Miserable Life Meaning Novels & Stories

Sabi nya atsaka iniwan muna akong nakaupo sa seat malapit sa bedside ni Nemesis. NEMESIS LOPEZ In this world full of pain, I choose to be kind. I choose to try and see the bigger pictures of life where agony and anguish will not foster within me. Pero hindi ko nagawa. I even tried to take my life away. But to no avail. I failed. So many scars never fade within me. Kahit pagbaliktarin man, alam kong nasasaktan ako. Am I okay? Of course not. This is the price of war that I never get to win and I paid it by wasting my time.

Bakit parang ang unfair? I wiped my tears, tumayo at tinitigan muli ang mga nagdaraanang sasakyan sa baba. They're too little. Pinahiran kong muli ang pisngi ko nang may naramdaman akong nahulog na luha galing sa mga mata ko, while staring straight below. Kapag nahulog ba ako galing rito, will I die? My life has been sh*tty since the day Ciara came to my life. What's the point of living when life only inflects pain on me? What's the point of living kung hanggang ngayon, Ciara's making me her shadow?

Paano kaya kung tutuhanin ni Baby Boy ang sinabi niya kanina? Parang sinasabi niyang gagawin niyang miserable ang buhay ko sa pananatili rito… Hayy nako! V naman! Natutukan ka lang ng baril kanina, parang na b*bo ka na ngayon! Living Hell nga kaya miserable talaga! Nakooo, wag naman sana...... Pero… Mukhang mabait naman siyang bata. Baka may pinagdadaanan kaya ganoon.

"Tapos ka na Mr. Wilson? Maaari mo na akong iwan dito at hintayin nalang ang balita kung kailan ako babawian ng buhay dahil sa paghihirap gaya ng nais mo. Sana sapat na lahat ng iyon para makaganti ka sa kasalanang hindi naman ako may sala." Tuwid at buong salaysay na pagkakasabi ko habang ang mga mata'y nakatanaw sa kadiliman ng paligid. Hindi ako nagpapakita ng anumang emosyon, blangkong ekspresyon ngunit sa kaibuturan ng puso ko'y binabalot ng sakit at galit. "Mabubulok kana nga rito sinungaling ka pa rin. Alam mo bang kulang pa ang buhay mo bilang kabayaran kung tutuusin. But I guess it's better than nothing. Goodluck for living a life in hell!"

Wanting him to do the very thing he badly hate. If this is like the usual days, iisipin ni Art na bored lang ang ginang sa buhay nito at nais nitong maging miserable rin si Art higit pa sa nararanasan niya ngayon. But this is not just about his misery anymore, it's about her misery too... but why she's miserable out of the cancelled wedding, anyway?

Makalipas ang ilang saglit ay bigla siya muling napaluha at isinubsob ang mukha sa kanyang mga tuhod. “I feel trapped in this miserable life,” lumuluha niyang saad sa kanyang sarili na labis na nasisiphayo ngunit makalipas ang ilang saglit ay pinunasan niya ang kanyang mga luha. “My life is indeed miserable, but I will not end my life like they wanted me to. I will continue to live and find happiness.”

Kinuha ko ang dagger na iyon sa kaniyang dibdib dahilan para mapasigaw siya. "G-gusto pa kitang pahirapan gaya ng ginawa mong pagpapahirap sa akin. You made my entire life miserable. You made me hate living in this world. You made me hate myself, the reason why I sold it to some people. Ikaw ang dahilan ng lahat kung bakit . . ." Impit akong humikbi ngunit hindi pa rin nawawala sa labi ko ang ngiting hindi ko alam kung saan nanggagaling. Unti-unting naninikip ang dibdib ko habang nakatingin sa kaniya na nahihirapan. Is this how it feels? To die in desperation? To die while fighting for your life?

"How I wish na hindi ka na namin nakilala." Muli niya itong pinukol ng masakit na tingin pero hindi ito nagpasindak. "I wish too, Blake. Disin sana ay hindi naging ganito ka miserable ang buhay ko!" His tooth was silently grinded. Kulang na lang ay magsatila mga manok pangsabong silang dalawa. "Miserable? What a word? Have you ever forgotten who you are?" napakagat-dila niyang pahayag at nakiramdam sa paligid dahil marami na ang mga matang nakatitig sa kanila.

Hindi ko alam kung magiging masaya pa ba ako. Nang marealize ko never pa pala ako naging masaya. Sobrang miserable na ang buhay ko. Ang hirap pala maging isang Grace Monteverde. Ang babaeng gusto maging masaya sa buhay. Marami na siyang pagsubok at problemang pinagdaanan. Hinusgahan at inaapakan ang pagkatao.

Nabubuhay ang mga ito na sobra pa sa sapat ang pagkain sa mesa at siya ay kulang pa nga para sa dalawang beses sa maghapon para sa nagugutom na sikmura. Paano niya sasabihin na mahirap kutkutin ang dalawang daang libong piso kung wala naman matinong trabaho ang isang tao? Ano bang pag-aari ng mga mahihirap na tulad niya na kahit kapiranggot na lupa ay wala? How will these people understand that her life is even worse than what they can barely imagine?