Miss Everything Novels & Stories

Walang damdamin. After an hour ay nag-ayaan narin kaming umuwi. Malungkot akong naglakad sa parking lot habang walang tigil sa harutan ang dalawa kong best friends. "Uy si Cassy." Salita ni Maya. Napatingin ako sa harapan namin pero walang Cassandra. "See, she misses her." "Manahimik ka Maya." Pagsaway ni Ava. "I don't miss her duh." Pagdedeny ko but deep inside, I know I kinda miss her. Siguro pwede na akong gawaran ng Indenial Queen Award of the year.

Missing him Dalawang linggo na ang nakalipas pero wala man lang message sa'kin si Zappy. Namimiss ko na siya ng sobra. Pakiramdam ko hindi buo ang pagkatao ko kapag hindi ko siya nakikita, nakakausap, at nakakasama. Sana man lang tumawag siya o mag-message. Gano'n ba ito ka-busy sa trabaho na pati ako nakalimutan na niya. Sumimangot na lang ako.

Dapat na ba akong kiligin? At nakalimutan ko na naman ang misyon na iignore ang charm ng amo. Mission Failed!

For a moment, parang tumigil ang mundo ko. Bigla kong naramdaman ang pagka-miss sa kanya—yung klase ng miss na hindi lang pisikal. Miss na masakit, pero tahimik. Kasi nitong mga nakaraang linggo, hanggang tinginan na lang kami. Walang yakap. Walang halik. Walang kami. At hindi ko alam kung sinasadya niya iyon o kung ako lang ang nag-iisip nang sobra.

Miss na miss na rin kita. Mga salitang nasambit ko sa aking isip habang nakatanaw sa mga bituin. Hindi ko na napigilan ang pagpatak ng aking mga luha dahil sa lungkot na nararamdaman. Namimiss ko na naman si mama. Siya lang kasi yung taong nagpapahalaga sa akin at bigla pang nawala. Sa batang edad noon ay hindi ko alam kung paano tatanggapin ang pagkawala n'ya pero masaya rin ako na hindi n'ya na kailangang maghirap sa sakit n'ya. Nagkaroon kasi s'ya ng lung cancer at wala nang mgawa ang mga doctor upang pagalingin s'ya. Sinubukan naming madala s'ya sa US para sana maipagamot pero s'ya na rin ang pumigil sa amin. --------------Flashback-----------------

Dahil miss na miss niya raw kami araw-araw. Noong nakaraang buwan, may meeting siya sa Japan. Sampung araw dapat ang itinagal niya roon. Pero limang araw pa lang ay umuwi na siya. "I couldn't stay away," sabi niya. "I missed you too much." "You missed Conrad." "I missed both of you." "You're lying. You missed Conrad more." "You're both tied for first place." Napatawa ako at niyakap siya.

Mas tahimik ang mundo kapag wala siya. Iyon ang unang napansin ko paggising ko—hindi ang liwanag ng umaga, hindi ang tunog ng lungsod sa labas ng bintana, kundi ang kawalan. Walang mensahe. Walang tawag. Walang presensya na parang aninong sumusunod kahit hindi ko hiniling. Si Miguel… wala.

Misha’s POV Pagkatapos ng pag-alis ni Everisha, ang mga araw ay tila naging mas lalong malungkot. Hindi ko magawang lubos na makapagpahinga, kahit alam kong kailangan ko pa ring alagaan ang sugat ko. Sa bawat hakbang ko sa loob ng bahay, pakiramdam ko’y may humahabol na mga anino ng takot at pangamba. Alam kong hindi na magiging kasing-payapa ng dati ang buhay namin ni Everett. Marami kaming tauhan, pera at makapangyarihan pero ang takot namin, bakit ganito, parang nawalan kami ng lakas. Palibhasa’t alam namin na kami ang naunang nakagawa ng hakbang. Namatay si Eff sa loob ng bahay namin. Kaya pakiramdam ko ay parang kakaiba na sa buong paligid. Palagi kong naiisip ang nangyari. Na para bang

Kailangan ko lang minsan ng magandang view. Pero lumipas ang mga linggo na walang balita kay Maki. Ang tanging mayroon lang ako ay ang number niya at wala naman akong balak na mag-initiate ng text. Ano ba naman kasi ang in-expect ko, e mga anak mayaman ang mga iyon at busy sa pagpaparami o paggastos ng mga pera nila. O baka kasal na rin kasi siguro si Sir.

Chapter Sixty Five: A Journey of Reflection and Healing Reminder: Trigger Warning ahead! Kung hindi kayang basahin, skip, hehe. After the heartbreaking announcement from Anthony's mother, Tita Shirley, Marisse's heart felt heavy with a mix of emotions - confusion, sadness, and a profound sense of loss. The unexpected news had shattered her world, leaving her grappling with the reality of the situation. With tears streaming down her face, Marisse made her way out to the hall, seeking solace in the quiet darkness of the night.