan. Lintik na ringtone ng phone ni Brix: Pangbulahaw! Imbis na ring ng phone, isang malakas na tugtog ng kantang "Smells Like Teen Spirit" ng Nirvana ang sumabog sa aming mga tainga at nagpataranta.

Marahang hinaplos ang likuran ni Aloe nang malakas na itong umiiyak sa bisig niya. "Hindi ko akalain na matigas pala ang puso nang nag-iisang tagapagmana ng Marquez." Nang-uuyam ang tingin ang ipinukol nito sa dalaga. "Hindi na ako magtataka kung bakit hanggang ngayon ay wala ka pa ring kapares."

"which one is better? this or these?" "I think that Black one." "hmmmm.... sure?" "yes." "okay. ill buy it." walang anu-ano ay inilabas ni Mart ang cheke at pinirmahan iyon. "4 m-million? aanhin mo ang ganyang kamahal na sasakyan? e 'di ba babalik ka rin naman sa states?" "sino ba ang may sabing sa akin 'yan?" "e kanino kung ganun?"

Palusot ko rito "Anak dito ka na lang muna, kailangan ko ng kasama, mamaya atakihin na naman si Aria" I sigh. wala akong nagawa kundi ang umupo sa sofa at nanood na lang ng tv. Ang hirap naman ng buhay. Paano ko matutulungan sila mama? Aish! kainis talaga! Match Maker Company? ang pumasok bigla sa isip ko. paano? I mean ano naman kayang trabaho ang Naghihintay sa akin doon, legal ba iyon? baka naman ibebenta nila ang kaluluwa ko.