Le Soleil Et La Lune Novels & Stories

Hindi niya p'wedeng ipahalata sa lalaki na nanghula lang siya. "Is that all?" 'Ano? May iba pa bang nakaukit doon?' Tumaas muli ang dalawang kilay ni Yael. "B-Buwan. May imahe ng buwan sa tabi ng initials," nakangiting sabi ni Livina nang maalala niya ang palaging sinasabi noon ni Luna sa kaniya. "To be exact, a crescent moon."

5 months later... UP THROUGH the darkness offered by the night, the moon shares its lights to the earth. There's the wind on the heath despite the sun being out, submerging into blindness leaving the moon takes itself to shine and parade its beauty. Two lovers intertwined their hands while leaning to each other. Watching the moon shimmer to its glory. Sitting on a mat and exchanging flirty glances to each other. Instead of the buzzing noise from cars in the distance, calm splashing sounds were heard. The calm breeze intoxicates their nostrils.

"Noon, palaging magkasama ang araw at buwan, sila ang pinakamaningning sa kalangitan, tinuring silang mag-asawa at masayang nagsasama, pero alam mo po ba, dahil sa selos, hindi na nagpakita si buwan kay araw dahil akala niya, nalalamangan siya ni araw, hanggang sa nabuo ang gabi. Dahil sa gabi, nakita niya na mas sisikat at makikita ang liwanag niya, nagkaroon ng rason kung bakit sila nagkahiwalay ni araw. Hanggang ngayon, hinahanap pa rin ni araw si gabi, pero si gabi ay kailanman ay hindi na siya nagpakita kay araw. The end." Kunot-noong ngumiti si Leon sa sandaling iyon. "Well, anong nangyari kay gabi? nasaktan ba siya dahil sa pagseselos kay araw?" "Oo, hanggang ngayon may peklat pa rin

May pagka sutil kasi si Apollo, sobrang bulakbol. Kaya ‘rin nawala si Selene dahil nawala nanaman ng ilang araw si Apollo at syempre pinagtatakpan siya ng kaniyang nobya na si Princess. Magkasundo na magkasundo ang dalawa kaya nga sumasakit ang ulo ng mag-asawang Moon sa dalawang ito. Pero kahit na ganon ay mahal na mahal sila ng mga ito. “Love, andito na tayo.”

I wondered when I would finally feel that constant—when the noise inside me would stop, allowing me to just be. The moon doesn't try to compete with the sun. It knows the sun is brighter, fiercer, and capable of commanding the entire day, but the moon doesn't disappear in shame. Instead, it waits for its moment. It owns the darkness, turning the shadows into something beautiful and soft. It doesn't need to be blinding to be significant; it has its own spotlight, a gentle glow that guides people when the world goes quiet.