Mi Papá Es Ceo Mga Nobela at Kwento

นายหัวสุดหล่อหน้าฝรั่งจ๋าแต่แหลงใต้ลิ้นระรัว มันน่าพิสูจน์ตัวตนนัก! เมื่อข่าวร้อนๆ พุ่งเป้าว่า ‘นายหัวไกร บุญโชคช่วย ลอยด์’ เป็นเจ้าพ่อค้ามนุษย์ตัวใหญ่เบิ้ม นักข่าวสาวไฟแรงอย่าง ‘ปณาลี วิสิทธิวงศ์ หรือ เมี่ยงคำ’ จะไม่มีทางปล่อยให้เรื่องเงียบเข้ากลีบเมฆแน่ เธอต้องหาข้อมูลเพื่อยืนยันว่านายหัวไกรผิดจริง แม้จะต้องปลอมตัวเป็นลูกจ้างคัดปลาก็ตาม จะพิสูจน์ให้เห็นว่าสื่ออย่างเธอ ไม่ว่าอิทธิพลหรือเงินทองมากองตรงหน้าก็ขวางเธอไม่ได้ “ฉันเชื่อว่าเธอเป็นนักข่าวสาวไฟแรงจริงๆ แต่อยากรู้ที่สุดคือ ไฟแรงสูงหรือเปล่า”

เข้าห้องผิดชีวิตเปลี่ยน!!! +++ “เธอเป็นใคร” เขาเอ่ยถามเสียงเข้ม สีหน้าที่รกไปด้วยหนวดเคราและร่างสูงใหญ่ที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งทำให้นิรินมีท่าทีหวาดกลัว ร่างบอบบางพยายามดิ้นแต่เขาข่มขู่เสียงเข้มทำให้เธอไม่กล้าดิ้น “ถ้าเธอดิ้นอีกฉันจะปาดคอเธอซะ” เขานึกครึ้มอกครึ้มใจอยากแกล้งคนขี้กลัว เธอหยุดกึกในขณะที่มือบอบบางถูกกดเอาไว้เหนือศีรษะ “ตอบคำถามมาเสียดีๆ ห้ามโวยวายกรีดร้องไม่งั้นได้เป็นศพก่อนจะมีคนมาช่วยแน่ๆ” พอเขาพูดแบบนั้นเธอก็รีบพยักหน้าทันที ร่างของเขายังคร่อมทับร่างของเธออยู่ หญิงสาวกลัวจนตัวสั่น พอเขาปล่อยเธอก็ทำท่าจะร้อง “อื้อ...” เขาก้มลงบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่ม เธอรัวกำปั้นทุบแผ่นหลังเขาระรัว พอเขาปล่อย เธอทำท่าจะกรีดร้องเขาก็บดจูบลงมาอีกครั้ง นิรินหอบหายใจระรัวเมื่อเขาปลดปล่อยริมฝีปากเธออีกหน “เธอเป็นใคร” เขาเอ่ยถามเสียงเข้ม “ไอ้โจรห้าร้อย” “ใครบอกว่าฉันเป็นโจรห้าร้อย ทั้งเนื้อทั้งตัวมีอยู่ยี่สิบ ฉันเป็นโจรยี่สิบบาทต่างหากล่ะ” เธอกะพริบตาปริบๆ กับประโยคของเขา “เธอเป็นใคร” นรราชถามซ้ำ หรี่ตามองคนใต้ร่าง

"มีฉันเป็นผัวคนเดียวมันไม่พอหรือไง ถึงอยากได้ไอ้แทคิณเป็นผัวเพิ่ม" ดีเทลตะเบ่งเสียงด้วยท่าทีโกรธจัด พร้อมกับดึงคนตัวเล็กเข้าหา "สงสัยพี่จะเข้าใจอะไรผิด คนที่ฉันรักคือพี่แทคิณ...พี่ใช่พี่" โรราเอ่ยมาเช่นนั่น แต่นั้นกับยิ่งทำให้ ดีเทลโมโหและโกรธหนักเข้าไปอีก คนตัวโตถึงกับกดคนใต้ร่างลงให้จมเตียงนอน "ฉันไม่สนว่าเธอจะรักใคร ตราบใดที่เธอเป็นของฉันๆ ไม่มีทางที่เธอจะเป็นของใครหน้าไหนทั้งนั้น" "คนเลว..." โรราเอ่ยด้วยเสียงอันโกรธจัด ดีเทลจ้องมองคนใต้ร่างด้วยความรู้สึกโกรธและโมโห "กับผู้หญิงสำส่อนอย่างเธอ ฉัน เลว...ได้มากกว่าที่เธอคิด" ดีเทลเอ่ยจบร่างสูงก็ระดมจูบคนดื้อ ที่แสนจะพยศไปทั่วทั้งใบหน้า "มะ...ไม่นะ พี่ดีเทล" โรราเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่น

