The Miseducation Of Cameron Post Novels & Stories

Sala sa init, sala sa lamig just like what Filipinos mostly call it and I honestly feel lost in my thoughts. The doctor told me I have PTSD or Post Traumatic Stress Disorder na common para sa mga taong nakaranasan ng cheating gaya ko at nakita ko pa mismo nang harap-harapan ang panloloko niya. Aniya pa, it's mixed with chronic anxiety, depression, kasama na ang madalas na pag-iisip ng kung ano-ano na siyang nag-ti-trigger ng anxiousness and depression ko. It's normal for people like me she said to mistrust other people at iyong pakiramdam na parang mangyayari ulit at tila inaagaw na naman ako ng mga taong malapit sa akin.

“Wow, hindi ko alam na mapagtiis na tao si Mr. Wicham.” Nag-iwas siya ng tingin. “Tumigil ka sa pagiging sarkastiko.” Tumawa si Cameron dahil marami siyang nainom. May lakas siya ng loob na sabihin ang kahit ano. “Narinig ko na nagkaroon ng PTSD mula sa tatlong ‘mangkukulam’ at ngayon hindi ka na lumalapit sa mga babae.” Bahagyang naging defensive baka dahil totoo ‘yon. “Pwede ka hindi gaano magsalita.”

Pero paano kung ang isang pagkakamali ay siyang magsisimula ng isang kwentong hindi mo inaasahang mangyari? Si Maeve Quinn Ramos ay isang masipag, makulit, at medyo sabaw na college student na kakalipat pa lamang sa isang condominium malapit sa kanyang paaralan. Dahil sa sunod-sunod na problema sa buhay, puyat sa paggawa ng requirements, at halos walang pahingang schedule, ang tanging nais niya ay makahanap ng komportableng kama kung saan maaari siyang matulog nang mahimbing.

Tanong ni Morgana kay Cameron. Si Cameron ay nakasuot ng isang tuksedo, ang buhok ay nakadulas sa likod. Siya ay may mahusay na pustura, at sa katunayan, mukhang ganap na mapangahas. Higit sa lahat, hindi siya ang pinakamayamang bata sa klase noon, ngunit ang kanyang pamilya ang may pinakamaraming koneksyon, at medyo iginalang siya ng mga guro. "Wala akong ideya; baka hilahin ako ng pamilya ko? " Tawa ng tawa si Cameron.

Kung may award lang sana para sa pinaka-unlucky na estudyante sa unang araw ng klase, sure akong uuwi akong may trophy. Gold. May ribbon pa. At may pangalan ko na naka-engrave nang bongga: Amora Cloughdeth Medina Faulkerson — ang student na sinampal ang sarili niyang professor bago pa man magsimula ang semester. Yes. That happened. At yes, buhay pa ako.

Swerte talaga ng mamahalin nito pag nagkataon. Halos kulang isang oras din na nag discuss si sir at nag pa short quiz na rin ito at syempre alam nyo na Ang nangyari. Naka perfect na naman ako. Hindi naman na nakakapag taka ang mga ganoong bagay. Hindi ako mayabang ha. Nag sasabi lang ako ng totoo. Pero kahit yata e perfect ko lahat ng pa exam at quizzes eh di pa rin magiging proud sa akin si Camela. Dahil sa naisip ko yun ay bigla na lang akong nalungkot. Pero ipinilig ko na lang ang aking ulo upang hindi ko na isipin pa ang bagay na yun. Bakit ba mag pa affect ako eh alam ko naman sa sarili ko na hindi ako ganung klase ng tao. Alam ko na isa akong responsable na tao at hindi pabigat lang sa

turan ni Cameron at pinatay na niya ang kanyang selpon. Napalunok ito, medyo nanginig pa ang kanyang kamay na pumunta sa kanyang email. Kagyat na nag-atubiling buksan ni Cameron ang ipinasa ni Deo sa kanya via email. Hanggang sa napapikit pa ito at tuluyan na niyang buksan ang nasabing resulta ng DNA test. Ganoon na lamang ang pagkabigla at panggigilalas ni Cameron nang makita nito ang resulta ng DNA test. Gusto niyang mawalan nang ulirat, nasusuka siyang parang hinahalukay ang kanyang sikmura. Kung kaya't nagmamadali nitong tinungo ang comfort room at doon ito dumuwal nang dumuwal. " I think my Mom is sick," malungkot na sabi ni Cedie nang nasa park sila ng Yaya nito kasama ang iba pang bod