Life Is Fleeting Meaning Novels & Stories

Walang permanente sa mundo. Lahat ng bagay lumilipas, umaalis, namamatay. Kaya naman aligaga ang mga tao na gawin ang mga bagay na gusto nila hangga't mayroon pang oras. 'You only live once', yan ang madalas kong marinig sa kahit na sino. Karamihan sa mga tao health conscious, maalaga para humaba pa ang buhay. Pero kahit anong pilit nating iwasan, darating pa rin ang araw na tuluyan na tayong mawawala. Tuluyan na tayong lilisan na para bang araw sa kanluran na tuluyan nang lumubog kasunod ng pagsapit ng dilim.

Ito ay ngiting puno ng pagtanggap—sa sarili, sa nakaraan, at sa posibilidad ng mas maliwanag na kinabukasan. “Live life to the fullest,” bulong niya sa sarili, ngunit sa pagkakataong ito, alam niyang iba na ang kahulugan nito. Hindi na ito tungkol sa pansamantalang kasiyahan o pagtakbo sa sakit. Ito na ang simula ng tunay na buhay—isang buhay na puno ng pag-asa at ng posibilidad ng pag-ibig, kahit hindi pa ngayon.

Dahil tulad ng takipsilim, sa tuwing sasapit ang dapit-hapon, unti-unti ay nawawala ito— dahil walang permanente sa mundo. Parang sa buhay ng tao. Habang tumatagal ito'y tila nagiging isang babasagin— babasagin na dapat ingatan, sapagkat hindi natin hawak ang ating buhay. Maaring ngayon ay masaya, bukas ay malungkot na. Maaring ngayon, kumpleto ang pamilya, kaibigan, o sino mang mahahalaga sa ating buhay, maaring bukas ay wala na rin sila.

"Na-realize ko lang na katulad ng mga bulaklak na katulad ng Carnation, there's no permanent in this world. Lahat lilipas but the the moment you bloom, 'yong panahong masaya ka at maganda ang panahon, you'll never forget that moment of your life dahil parte iyon ng nakaraan mo kung saan ka naging masaya." Napahinto si Zymon. Seryoso siya nitong tiningnan sa kaniyang mga mata. Humarap ito sa kaniya. "Tama ka there's no permanent in this world, maikli lang 'yong buhay natin katulad ng Carnation, mapapawi, mawawala at alam mo ba kung ano 'yong maganda doon? Flowers choose to bloom even they know they won't last long. Pinili nila ang magandang parteng iyon dahil alam nilang iisa lang ang pagkaka

I’m here now. Sabi nga nila ang buhay natin ay parang gulong. Nakakatakot ngunit minsan ay napakasaya. Minsan ay nasa itaas ka ngunit sa isang iglap lang ay bumagsak ka na lang na parang ulan sa kalangitan or vice versa. Life is full of surprises, that's why we have to cherish every moments of our lives. We should not take it for granted. “Can we live here?” wala sa sariling naitanong ko.

So comfortable like home. I hope this lasts forever even though lifetime is much more possible to obtain. I get it now what my professor in Communication Arts said; forever is exaggeration we used if we always want to be with our loved ones because after death, we can only have is memories. We can never hold them or see them again. We can only spend our lifetime to them and that's the fact of life, so as long as you're living, express how much you love them. Because meeting them is a privilege, a good chance to make them feel love while still breathing. "Tulog kana?" Dinig kong tanong niya

What is life when it is all about suffering? When it's nothing but pain and emptiness. Bakit nga ba pinipili natin na mabuhay sa malupit na mundong ito kahit na puro sakit na ang dala nito. Yes! Living is not all about pain. There's happiness but are always fleeting.

Nandoon ang mga nakaraang hindi na nila mababalik at mga nakaraang iiwan na lamang sa limot. Memories, like fragments of a forgotten melody, weave the tapestry of our lives. They are the elusive ghosts of our yesterdays, lingering in the recesses of our minds, waiting to be summoned by a scent, a song, or a fleeting glimpse of the familiar. The past, with its palette of emotions and experiences, shapes who we are today. In the quiet moments, we find ourselves drifting back, tracing the contours of our memories like fingers on an old, weathered photograph.

Sa panaginip niya, yakap yakap niya ng mahigpit si Angela at ang kaligayahan ni Rafael ay hindi maipinta at nag-uusap sila. “ Rafael, Mahal ko, Alam mo ang bawat oras nagsisimula at natatapos kaya dapat pahalagahan mo ang bawat minuto at sandali sa buhay natin, hiram lang kasi natin sa DIYOS ang buhay natin, maaari niya itong kuhanin sa atin, maaari ka naman maging masaya at ituloy ang buhay habang naririto pa tayo sa mundo, kung gusto mo tumawa, malaya kang tumawa hanggang gusto mo pero kapag pagod ka na, sige lang umiyak ka pero magtira ka ng koonting luha para sa akin, huwag mong uubusin hah?.”nakangiting si Angela habang nag- uusap sila ni Rafael sa panaginip.

temporarily. Walang nagtatagal sa mundong ito. Lahat nagbabago at kung hindi naman, ay nawawala. Everything and everyone is temporary. Kaya naman habang may oras pa ako, susulutin ko na ang pagkakataong binigay sa akin ng tadhana para makasama ko ang mga mahal ko sa buhay. We don't know what may happen tomorrow. It could be the end of our lives... so we need to enjoy every moment that fate gives us.