ชีวิตแต่งงานห้าปีของหนิงหนานเสว่และฟู่เฉิน ถูกประคับประคองไว้ด้วยการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีทั้งกายและใจ เธอคิดว่าแม้ไม่มีความรัก อย่างน้อยก็ควรมีความผูกพัน จนกระทั่งวันที่... หนังสือแจ้งอาการวิกฤติของลูกเพียงคนเดียวของพวกเขา และพาดหัวข่าวบันเทิงที่เขาทุ่มเงินไม่อั้นเพื่อรักแรกปรากฏขึ้นพร้อมกันต่อหน้าเธอ ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องสวมบทบาทคุณผู้หญิงฟู่อีกต่อไป แต่ผู้ชายใจดำคนนั้นกลับติดสินบนสื่อทุกสำนัก คุกเข่าขอร้องให้เธอกลับมาด้วยดวงตาแดงก่ำท่ามกลางหิมะ ในขณะที่หนิงหนานเสว่ปรากฏตัวพร้อมกับจับมือผู้ชายอีกคน เพื่อประกาศให้โลกรู้ว่าเขาคือคนรักใหม่ของเธอ

กริชไท (กระทิง) ต้องปวดหัวไม่เว้นแต่ละวันเมื่อโดนญารินดา (หญ้าหวาน) ปั่นป่วนหัวใจอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แล้วเขาจะอดใจได้อย่างไรเล่า ในเมื่อหญ้าหวานๆ นั้นเกิดมาเป็นอาหารอันแสนโอชะของกระทิงหนุ่มเช่นเขา “พี่กระทิงคะ พี่กระทิง!” “ครับ ว่าไงหญ้าหวาน” กริชไทสะดุ้งกะพริบตาปริบๆ หันมองคนหน้าหวานที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง “พี่กระทิงจะป้อนข้าวหญ้าหวานที่ปากหรือที่...” เธอหลุบตาลงต่ำก้มลงมองอกอวบๆ ของตัวเอง ตอนนี้ช้อนข้าวต้มที่ถูกเป่าจนหายร้อนจ่ออยู่ตรงร่องอกอิ่ม “เฮ้ย!” กริชไทสะดุ้งเมื่อมองตามสายตาของเธอ ก่อนจะดึงมือหนีจากร่องอกอวบที่เขาจ่อข้าวต้มเข้าไปหา *** “หญ้าหวานเกิดมาเป็นของพี่ ของพี่กระทิงคนเดียว” “รู้ไหมกินหญ้าแล้วจะถูกหาว่าโง่” “ใครบอกกัน กินหญ้าหวาน มีประโยชน์และสรรพคุณเยอะแยะเลย” เขาตอบเสียงนุ่ม มองสบตาเธออย่างแสนรัก “อะไรบ้างล่ะคะ บอกมาทีละข้อสิ” เธอทำเสียงเฉียบสั่ง เหมือนคุณครูแสนสวยสั่งลูกศิษย์ตัวโข่ง “สมุนไพรหญ้าหวานช่วยเพิ่มกำลังวังชา เห็นไหม พี่แรงเยอะขนาดไหน กินหญ้าหวานได้ทั้งคืนเลย

ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เขาก็ยังคงรักมั่นต่อเธอเสมอ โมกข์ ชายหนุ่มซึ่งมีรักเดียวให้แก่สาวน้อยที่บิดามารดาอุปการะเอาไว้ นิ่ม สาวน้อยที่เฝ้ารอคอยการกลับมาของเขา +++ “นอกรถมีอะไรน่าดูชมมากว่าหรือคะน้องนิ่ม” โมกข์เอ่ยถามเบาๆ นิ่มหันมามอง ยิ่งขัดเขินหนักกว่าเดิม “มองหน้าพี่บ้างเถิดแม่นิ่มน้อย รู้บ้างไหมว่าพี่น้อยใจแล้วนะคะ เห็นอย่างอื่นน่ามองมากกว่าพี่อีก” เขาอยากให้เธอหันมาสนใจเขาบ้าง “นิ่มแค่มองวิวทิวทัศน์เองนะคะ ไม่ได้เห็นอย่างอื่นสำคัญกว่าพี่โมกข์เสียหน่อยค่ะ” เธอตอบเขาเสียงนุ่มแต่ไม่กล้ามองสบตา ท่าทีเหนียมอายนั้นทำให้โมกข์มองแล้วยกยิ้มตรงมุมปาก “แต่พี่ไม่อยากมองนอกรถเลยนะคะ” เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้สาวน้อย “ทำไมหรือคะ” “ในรถน่ามองกว่านอกรถน่ะสิคะ โดยเฉพาะแม่นิ่มน้อยของพี่ น่ามองกว่าทิวทัศน์ด้านนอกเป็นไหนๆ” เขามองเธอด้วยแววตาหวานซึ้ง นิ่มเขินหนักกว่าเดิมวางไม้วางมือแทบไม่ถูก

