Never Judge A Book By Its Cover の小説・ストーリー

“Eh wait lang kasi! Hindi ko kasi alam ‘tong nararamdaman ko! Hindi ako sanay na may kaibigan!” Napatingin siya muli sa akin na para bang hindi makapaniwala. “You? Hindi sanay magkaroon ng kaibigan? Impossible.” Napairap ako. “Don’t judge a book by its cover.” Ngumiwi siya. “Hindi ikaw ‘yung tipo ng tao na hindi magkakaroon ng kaibigan.” Umiling siya ng paulit-ulit na para bang hindi talaga kombinsido sa sinabi ko.

tangi kong nasabi. "Gago ka! May kilala ka naman ba na mangkukulam sa siyudad?" "Wala pero si g****e yata meron, O dapat pala sinabi ko sa daddy ni daniel 'yong katagang...don't judge a book?" "Don't judge a book? By its cover?" "Hindi! Don't judge a book...cover it!" "Siraulo! Hindi naman gano'n, 'yon! Mga pauso mo talaga, noh? Tsss!"

nakasimangot kong sabi. "Miss, don't judge the book by it's cover baka magsisi ka," nakangising sabi niya. Pilit akong ngumiti sa kanya kaya nagmukha yung sarcastic na ngiti "No need to judge you by your appearance because I already know what's inside your mind," deritsong sagot ko. Parang natuwa pa siya sa sinabi ko. "Okay, hindi ko na pala kailangan magkunwari sayo," nakangising sabi niya. Umirap ako sa kawalan.

Nagsimulang tumitig ang lahat kay Alex, mahinang nagbubulungan. “Ang lalaking ito ay mukhang pangkaraniwan pero hindi ko akalaing siya ay umaasa sa asawa niya. Siguro ito ang ibig sabihin ng mga tao sa ‘don’t judge a book by its cover’.” “Ang mga kabataan sa ngayon ay sobrang tamad. Ang gusto lang nila ay meteoric rise, pero ang ginagawa lang nila ay kung ano ang madali at umasa sa iba.”

Hindi ko pa kasi alam kung pagkakatiwalaan ko ba ang lalaking ito. "Good night, my lady." Kininditan ako nito. Tsk. Bakit ba kasi gano’n ang itsura no’n? Parang adik pero ang sabi nga, don’t judges the book by it’s cover. Itutuloy...

” sabi ko. “Excuse me? Don't judge the book by its cover!” galit na sabi niya. Tama naman s'ya pero hindi bagay sa kanya ang motto na 'yan! “I know. Pero kakasabi ko lang sa 'yo na pina-check ko ang lahat nang background ng pamilya mo, at kong sa 'yo naman ipapatama yung motto na 'yon ay hindi bagay. Alam mo, I think kailangan mo nang magpunta sa mental hospital dahil parang may sakit ka na.... too much obsession.” sabi ko at tinarayan ko s'ya.

tanong ni Sue. "Salamat na lang pero hindi na kailangan," saad nito sa kaniya. "Why? Bakit mo pagtitiisan ang poor book mo? Sobrang old na 'yon tapos peach brown pa kulay na lalong nagpa-old sa book. Wala kang taste, Hayacinth," mahabang saad niya. Napakadaldal niya. "Huwag mo ngang laitin ang librong 'yon. Mas brand new pa 'yon sa brand new! Ipukpok ko pa sa ulo mo 'yon kapag naibalik sa 'kin 'yon," saad nito.

Ang naiinis lang ako eh 'yung pumunta pa siya ng bar. "Athena, uhh. Pwede bang kapag mayroon tayong misunderstanding or tampuhan, wag ka na pumunta ng bar? Pag-usapan natin nang maayos o kaya kung ayaw mo talaga makita ang mukha ko at gusto mo talagang uminom, dito ka na lang sa bahay mo? Mas panatag ang loob ko pag nasa safe na lugar ka."

"Hhahahha..masarap to hija..baka kapag natikman mo to hahanap hanapin mo na" Napangiwi ulit ako . No way... "Hhahahahha..naniniwala ka ba sa kasabihang...don't judge a book by its cover" Natigilan ako at napa-angat ng tingin sa kanya.. "O-po" "Then you will see..by the way..kumain ka na ba?" Tanong nya.. Umiling ako.... "What?...I know for sure na hindi ka nag breakfast sa bahay..tapos-"

Nakapulupot ang kanyang braso sa aking baywang, napakahimbing ng tulog. Nagmukha siyang napakabait na anghel kapag ganito, sobrang amo ng mukha at tila hindi makabasag pinggan. Ngayon ko napagtanto ang kahalagahan ng salitang; 'Do not judge the book by its cover.' Siya ang maibibigay kong halimbawa roon. Mabait mang tingnan kapag nakapikit, huwag magpadala dahil namumunit.