Marco Polo Siblings

Blurb: Mariemar Martinez isang simpleng dalaga na puno ng pangarap sa buhay. Ngunit sa kabila ng taglay na kabutihan at ganda isa sa pangarap ng dalaga ay mahalin ng pamilyang kinabibilangan n’ya. Handa si Mariemar gawin ang lahat makamit lang ang pagtanggi sa pamilyang ni minsa’y hindi siya binigyang halaga. Maging lahat ng kanyang mga ginawa at nagagawa. Hanggang saan kayang ibigay ni Mariemar ang pag ibig na wagas para sa pamilya at sa lalaking natutunan na ng puso n’yang itanggi kahit pa sa una palang ay binawalan na siya at naitinala na sa kasunduan na walang pupuntahan ang pag-ibig na yun?. Mahahanap ba ni Matiemar ang daan para makalaya ang puso n’ya sa sakit at makamit nga kaya ang matagal n’yang ninanais?. Arthes “Azul” Hermoso bunsong anak ni Hayes Hermoso at si Sharina Hermoso taliwas sa isang anak ng mag asawang Hermoso ang gawi ni Arthes. Isang malamig at walang buhay na binata na ito mag mula ng iwan ng nobya na Erra Marco dahil sa mga isyu at pangarap sa buhay. Noon ay isang playful at buhay na buhay ang isang Azul ngunit dadalhin si Azul sa isang kasunduan na mas magbibigay ng gulo sa isip, puso at buong sistema niya. Gagawin ni Azul ang lahat upang mabawi si Erra sa kahit anong paraan para sa isang Azul ang naka plano na noon pa ay kailangan maisakatuparan kaya walang puwang ang bagong damdamin.Pipiliin kaya ni Azul ang paninindigan o susundin niya ang tunay na nararamdaman?. Mababago ba ng pagdating ni Mariemar ang matagal ng plano o mananatiling nanlilimos lamang ng pag ibig ito?. Samahan natin ang isa sa mga anak ng mag asawang Hermoso. Mahanap kaya nina Arthes at Mariemar ang ligaya na tulad ng tinatamasa nina Sharina at Hayes?

Antes de completar dezoito anos, eu era a adorada princesa da família Moretti. Tudo mudou no meu décimo oitavo aniversário, quando meu pai trouxe para casa uma garota órfã chamada Carina. — Ela precisa de um lar. — Disse meu pai. — Você cuidará dela, como uma irmã. A partir daquele momento, nada foi igual. Meu irmão, que antes me adorava, tornou-se frio e distante. E meu noivo... o amor dele por mim parecia se reduzir pela metade da noite para o dia. A família elogiava Carina por ser dócil e obediente, chamando-a de uma filha muito melhor do que eu, sua própria carne e sangue. Depois de muito ser deixada de lado por Carina, finalmente desabei e segurei a manga do meu pai. — O sangue não significa nada? — Perguntei. A fúria do meu pai se acendeu. Ele abrigou Carina em lágrimas atrás dele, e diante de toda a família, deu-me um tapa no rosto. — Seu desperdício egoísta. Eu devia nunca ter tido você. — Você traz vergonha a esta família. — A voz do meu irmão Marco soou fria como uma lâmina. — Saia. E meu noivo, Vincent, olhou para mim com desapontamento: — Se ao menos eu estivesse noivo da Carina desde o início. Eles achavam que eu me curvaria aos pés deles, como sempre fizera. Mas não disse uma palavra; apenas fui até o cofre da família, retirei os documentos oficiais e risquei meu nome com um único traço. Tirei o anel de noivado do dedo e o coloquei sobre a mesa. Dei a Carina tudo aquilo que eles achavam que eu não merecia. Afinal, eu tinha apenas mais vinte e quatro horas de vida. Mas eles não faziam ideia, naquele momento, de que — em meio às ruínas da família Moretti — um dia se ajoelhariam na chuva implorando pelo meu retorno.

Avant mes dix-huit ans, j'avais été la princesse adorée de la famille Moreau. Tout cela a changé le jour de mon dix-huitième anniversaire, lorsque mon père a ramené à la maison une orpheline du nom de Catherine. « Elle a besoin d'un foyer, » a dit mon père. « Tu t'occuperas d'elle, comme d'une sœur. » À partir de ce moment, rien n'était plus pareil. Mon frère, qui m'adulait autrefois, est devenu froid et distant. Et mon fiancé… son amour pour moi a semblé se réduire de moitié du jour au lendemain. La famille a loué Catherine pour sa douceur et son obéissance, la qualifiant de bien meilleure fille que moi, comme leur propre chair et sang. Après avoir été mise de côté pour Catherine trop de fois, j'ai craqué enfin et ai attrapé la manche de mon père. « Le lien du sang ne signifie-t-il rien du tout ? » La fureur de mon père s'est enflammée. Il a caché une Catherine en larmes derrière lui, et devant tous les membres de la famille, il m'a giflée violemment. « Espèce de déchet égoïste. J'aurais préféré ne jamais t'avoir. » « Tu as coupé l'honneur de cette famille, » la voix de mon frère, Marco, était aussi froide qu'une lame. « Va-t'en. » Et mon fiancé, Vincent, m'a regardée avec déception. « Pourquoi a-t-il fallu que ce soit toi ? Pourquoi n'ai-je pas été fiancé à Catherine depuis le début ? » Ils pensaient que je me prosternerais à leurs pieds, comme je l'avais toujours fait. Mais je n'ai dit rien. J'ai marché simplement vers le coffre-fort de la famille, en ai retiré les documents officiels, et ai tracé une seule ligne à travers mon nom. J'ai retiré la bague de fiançailles de mon doigt et l'ai déposée sur la table. J'ai donné à Catherine tout ce qu'ils pensaient que je ne méritais pas. Après tout, il ne me restait que quelques jours à vivre. Mais ils ne savaient pas alors qu'au milieu des ruines de la famille Moreau, un jour, ils se retrouveraient à genoux sous la pluie, implorant mon retour.