The Unforgettable Love Novels & Stories

Nandilim at lumabo ang paningin ko at unti-unting nawalan ng malay, naramdaman ko nalang na may sumalo saakin. THIRD PERSON POV Nang mawalan ng malay si Althea ay saktong nakita sya ni Cedrick kaya agad nya itong sinalo at dinala sa pinakamalapit na hospital. Samantala. Isang tao ang nakamasid kay Althea kanina, ang taong inutusan nya upang bantayan ang pinakamahalagang tao sakanila.

At lalong-lalo na ang comforting na mga salitang binibitawan niya. Ngayon, ginawa ko ang pinakamahirap na desisyon ko sa buhay. Nilisan ko ang isang mahal ko sa buhay para sumama sa isang taong mahal na mahal ko rin. Matagal na naming plano ni Thorn na magtanan at ngayon lang namin ito naisakatuparan dahil nasa tamang edad naman na kami. Magiging masaya dapat ako, 'di ba? Kasi finally, magsisimula na kami ni Anton ng buhay na magkasama pero hindi ko magawang magdiwang at magsaya kasi alam kong may naiwan akong ina sa Maynila na walang kaalam-alam sa desisyon naming ito.

"E-edmond... M-mahal ko... S-sa aking susunod na buhay ay hahanapin kita... Hahanapin kita pangako ko ito sa 'yo at itutuloy natin ang naudlot nating pagmamahalan. Hindi man ito ang tamang oras o panahon para sa ating dalawa ngunit naniniwala akong balang araw may mga taong magtutuloy ng ating sinimulan. Edmond, hindi man tayong dalawa ang itinadhana para sa isa't isa ngunit alam kong may mga taong nakatakdang mabuhay upang ipagpatuloy ang ating wagas na pagmamahalan..." Sa pagkakataong iyon ay humakbang na papalayo si Chesca at Ernesto habang buhat-buhat ng dalawa ang kasintahan. Nakatitig lamang si Queen Eloisa sa walang malay na lalakeng pinakamamahal habang papalayo ito mula sa kaniya. L

patuloy niya. Nagkibit balikat ito at tumingin sa makulay na kalangitan dahil sa papalunog na araw. "Because I always believed death has never been the answer to end our suffering. Believe me you can still do great things." tila siguradong sambit nito. "And if ever you feel alone remember me. Remember this one stranger that still believes in you." At that time for some reason… for the first time, I cried. I cried with my soul.

I got busy with work but I wasn't able to forget about her even for a bit. Siguro kailangan kong umuwi ng Pinas. Titingnan ko kung nakalimutan ko na ba talaga siya, pero kung hindi na. I'll just move on at hindi na ipapaalam sa kaniya na sa madaming mga taon, may isang Ziyad na patuloy na nagmamahal sa kaniya. I still like her. I love her. I'm madly inlove with her.

"Pinatawad ko na siya sa lahat ng gabi’t araw na naghintay ako sa kanya. Sa lahat ng sandaling umasa akong baka sakaling magbago, baka sakaling mapansin niya ang halaga ko bilang asawa... bilang ina n’yong magkakapatid. Sa mga panahong akala ko, ako ang may pagkukulang." Tumingala siya sa langit, pilit pinipigilan ang luhang gustong kumawala. "Pero dumating ako sa puntong tinanggap ko na… na hindi lahat ng pagmamahal ay nasusuklian. Na kahit anong gawin mong kabutihan, kung hindi ka talaga kayang mahalin ng taong pinili mong mahalin, walang mangyayari. At kahit gano’n... pinili kong magpatawad." Hinawakan niya ang kamay ni Eunice.

Akala ni Sophia wala ang mga ito ngunit naroon pala at nagtatago sa tabi tabi . '' i Love you Sophia . I've loved you from the first time I saw you at noon pa alam mo yan '' hindi alam ni Sophia kung magsasawa na ba siya sa sinasabi ni Zimon sa kanya . '' I love you more Zimon . Thank you for making me fall in love again . '' h******n ni Zimon si Sophia at natawa nalang sa isat isa dahil naghihiyawan ang mga ito .

At sa gitna ng mga kuwentuhan at mahinang tawanan, may isang ngiting dumapo sa kanya hindi bilang kapalit, kundi bilang simula. Hindi siya nagmadali. Hindi niya kinailangan. Natutunan na niyang ang pag-ibig ay hindi hinahabol kusang dumarating kapag handa ka nang tumanggap. Dumating din ang araw na nagtagpo muli ang landas nina Julia at Robbie hindi sa gitna ng bagyo, kundi sa isang payapang umaga. Isang simpleng pagkikita, may pagitan ng ilang taon at maraming pagkatuto. Walang sumbat. Walang paliwanag na hinihingi. Sa pagitan ng mga salitang maingat na pinili, naroon ang pag-unawa na minsan ay hindi sapat ang pagmamahal para manatili, ngunit sapat ito para magpaalam nang maayos.

“Hindi ka naman yata gagalawin ni Tito eh, basta need niyo lang talaga magpakasal at ipakita ang marriage certificate kay Grandma. And then okay na. Magsasama lang yata kayo hanggang sa magunaw ang mundo.” “Huh! Magsasama kami forever?” “Hindi ko alam, baka until mag-decide si Tito na ipa-annul ang kasal niyo,” kibit ang balikat na wika ni Angel. “Wait lang pag-iisipan ko muna.”

"Syempre hindi ko kayo kalilimutan dahil kayo ay pamilya ko din at kumupkop sa akin mula sa pagkabata ko." "Hindi ko rin malilimutan na tumanaw ng utang na loob kina tatay Nestor at nanay Mercy..Mahal ko din kayo na parang tunay ko ng pamilya." "Salamat anak sa lahat ng sinabi mo." Maluha-luhang tugon ni nanay sa akin.