Novel & Cerita Misery Book

Ngunit naisip din ni Misha na wala namang mawawala kung pakikinggan niya ang matanda. "Ano po 'yon, manang?" Misha asked. The old lady smiled at may kinuha siyang libro mula sa luma nitong bag. She handed the book to Misha. When Misha read the title of the book, her eyes widened. "Stellar World." "How come may ganito ka pong libro? Even I, cannot access this book because this is forbidden!" Misha said out of surprise. The old lady just laughed a little and ignored her question. "That book may be the key to your problems. You will never know unless you will try, right?"

Kahit maganda ang sinag ng araw at buhay na buhay ang paligid ay napakadilim nito para sa kan’ya na animo’y wala siyang ibang kulay na nakikita dahil mas nananaig ang kalungkutan doon. Huminga siya nang malalim at pilit na winawaksi sa isipan ang miserableng memorya sa lugar na iyon. Matagal din niya iyong binaon sa limot dahil nawalan na s’ya ng pag-asa na makamtan ang hustisya, ngunit sa pagbabalik sa lugar na iyon hindi niya inaasahan na naroon pa din ang sakit at hindi siya nilulubayan.

Bumalik na naman ang pagiging tigre ng lalaking ito. Agad naman akong sumunod kay Liam at isang sulyap ang iginawad ko sa aking mga kasamahan na alam ko sa paglabas ko, panay ang pang usisa. When I entered his office, I saw how neat it was. Everything was in order, from the stacks of papers on his desk to the books on the shelves. Even the pens in his pen holder were arranged by color. It was a stark contrast to the lively chaos of our office, a reflection of Liam's personality - organized, meticulous, but always not in control. Despite the intimidating atmosphere, I took a deep breath and prepared myself for whatever discussion was about to take place.

Dinukot niya ang makapal na wallet sa back pocket ng kaniyang jeans at binalandra samukha ko ang libo-libo na bills na laman noon. Hindi man lumapat sa balat ko ang wallet at ang mga asul na bills na naroon, para pa rin akong sinampal. Sinampal ng kung ano ang sinubukan kong gawin dahil sa desperasyon. Sinampal ng katotohanan, kahirapan at desperasyon. “Bitaw,” bulong ko sa lumalim nang paghinga. Lahat ng mga masasamang nangyari buong araw ay parang isang buhos na binagsak sa akin. Puwede naman sa magkakaibang araw, bakit naman sa isahang gabi lang?

Used to be. Months and years had passed. And I prissoned myself in my place. Umiinom naglalasing. That was my daily routine. I locked up myself in my own misery. Ginawa kong miserable ang buhay ko dahil sa mga nalaman ko. I can not accept my fate. I can not accept that my whole book was made of lies. Lalong hindi ko matanggap na kapatid ako ng isang mamamatay tao.

"] Maliit lang ang pagkakasulat pero sapat para mabasa ang mahabang mensaheng iyon at habang binabasa, hindi maiwasan ni Felicity na mangilid ang luha sa heart touching message ng kaniyang kaibigan. "Ano ba naman 'yan!" maarte niyang saad. Tumingala at nakapilantik ang mga kamay na pinunasan ang mga luhang nagbabadyang dumaloy mula sa kasuluk-sulukan ng kaniyang mga mata.

Hindi mawala ang ngiti sa labi na tinitigan ang maganda at maamong mukha ng anak, si Marié Therese Luisella Ramirez Serrano. Matapos iyon ay maingat siyang naupo sa paanan ng kama at pinasadahan ng tingin ang buong paligid ng pamilyar na silid na iyon. Naroon sila ngayon sa bahay nila sa Santa Catalina. Ang naging tahanan ni Luisa noong may amnesia pa siya. Napakarami niyang alaala sa lugar na iyon. Maganda at masasakit na alaala. Parang kahapon lang, pilit niyang pinapausad ang kanyang buhay sa pamamagitan ng pagtatrabaho bilang virtual assistant. Noon ay para siyang nakalutang sa kadiliman. Nagigising tuwing umaga, nabubuhay ngunit walang maalala.