Memories Lyrics One Piece の小説・ストーリー

Memories fades in time and as days goes by, everything becomes clear to me. Haaaay! Huminga ako ng malalim. Nasa hagdan pa rin siya at hinihintay ako. Makatingin wagas. >______

Bigla naman akong nanlamig dahil sa sagot niya. Pano ba naman ay parang kaharap ko ang Hiraya na una kong nakilala noon. Masungit at malamig ang boses. "Ahm...lalabas po muna ako," paalam ni Agatha at dali-daling lumabas ng kwarto. "Im sorry kung nagising ka namin. Kamusta ka? Do you want to eat―" "My memory is back," putol niya sakin at tumingin sa gawi ko. "But dont worry, I still remember what happened when I lost my memory." aniya.

Hindi na niya nasundan pa ang sasabihin nang tuluyan nang nanginig ang kanyang boses. I pushed the lump in my throat as I closed my eyes, remembering that dreadful night. "They imprisoned me in their attic. I-I can remember Senyor Danilo's anxious and immortal look, he was the one who captured me. But..." My forehead creased, trying to reach my recollections further but it was futile. "That's... T-That's the end of my memory..." Marahang tumango si Mama. "It was probably the moment when the gas Danilo made to erase our memories activated on you."

patuloy niya What i will lost everything, my memories? Malilimutan ko ang pamilya ko at Si Vaughn. Pakshettt iniisip ko palang parang hindi ko kaya, parang winawasak ng paunti-unti yong puso ko Tinignan ko si mama sa mga mata at umiling-iling "I can't lose my memories again Ma" "No Aliah magpapa-Opera tayo whether you like it or not" maawtoridad na sambit ni Mama

And eyes filled with tears. I suddenly opened my eyes. The image disappeared just as quickly as it came. “What the…” Gulat kong sabi sa sarili. This is new. Random headaches. Short flashes of unfamiliar memories. Sino ka ba talaga, Aya Reyes?

Mahina itong napailing at sumagot, “You will understand everything soon. For now, try to remember me.” Hindi pa man siya nakakapagsalita nang muli na naman siya nitong siniil ng malalim na halik. Pinikit niya ang kanyang mga mata. At ang sunod niyang naramdaman ay ang pagdampi ng kanyang likod sa malambot na mattress ng kanyang kama.

I looked around for the second time and flashbacks flooded my mind. I can hear the cries, the laughs, and moans in this whole place. Ang daming namin naging memories but it all flush away when she came. Ngayon, hindi ko na alam kung ano ang totoo. Napalingon ako sa picture na nasa sala. It was the portrait of me. Hindi gaano kalakihan at hindi rin mapapansin na ako kung hindi tititigan. Magkasama kaming nagpagawa niyan pero 'yung sa kanya ay wala na.

Nakangiti lang ito. Tinanggal nito ang isang ear bud saka bumulong. "Tulog na. Tatanggalin ko nalang yan kapag tulog ka na. Don't worry, wala kang dapat ikahiya. Kahit hindi mo pa aminin, I will always remember that you're afraid of lightning and I will always ready the music." (END OF FLASHBACK) "I thought you'll always remember?"

"But, I more prefer you to be his girl." "P-po?" nagugulat kong tanong, but she just smiled. "Wala! You can now go, iha!" Tumango lang ako at nginitian sila. Aalis na sana ako nang habulin ako ni Dean at hawakan sa balikat. Hindi ko alam kung tama ba ang nakikita ko. Para kasing naluluha siya? I don't know. "Please, be strong. Malalampasan ninyo din ito. The memories from the mind can be forgotten, but not the memories from the heart. Only the strong will can fix the broken heart and can turn it's forgotten memories back."

Allysa Chloe Hernandez Kinabukasan "Hoy 'te iba ka ha. Nagbabasa ng libro na nakabaligtad." Nagulat ako ng magsalita si Kenny. Agad kong inayos ang librong hawak ko. Nako baligtad nga. Nakakainis bakit kasi kung ano ano pumapasok sa isip ko. Dapat talaga kapag may problema sa bahay ay iniiwan ko na sa bahay hindi yung dinadala ko pa sa school. Nagmumukha tuloy akong tanga buti na lang talaga at mga bestfriend ko lang ang nakakakita ng katangahan ko.