ความรักของชายหนุ่มผู้ยากจน กับหญิงสาวผู้เกิดมาบนกองเงินกองทอง เมื่อ “ฐานะ” ถูกใช้เป็นอาวุธ และ “เงิน” ถูกตั้งเป็นเงื่อนไขของศักดิ์ศรี เขาถูกเหยียบย่ำ ถูกทำลายทุกสิ่ง เพียงเพราะรักผู้หญิงที่สูงเกินเอื้อม เธอถูกบีบบังคับให้เลือก ระหว่างหัวใจ…กับครอบครัว เมื่อกลลวงเริ่มขึ้น เล่ห์สวาทจึงกลายเป็นสนามเดิมพัน ที่มีทั้งรัก แค้น เจ็บ และน้ำตา สุดท้าย…ใครกันแน่จะเป็นผู้แพ้ในเกมนี้

นำทัพ ไตรจักรภพ เขาคือผู้ชายที่สาวๆ หมายปอง เพราะคำมั่นสัญญาในอดีตทำให้เขาต้องจำใจแต่งงานกับคู่หมั้นวัยเด็ก แต่โชคชะตาก็พาให้เขามาพบกับเธอ รัตนปาตี ปทมาศวรรย์ เจ้าสาวสำรองที่เขาไม่ได้ยินดีจะรับมาเป็นภรรยา เจ้าสาวที่กลับกลายมาเป็นเจ้าสาวยอดดวงใจที่เขารักสุดหัวใจ ********* “นี่คุณปล่อยนะคะ” เธอหน้าร้อนเห่อเมื่อเขากอดเธอเสียแนบชิด “เธอเป็นภรรยาของฉันแล้ว จะเต็มใจไม่เต็มใจเธอก็มาเอง ไม่มีใครบังคับ” “คุณจะทำอะไรน่ะ” “จูบภรรยาหวานๆ น่ะสิ”

เธอถูกเพลิงพิศวาสของเขาแผดเผา ส่วนเขา... กลับติดบ่วงราคีสวาทที่ตั้งใจมอบให้เธออย่างถอนตัวไม่ขึ้น

จะหาใครซวยไปมากกว่ากรองขวัญคงไม่มี ถูกผู้ชายเทไปหาสาวอื่นไม่พอ ยังเผลอปีนขึ้นเตียงให้อาหนุ่มสุดหล่อของเพื่อนรักถอนขนต้มลวกทั้งคืน! แค่เสียงสะอื้นครั้งเดียว ภวัตก็พลิกตัวมาถามในความมืด "เป็นอะไร" "ลูกเป็ด...นอนไม่หลับ" "แล้วพี่ต้องทำยังไง" คนใจไม่ดีลุกขึ้นมาร้องไห้โฮยอมรับชะตากรรม "ลูกเป็ดอยากกอดอาวัต...ไม่...ฮึก...ไม่ใช่เสื้อตัวนี้อ่ะ...ฮืออ..." "ไหนบอกว่าไม่ชอบนอนกอดพี่" เขาไม่ยอมโอ๋แล้ว เผียะ! "อย่ามาล้อนะ เค้าไม่อยากกอด แต่เค้านอนไม่หลับ ถ้าไม่ได้กอดอาวัตนี่" "แล้วทำไมไม่อยากกอด เราเป็นผัวเมียกัน มากกว่ากอดก็เคยทำมาแล้ว อยากทำอะไรพี่ก็ทำสิ จะกอด จะหอม หรือจะทำอะไรก็ได้ ตอนนี้พี่เป็นของลูกเป็ดโดยชอบธรรมแล้ว" ผู้ชายตรงหน้าบอกพร้อมกับอ้าแขนออกรอด้วยสีหน้าอบอุ่น กรองขวัญไม่อยากกอด ไม่อยากกอดเขาเลยจริงๆ "...ก็แค่นี้" ไม่ต้องบอกใช่ไหม ว่าเกิดอะไรขึ้น รอยยิ้มหวานๆ ผุดขึ้นมาบนใบหน้าสวยของคนซุกอยู่ในอ้อมกอดอุ่นจัดของสามี