Novel & Cerita Inhuman

Sita ko naman sa kanya. "Excuse you, mga magulang ko ang mga tao, I was born as immortal already kaya wag mo akong husgahan." Reklamo naman nito sa akin na parang mababang uri ang mga tao para sa kanya. Pero hindi ko naman siya masisisi. Human being is inferior compare to immortals. Kumunot naman ang noo ko. "Pareho lang iyon. Your parents were human, so are you." Pilit ko naman dito.

Isa sa mga bagay na hindi nito kayang isuot sa kaniyang katawan ay ang pagiging mabait at mabuting tao. For years, sinubukan iyong itulak ni Art palayo at bigyan ng chance ang kaniyang mommy. People change after all, she's still a human and change will never be impossible for her... Sa nangyayari ngayon, he also realized that she's not a human anymore. She's a monster and monster will never change, they don't have hearts! They only scare humans. Harm humans and kill humans! Goddammit! Sa oras na may masamang mangyari kay Wind, he promise that he will be the one to cut her dark wings, her sharp fangs and long scary horns!

Hindi nagtagal, ang itim na glow ay nagsimulang sandali na umikot sa hangin bago tuluyang nabuo ang silweta ng isang tulad ng phantom! Sa mas malapit na pag-iinspeksyon, ang phantom ay lumilitaw na isang binata na may baluktot na ilong, at isang pares ng mga paitaas na slanting browser na naglalagay sa itaas ng mga mata na paminsan-minsan ay kumikinang nang masama. Sino ang mag-iisip na ang tulad ng phantom na tulad ng humanoid na ito na mayroon nang sampu-sampung libong taon — ay mananatili pa rin ang hitsura ng isang binata!

Her response was curiously muted, her body remaining still and unresponsive, as if she was testing her own resolve, pushing herself to see how far she could resist his advances. Tinungga nito ang natira sa lata ng iniinum na beer saka tumingin sa nagsasayaw na apoy sa fire pit. "Contrary to my belief that if you're not planning on having children, then..huwag nang makipagtalik. Sperm is life, and every time you have sex without intending to conceive, you are destroying a potential human being." She popped open another can. Tinungga ulit ang laman.

Hidden Desire Author's POV " Nakwento na sa akin ni Van na meron silang naging pasyente nila Zandro. Binanggit niya ang tatlong halimbawa: isang bata, isang buntis, at isang lalaki—lahat ay dinala sa hospital, ngunit pawang patay na. Hindi nila maintindihan kung bakit namatay ang mga ito, dahil walang bakas ng sugat sa labas ng katawan ng mga biktima. Inisip nila na baka dahil lang sa malnutrisyon ang sanhi.

"Subukan mo pang laitin na mabaho ang mommy ko, Flor! Hindi ako natatakot sa inyo!" "Isusumbong kita sa mommy k-ko!" "Edi magsumbong ka! Alam naman ng mga teacher natin kung ano ang ugali mo! Palagi mo na lang akong sinasabihan ng masasakit na mga salita! Palibhasa kasi ay hindi mo nakiha ang with highest honor kaya ka nagagalit sa akin! Pathetic!" "Ikaw ang pathetic, Megumi Praise! Maruming babae ang mommy mo! She's a prostitute!"

SOMEONE POINT OF VIEW SINUBUKAN ni Grae na mamuhang nang normal sa umaga ngunit sa tuwinh sasapit ang gabi ay tanging pagtapos sa buhay niya ang natatanging paraam upang mabawasan ang sakit na nararamdaman niya. "Grae! What the fuck! Vandrix buhatin mo"

Medyo nakatungo kasi si Tryke dahil sa nararamdamang sakit. “I will never going to forgive you, after you had sex with my bestfriend and after you ruined our relationship. Get lost and I don’t want to see your face anymore.” cold na bulong niya saka muling marahas na sinagi ito dahilan para mawalan siya ng balance at tuluyang matumba sa sahig ng parking lot.

tanong ko habang mabilis na naglalakad papalayo sa bahay naming parang bahay kubo. We're not rich, okay, sadyang kuntento lang at nakakakain pa naman sa isang araw ng tatlong beses. But at least, nakapag-aral pa rin naman ako sa university at nag-apply bilang working student. Proudly fresh graduate na nga ako ngayon as a product of the school's Work-Study Program organization. Kaya sanay ako sa kayod. Hindi lang ako sanay na inaapi. Si Hunter? Well, may kaya sila. But unlike other rich kids na bully at nangmamata lang, iba siya. He treated me with actual respect and kindness.

“What is that? Bakit kailangan kong malaman ang katangian na wala ako?” Sa ilalim ng walang kurap niyang mga mata ay may mapaglarong ngisi. ‘Inamin niya na wala siyang konsensiya. That’s right. Killing someone doesn't require a sense of humanity.' “Sa maikling panahon, akala ko isa kang tao na nakakakilala kung ano ang mabuti sa masama,” komento ko habang nakikipagtitigan sa kaniyang mga mata.