Makulimlim Na Panahon In English นิยาย & เรื่องราว

Nakakawili ang ulan para sa akin; parang musika na walang tigil sa bintana. Minsan, habang nakatitig ako sa mga patak na dumadaloy, napagtanto ko na ang mga simpleng imahe lang — ilaw na kumikislap, mga sapatos na basang-basa, amoy ng lupa — ay sapat na para mabuo ang isang haiku. Gustung-gusto kong gawing maliit na tula ang mga eksenang iyon at ipadama ang katahimikan sa gitna ng ingay ng ulan.

Narito ang ilang halimbawa ng haiku sa Tagalog na sinusulat ko kapag tumatambay ang ulan: Ulan sa bintana / ilaw sa kanto naglalaro / sapatos na basa Hanging malamig / dahong napipilit na humimod / amoy ng lupa Tahimik ang gabi / patak sa bubong kumikindat / puso'y nakikinig Munting ilaw lang / anino naglalaraw sa sahig / ulan, walang tugon

Ang huli kong taludtod na ‘puso’y nakikinig’ ay palaging humahataw sa akin — simple lang pero malalim. Lagi kong sinusubukan ang iba-ibang salita at ritmo, minsan binibilang ko ang pantig, minsan hinahayaan ko na lang ang daloy. Masaya ring obserbahan kung paano nagiging buhay ang isang ordinaryong gabi sa ilang maikling linya. Kapag sumulat ako ng haiku, parang nagmu-mindfulness ako: focus lang sa nararamdaman at sa maliit na detalye. Gusto kong mag-iwan ng nalalabing init sa puso kahit malamig ang hangin ng ulan.