Humankind นิยาย & เรื่องราว

Sigaw ko sa kanya, ngunit tanging tawa ang isinagot nito. Nagdadabog pa rin akong tumayo. Para akong tangang nagseselos kahit wala naman akong karapatan. Alam ko naman na simula palang ay L.U na ang ugnayan namin. Kumbaga ba Landing Usapan lang. Napakaimposible naman kasing seryosohin ka ng isang imortal hindi ba? For them. Humans are just humans. We are born to change someone's life and then, we are off to die. We die and born again to fullfill our task and again we drove off in our grave.

Online at kung minsan ay mga sekretong bulungan sa mga pagtitipon ng mga mayayaman. Ang paninira nila sa kanilang kapuwa ay nakakapagbigay sa kanila ng sense of pride dahil sa paniniwalang mas angat sila. Ito’y kung tutuusin ay mababang uri ng human activity na naglalagay sa kanila sa mas mababang antas. Mas mababa pa sa hayop dahil ang hayop ay hindi nagtitsismis. They have mutual respect to each. Ngunit nakakahiya man na kung minsan ay mas mababa ang tao kesa hayop, ito ay realidad at nangyayari noon at ngayon.

Hindi na muling nagtanong si Leonardo. Naglakad muli si Andromeda. "People are not humans. They are called human only because they know how to speak. There blood are green. There bones are metal. There eyes are stone and there ears are mud." Tumigil muli si Andromeda. " Are you human Leonardo?" Kinakabahan na si Leonardo. Anong isasagot niya? Kung sasabihin niyang human siya ay baka mali.

Sumunod naman dito si Prince Elmo at humayo na para hanapin sa bawat sulok ng mundo ang maaaring maging katuwang sa pagliligtas dito. Nang dahil dito ay tinayo niya ang Humanimal University upang tulungan ang mga humanimals na madiskubre at mapalakas ang kanilang kapangyarihan. Ang mga humanimal ay may kakayahang itago ang kanilang pagiging half animal para maging tao. Ngayong nagkahalo na ang mundo ng mga mortal at mga humanimal ay kailangan nilang maging maingat sapagkat iba ang patakaran ng mga mortal at humanimal kaya kailangan nilang makitungo sa isa't isa.

Seryosong sagot ni Sam habang nakatitig ito sa sahig. “Don’t try my patience,Samara.” Banta ni Winter. “Sam.” Pagtatama pa nito sa kanyang sinabi, tila walang pakialam sa galit ni Winter. “Base in my perception, ikaw ay napapabilang sa mga homo sapiens means “the wise human. ( sinaunang tao na may mukhang unggoy) Dahilan kung bakit kailangan kong mag-ingat sayo, Mr. Hilton.”

he paused for a while. I paid close attention to him. Inalis ko ang pagkakasanday sa katawan ng puno at humarap na rin sa kanya. "Humans are just a normal kind. Unlike us, our kind is capable of magus. Pero magkasamang namuhay ang dalawang uri sa isang mundo na umabot hanggang sampong taon. It was peaceful not until greediness consumes humanity. That's when the betrayal began." My lips parted as his words slowly sank into me. A moment of silence filled us for seconds before he continued.

The world today is scary. Paano kung dumating na tayo sa punto na dedepende na tayo sa teknolohiya? As we keep on advancing, the Earth's ruining too. We are destroying this world. Inventions are genius works. But it was crazy. Especially if it's like this. This kind of invention will make you superhuman. Super hated human, super monterous human. And super different human. Just like what I have said, people hates what they think are different. DEATH is different. Yet beautiful.

“How about the witch? What happened to her?” Hindi nakaligtas sa paningin ko ang pagtiim ng kaniyang bagang. “She’s already dead.” Napatango naman ako. “Gaano na kayo karami?” “I can’t really tell. Isa pa ay nakikihalubilo na rin ang halos lahat ng mga kauri ko sa mga tao. Mayroong mga bampira na may posisyon sa gobyerno. Ang iba naman ay nagsisilbing guro sa mga paaralan at doktor sa hospital. We’re everywhere. Humans are not just aware, and it should remain that way. Dahil magdudulot lamang ng takot sa mga tao ang existence namin. At least for now, my dream for our race to coexist with humans is working.”

Tanong nya. Bumitaw ulit ako ng isang malalim na hininga bago sumagot. "Ang mundong ating ginagalawan ay nababalot ng misteryo na hanggang ngayon ay hindi parin nabibigyang linaw sa kabila ng pag-usbong ng teknolohiya at kaalaman. And I am one of those mysteries. I am from the mysterious groups of people called adrenians. People who can control their adrenaline which made them do things that normal human can't." Sabi ko.

"No, hindi ko 'to palalagpasin. Sige, mauna na ako dahil magiging busy ako buong gabi sa internet. Keep safe, Meeri, but I hope hindi umabot sa puntong sasaktan ka nila physically." Namaalam na rin ako hanggang sa naputol na ang tawag. Ibinaba ko naman ang aking phone at sinuklay paitaas ang aking buhok. Humans are really the most disgusting animals in this world. They have brains, right, but we can't deny that we are all as stupid as the other animals. Society has the power to ruin a person's life and drive him or her into madness. "How's your day?"