Memories Lyrics One Piece Novels & Stories

"Lior, Can you take down their names and alibi? I have a short-term memory. " "No need, I have a long-term memory — kaya kong matandaan lahat 'yan." Bakas sa boses niya ang pagiging sigurado. Tumaas ang sulok ng labi ko ng mai-magine ang pag-irap sa kaniya ni Uno. "Back to my question, miss." "Parang hindi mo naman ako kilala, uno—"

Biglang sumagi sa isip ko ang lola habang hindi papigil ang puso sa pagkabog. “Ija,” bakas ang pangulila sa kaniyang mga mata. “I was long forgotten the passage of time. Ngunit hindi ko malimutan ang nakaraang...humulma sa akin,” mapait siyang napangiti, nababalot ng kakaibang emosyon ang mata. “My memoire is left behind, keep by my child.” “Memoire?” “Ngunit hindi ako umasa pa sa sobra, ija, at marahil ay hindi niya 'yon mabasa,” sa unang pagkataon ay nabalot siya ng hinagpis.

"Ang daya-daya mo. Wala kang maalala kaya madali sa'yo na sabihin 'yan ngayon. Pero paano naman ako? Ilang beses mo na sa'kin pinamukha na wala akong karapatan na pagtiisan ka… kasi hindi naman ako si Beatrice…" "Then help me remember!" giit niya, hinawakan niya ang magkabilang kamay ko, pero agad ko rin iniwas sa kaniya. "Don't run away. Come back to the house. Fight with me, scream at me, do whatever you want, just don't leave me with a blank mind and an empty house.” Suminghot ako saka siya tiningnan sa mata, bago umiling ng isang beses. "Ayoko. I hope you find your memories, but I won't be there when you do."

ani ko. Pero napatakip ako sa bibig ko. Kung ano ano naman lumabas sa bibig ko but I mean it. Okay lang na kausapin kita Yhael tulog ka naman. "You know what, pareho pala tayong nawalan ng memories. Pero ako hindi ko pinipilit na maalala ang mga memory na nawala sa akin. Hinihintay ko na lang na bumalik. Sumasakit kasi ulo ko kapag pinipilit kong inaalala.

Hinawakan nito ang bato na inuupuan sa kanan banda at sinabing, "Come..." Parang nauilit lang ang dating madalas nitong ginagawa. Lumapit naman siya, at umupo sa tabi nito. "You hate tears right?" Tumingin ito sa kaniya. "Then stop crying." Lumakas lang ang iyak niya. Pakiramdam niya bumalik ang dating Yun Xiao. "Have you got your memory back?" Umiling ito. "I only dreamed of this moment. I know who the girl I was with."

Gagawa sila ng mga bagong memories, mga masasayang memories kapalit ng mga pangit na ala-ala. Hindi niya alam kung hanggang kailan tatagal ang amnesia ni Mina kaya dapat lang na mahal na siya nito bago bumalik ang mga ala-ala nito. Hindi niya namalayang napahigpit na pala ang yakap niya dito kung hindi pa ito napaigik. "I'm sorry, love..." aniya pero ng lingunin niya ito ay nakapikit na at mahimbing ng natutulog. Napangiti na lang siya at walang kasawaang pinagmasdan ito.

Sobra pa rin akong nasasaktan, hanggang ngayon. "Please, Saff. Hayaan mo ako'ng tulungan kang kalimutan si Oreeus. Pakawalan mo na siya dahil hindi ka na niya mahal at hinding-hindi na siya babalik sayo. Huwag mo'ng ikulong ang sarili mo sa nakaraan," at niyakap niya ako nang napakahigpit.

Tumilapon ako ng malakas at napadaing sa sakit. "Jusko iyong babae!" Narinig kong sumigaw ang mga tao. Kasabay no‘n ang pag pasok ng mga sari’t-saring alaala sa isipan ko. "Do you rememer me now?" Na alala ko ang tanong sa ‘kin ng isa sa mga importanteng tao sa buhay ko. Tumulo ang luha ko. "Yes. I remember you…" mahinang sabi ko. Bago unti-unting nandilim ang paningin ko.

sagot ko, pilit sinisid ang memorya. Tumango siya, encouraging. “Okay lang. Kwento mo lang lahat—even the smallest detail. Sometimes, memories hide in the background.” Huminga ako nang malalim. Pumikit ako, marahang pinakinggan ang sarili. “May ilaw. Colorful. Tapos maingay… pero at some point, parang nag-mute yung music. Faint na siya, parang echo.” Napatingin ako sa sahig ng clinic—white tiles na may manipis na crack sa gilid. Hinagod ko ng hinlalaki ang gilid ng armrest, para bang baka may memoryang nakatago sa texture.

It was one of the songs I composed nung mga panahong kakahiwalay pa lang namin. Erase You. I sat down at the high stool and started strumming the strings on my guitar. I closed my eyes, and the memories I had with him was all I can see. You were laughing when I met you And you still do Remember when I was the apple of your eye? The center of your attention Is still the best place I've ever been in But nothing ever stays the same Well someday I might cross the street when we're on the same side Just to skip the "how are you?" "I'm fine"