Naudlot Mga Nobela at Kwento

Tumalikod na ako at nagfocus na sa harap hanggang sa matapos ang misa. Nasa loob na ako ng mall at nagtitingin ng mga display sa labas. Hindi na ako pumasok dahil wala naman akong bibilhin though kapag may nagustohan ay baka bumili ako. Napahinto ako sa isang shop cause of the model na ipinapalabas nila sa tv sa loob ng shop makikita naman ito sa labas. It's the band Str8ight the model of the brand Penshoppe. As far as I know they are also the model of the Bench. Sikat na sikat na talaga sila ang hirap abutin but it's ok. I will always be their one fan especially Zero's fan. I will support them no matter what and I will always their in everything that makes them happy.

Bahagya pa siyang lumungkot sa huling sinabi niya. “Hey Andrea. Don’t be sad. Ginagawa naman ng doctor ang lahat para mapagaling si Nathan.” Saad ni Melisandre. Matapos ngang kumain ay agad silang nagtungo ni Wazel sa kwarto ni Nathan. Nadatnan nilang tulala ang kapatid sa kwarto habang binabantayan ito ng private nurse. “Hi Nate!” bati ni Wazel na nakakuha ng atensyon ng kapatid. “I’m Wazel. Matthew’s younger brother.”

Nabasa ko ang text ni kuya na nasa labas na siya. "Mauna na ako ha? Andiyan na si kuya sa labas." Hindi naman kami mayaman. 'Yong papa ko nagpaparenta ng mga Van. Nasa pito yong lisensyado naming Van. Maraming turista ang nag rerenta 'non. Si mama Mona naman ay isang elementary teacher. Si Kuya Santi nag papart time job sa isang Bistro para may pang dagdag sa kanyang gastusin bilang college student. Ako, sumusunod lamang sa gusto ng aking magulang.

Nang magdesisyon akong mag-apply ng trabaho sa kumpanya ni Sir Randall ay nagpasa agad siya ng resume para hindi raw ako malungkot. I want this and those but I cannot wear those clothes anymore. Wala namang nagbabawal o kung ano pa man sa akin. Basta simula nang bumalik ako sa pagiging ako ay parang mas naging komportable na ako sa usual na sinusuot ko. Mahabang palda na hanggang sakong o jeans at blouse o long sleeves lang. Mas komportable rin ako na nakaladlad ang natural na wavy na buhok ko na hanggang bewang at nakasalamin ako kaysa suot ko ang mga contact lense ko na may grado.

Nakita ko pa ang pagismid nito. Ang tanging maririnig mo sa hapag ay ang walang humpay na paggalaw ng kurbyertos. Tila walang umiimik pati ang tunog ng orasan ay rinig na rinig. Pinutol ng lalaking dumating ang katahimikang namamalagi sa gitna ng lahat. Hindi ko ito kilala, kailanman ay hindi ko pa ito nakita ngunit hindi ko maiwasang pakatitigan ang kaniyang tindig at presensya. Mataas, matipuno, moreno, may mapupungay na mga mata, mahahabang talukap nito, matangos na ilong at manipis na labi.

Hinalikan niya sa noo ang ama saka nagmamadaling pumunta sa front desk ng mga nurse. “AB Negative ako.” Anunsyo niya na siyang ikinalaki ng mata ng mga nurse na nakausap niya, dagli siyang isinama ng mga ito sa isang silid, tinimbang saka ibinigay sa kanya ang consent form at saka siya tinanong tungkol sa kasalukuyan niyang kunsidyon. “Malusog ako at saka AB Negative talaga ang dugo ko. Rare ‘yon kaya ang swerte niyo.” Nauunawaan ito ng mga nurse kaya nga agad silang kumilos at nang kukuhanan na ng dugo si Aleyna ay pinigilan niya ang mga ito, “t-teka, wala bang bayad ‘to?” Huminga siya ng malalim, hindi niya sigurado kung tama ang ginagawa niyang paninigil pero ito lang ang paraan na naiisi

SAMARA 41 Shasha was pouting, and she just shake her head. Nasa garden sila ngayon at pinatawag si Shasha ni Karev dahil maaga daw na nakauwi si Elliott at nasabi na dito ang gusto ng dalaga. Kaya ngayon ay nakabusangot ito, hindi maipinta ang mukha. She stifle her laugh, and Shasha who almost hear her thought glared at her.