Novel & Cerita Naruto White Hair

Napadako naman ang mga mata niya sa buhok nito since nakayuko ito ay mapapansin talaga kapag tinitigan mong mabuti eh. His hair was shiny black and curly! (Cute...) Bakit kaya to long hair? Nasa ganoong pagiisip siya ng tumingin ito sa kanya. Muli ay nagtama ang kanilang mga mata. His doe eyes were so beautiful in her sight. Waring gustong laging mangusap! Napangiti siya habang nakatitig sa mga mata nito. Not knowing that he was staring at confused face!

Kaya, hindi na nakakabit ang mga nerve cell sa kanyang spine at dahil dito, naging baldado na siya. Si Ito Nanako, na pinapanood ang laban, ay nakita na nakahiga ang kanyang master sa sahig, hindi gumagalaw. Napuno ng taranta at gulat ang mukha niya habang tumakbo siya papunta sa kanya. Tinanong niya sa nababalisa at nanginginig na boses. “Master, anong nangyari? Ayos ka lang ba?”

But when she saw a single teardrop on my cheek, napipilitan siyang tumango. Naghintay ako nang mahabang minuto bago niya natapos ayusin ang buhok ko. Napaluha na lang ako habang pinagmamasdan ang sarili ko sa salamin. Wala na ang pink kong hair na gustong-gusto kong haplusin. Now my hair color is black.

"Nawala ang pagiging Noble Warrior sa kanya at maging ang katangian niya bilang Stone Cold," "How?" Kunot noo niyang tanong. "Frostite lineage is well known for their natural white hair, nawala iyon kay Princess Tana at naging black ang buhok niya. Her blue and red orbs, naging pair of dark brown. Her personality as Stone Cold, 'yung pagiging emotionless niya, naging masayahin at walang inaalala maliban sa isang bagay."

segunda ng lalaking may kahabaang kulay kapeng buhok na itinali niya. "Tama. Ikaw ang fifth honor, haha! O, 'di ba, ga-graduate tayong may honor lahat!" the guy with a white hair, cheerfully said. His bangs are almost covering his eyeglasses. "I'll sit here," malamig kong sambit. "I hate noisy creatures." "Naks, naman, ang sungit ni ateng!" the white-haired guy said, dahilan para magtawanan silang lahat. "May dalaw, may dalaw?"

kastigo n'ya sa sarili. Nag blower siya ng buhok at sinuklay na din ito. Shoulder level lang ang buhok n'ya at ayaw n'ya ng sobrang haba kasi nagmumukha s'yang matanda. Natural na kulay mais ang kulay ng kan'yang buhok at ang akala nga ng iba ay kinukalayan n'ya ito. Walang bahid na kahit anong chemical ang kan'yang buhok at purong natural color labat.

Mukhang napasobra yata siya sa paglalasing kagabi. Medyo nagusot ang suot niyang white long sleeve at nakabukas ang ikatlong butones nito habang nakaluklok sa gilid ng pants niya ang laylayan ng kanyang damit. Ganun na rin ang buhok niyang tila binagyo ngunit, hindi man lang kabakasan ng kapangitan.

Nagawa ko lamang ay mapatutok sa nagliliwanag na iyon, habang nanlalaki ang mga mata kong nakikita ang totoong anyo nito. "Yonahara..." Sa oras na ito'y nasa harapan ko na siya. Ang mga mata niya'y katulad ng kalangitan sa liwanag—kulay asul. Ang kanyang buhok naman ay kasing kulay ng pagbagsak ng niyebe, at ang kanyang itsura naman ay katulad ng lawa at sa mga nakapaligid dito—hindi maipaliwanag kung gaano ito kaganda.

nagtatakang aniya. Bahagyang nagusot ang ilong ni Jim. Napakamot ito sa ulo. His hair was longer than she had ever seen it. Halos lampas batok na iyon. At may anino rin ng balbas at bigote ang mukha nito. Parehong pangyayari na hindi niya nakita rito noong aktibong sundalo pa ito. He always kept his hair short and clean cut. Lagi rin itong nag-aahit at hindi nagpapatubo ni gadali na balbas o bigote.

Nasa studio si Hiraya, gumuguhit ng pinakabagong kabanata ng kanyang comic. Ang mahaba niyang asul na damit ay lalong nagbigay-diin sa kanyang makinis at maputing balat at payat na katawan. Pumasok ang liwanag ng hapon sa malalaking bintana, nagbibigay ng malambot na liwanag sa kanyang anyo. Tahimik at elegante siya, at ang kanyang napakagandang mukha ay naglalabas ng marangal na aura.