Misery Stephen King Novels & Stories

Pasensya na po kung may mga typo error man o hindi nyo masyadong naintindihan Gayon pa man salamat din sa dios at natapos ko din ang story na to despite po sa dami ng gawain ng isang writer maraming salamat po sa lahat ng sumuporta sana po suportahan nyo pa rin po ang magiging story ko pa po sa future. ME, MY HUSBAND AND MY STEPSON is now signing off see you to my next story. Thank you readers and followers.

Maswerte na sila sa huling lalaki na nagawa pa nilang pigilan, ngunit kahit anong gawin nila ay hindi ito nagsasalita. “They’re loyal and stupid,” bulong ni Stephanie sa kaniyang sarili habang nilalaro ang mga bula. “They knew they’d be interrogated to dea.th that’s why they prepared to k!ll themselves when the need arises.” Napabuntonghininga siya. She really hates loyal people, lalo na ang mga taong handang mama.tay para sa ibang tao.

nanatiling kalmado at mababa ang boses ni Freya, pinapakalma pa din ang nangagalaiting si Creed Creed aggressively scoffed, "I've been leaving this world for quite a long time, and I've already met thousands of people, so, I know when a person is pretending or not, Moya Lyubov'." "Pero hindi pa din tamang mag-conclude ka, Hunter. Masama ang ganun. I know Sarah, masyado s'yang mabait para gumawa ng masama.." Freya calmly replied as she continued to caress his hair "Being shy and timid doesn't mean pure and kind, Moya Lyubov'. Every person is capable of doing bad shit when they really want something for themselves."

Suddenly, my chest again tightened. " I-I never lost my memories. Please forgive me,. I was afraid. I was afraid to face the fact that we are step sisters.." my heart seems to stopped from beating.My jaw dropped literally. What the..... I held my breath for i don't know how long. My breathing became ragged. Damn..! I heaved heavily. Marahas ang kumawalang hangin mula sa akin. I was haulted for a moment. I was stunned and my brain didn't seem to process everything I heard.

Pero kakasabe ko pa lang ng ganun, bigla bumukas ang pinto, at pumasok si mommy, diretso ang tingin nito sa akin, alam ko galit na galit ito, dahil ang sama ng tingin sa akin, pero tinarayan ko na lang ito, tinignan ko si lea, ang sama ng tingin sa akin, pero tinarayan ko rin ito. At tinignan ko si philip, naka tingin ito sa akin, pero ang sama ng tingin ko sa kanya, dahil masyado pa victim, putik parang naiinis ako dito sa dalawa, kaya para maka ganti, nginisihan ko ang dalawa, at napikon si lea, dahil bigla ito pumunta sa akin at sinampal ako. Natumba ako sa ginagawa nya, putik naka limutan nya ata, nandito kame sa office ng principal, tinawag sya ni sir, bigla lumapit sa akin si daddy at

hmmmm sob*sob* hmmmm ang tanga-tanga kong umasa na makikilala niya pa ako! Luhaan nanaman ako at sa puntong ito, alam kong mali ang ginawa kong pag-walk out. Tahimik akong bumalik sa upuan at pwesto ko, nahihiya akong humarap sa kanila, ewan ko feeling ko lalamunin na lang ako ng lupa! Since wala na akong magagawa, nanahimik na lang din ako at nagsimulang ayusin ang report ko nang lumapit si Ms. Joyce.

Walang pag-iingat kong ipinamunas ang hawak kong tissue sa kamao kong puno na ng dugo. Sinong mag-aakala na ang isang tulad kong babae ay may nakatatago pa lang isang madilim na nakaraan? Ngunit hindi ko na nais pang balikan pa ang pagiging isang Assassin ko. Yes, I'm a Assassin before. Hindi lang ako kung sinu-sino lang dahil ako ang kinatatakutan ng lahat ng nakakakilala sa akin bilang si Sierra at hindi bilang si Harper na tunay kong pangalan. Kaya lang naman ako napasok sa ganoon sitwasyon ay dahil gusto kong mahanap ang mga taong naging dahilan kung bakit nawala sa akin si ate. Ang gusto ko, sa kamay ko mismo sila mamatay. Gusto kong maranasan nila ang sakit na ipinaranas nila kay ate K

Nauudyukan na Siyang sabihin Kay Oli Ang lahat dahil sobrang bigat pasanin ito ng solo. Huminga Siya ng malalim kasabay ng pagkawala sa yakap. Nagtama ang kanilang mga Mata. Bigla na lang bumigat Ang pag hinga ni Oli, na para bang may nagbabadyang masamang panahon. "Please. Don't judge me or hate me or think that I'm a bad person or disgusting little creature-" "What are you saying, Mcki. I'm your best friend. No matter what, I won't think anything like that of you. Not me."

It would only blur the line I was trying so hard to draw. “I’m sorry,” ulit ko. It was all I could say. “At least tell me why!” She gritted her teeth. “Bakit biglang nagbago ang isip mo?” Hindi ako umimik. Because damn, how could I even explain it? I’m sorry, Aimes. But I’m fucked up, and all I can think about is my stepsister. That she already ruined me for all the other girls. That I wanted and tried to move on, to forget about her… only to be dragged right back in.