Left Handed In Tagalog Novels & Stories

"Actually, Kristina pupunta ako sa bahay nang Lolo ko sa Laguna . Taga Laguna rin kasi ang Lolo ko. Ikaw bakit ka papuntang Laguna?" "Ah, ganoon ba?" Sabay napapaisip ng husto habang palihim na nakaramdam ng hiya dulot ng mga sinabi ko kanina sa kanya na sinusundan niya ako. "Eh dahil sa taga Laguna rin ako," ani ko pa sabay iwas sa mga tingin niya sa akin. "Ang liit lang talaga ng mundo natin para sa isat-isa," pangiting sabi pa niya na tila parang kinikilig pa.

explain niya kaya nagpalinga-linga ako sa mga kasamahan namin at napansin ko ngang may mga katandaan na rin pala sila at kaunti lang kaming mga early 20s. "Yes, I'm a Filipino." amin ko sakaniya habang lumiko kami papuntang third class. "By the way I'm Alessandro and you are?" "Tyche Tuaze," pakilala ko sakaniya. I don't want to use my second name because it only reminds me of someone and I don't want to remember them here. "Nice name, okay Tyche rest well dito na raw room niyo eh," ngumiti siya sa akin at kumaway paalis habang ako naman ay pumasok na sa silid.

"Uhmmm! Uhm! Ang kunwaring nauno ito. Nag-alala naman bigla si leah kay lejandro at sinabi. Señ.Lejandro, May sakit po ba kayo? Baka gusto niyo pong umiinum ng gamot? Ang nag-aalang tanong ni leah. Ayus lang ako,inubo lang ako.. "By the way,Tagasan ka? Ang umpisang tanong ni lejandro kay leah. Huh' Ehh ano,,, Taga Baryo Bulusan po ako, Señ.Lejandro.. Sagot ni leah. "Wag mo na akong tawaging señ. Mas okay pang tawagin mo akong ,Sir.Lejandro.. Ang nakangiting wika ni lejandro. dahilan para makampanti si leah.

“The man you met in Dubai, the one you called, ayah, sa tingin ko ay siya ang biological dad mo, wife.” Literal na nanlaki ang mata ni Beth. “W-What?” “Ayah is an Indonesian term of dad.” Nabawi ni Beth ang kamay niyang hawak ni Lucio. Sobra siyang nagulat na hindi niya alam anong sasabihin niya.

Doon ko lang napansin na ansakit sa balat ng init kaya pala sila naka long sleeves "Englishera pala iyan Karyo , halatang Mayaman at naligaw lang dito, mga Taga Manila " Nagtawanan sila , teka Anong meron hindi ba nila alam na naiintindihan ko sila .Napangiti ako ng awkward dahil wala ako sa mood para magalit "Sorry po pero nakakapag Tagalog naman po ako " bigla akong nahiya nang Ngumiti ang Manong na halos katabi ko na

Cyrex. Napaisip siya, oo nga pala gusto niya rin malaman kaya tahimik nakinig. "Hmmmm "Langga" is the sweetest word of bisaya that means "Love" kung sa tagalog naman "Mahal" ang kahulugan, Ohh diba...kaya ikaw ang langga ko, in tagalog ikaw ang "Mahal ko," paliwanang ni Shyra. Napatango tango naman siya, indeed ang sweet nga pakingan lalo na pag si Shyra ang magsabi noon, ang lambing ng tono.

Wika ko sa isip ko. "Baby en la cultura filipina, Ileva las manos a la barbilla frente a los alimentos en mal estado" paliwanag ko sa anak ko. tumango naman ito ng dahan-dahan. (Baby in filipino culture, bring your hands in your chin infront of foods in bad.) "Okay, I'm sorry mama" sabi naman nito sabay ngiti sa akin saka umayos ng upo. Natawa naman ulit kami ni mommy dahil dun.

Alas Siete naman ng umaga ang pasok ng mga mananahi para simulan ang orders. Tatawagan ko si Helga para pangunahan na iyon. May konting puntong Batangeño talaga sa ibang panig ng San Luis. Normal yon dito. Kagawad ang unang bumati sa akin, si Aling Lori. Mabiro. Bilyaka, sa salitang Quezon o tagalog. Uso dito ang green jokes. Iiyak ka talaga kung pikon ka. Kailangan, marunong kang magbitaw ng biro, sumakay o manahimik kung hindi mo kayang sabayan.

Isa-isa kong nilagyan ng iba’t ibang tags ang mga sundalo depende sa pinsala na natamo nila—red tag para sa mga taong may malubhang kalagayan at kailangan ng agarang lunas at atensyon ng doctor; yellow tag para sa mga taong kailangan obserbahan at second priority sa pagbibigyan ng lunas; green tags para sa maaaring makapaghintay at wala sa bingit ng kapahamakan at black tags para sa mga malabo ng maisalba at mababa ang tyansa na mabuhay. Inuna ko muna ang mga may mga malulubhang pinsala at binigyan muna ito ng mga paunang lunas. Tumawag ako ng dalawang sundalo para ihanda ang pagsasagawaan ng operasyon. “Ihanda niyo rin ang kakailanganin kong mga gamit para sa mga ooperahan,” utos ko. Ngunit

"Bakit ka natatakot?" "Sabi kasi nila pag sobrang saya daw, kasunod nun ay sobrang lungkot naman." Paliwanag ko. Kinuha nito ang aking kaliwang kamay at marahang pinisil. "Don't overthink wife. Happiness is a choice. Minsan ang tao lang ang napapakumplikado ng sitwasyon. Overthinking makes things complicated." Ngumiti ako at muling tumingin na lamang sa daan.